Druckschrift 
Sermones de tempore et de sanctis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

ſabaotꝭ domus iſrahel eſt et ipſa humana natuā. ſiue uiundi fabrica. diciturſemē verū in auteritate p̄miſſa qꝛ antepeccatū humana natura pͥuio eſt a deoplantata. ex t̓ra īmatulata. nulla labep̄fedata. et ꝓpter hec ſtatī ſubiungiturQuō cōu̓ſa es ī amaī̓tudinē vitis aliena. ſit ergo cōſiderate frēs qͣntuꝫ ſit hocbonū qd̓ deus plātauit in nobis. nobis ſolū. ſed viue et ſentie donauitNec ſoluuī viuere et ſentire. ſed intelligere ſcīs angelis nobis dedit. Dic o iſta adu̓tis quāto velles ꝑdereauditū. quāto velles ꝑdere gultum. qͣnto velles perdē viſū. et vt bn̄ cimcta cōcludā. quāto velles perdē vitā ſenſū. Quaē ſi iſta ades tibi ſūt cara. ſunt bona corpealia. quid dices de aīatua treaturarū digniſſiuia ad ymaginem dei ſtā. ad gloriam ordiāta. n̄llotꝑe morituā. Si ego toto mundovelles iſta ꝑdere. quātū tenei̓s iltuꝫ diligē ſola ſua bonitate n̄llo merito p̄tedente tibi tanta dona dignati eſt exhibere. ſatiamq ergo kaīſſimi vt de hec ſeuiiue natuali ꝓdutamus fructum cōu̓ſatōis honeſte. vt factor nr̄ laudetur innrō oꝑe. ſic em̄ ſcribit̉ Ephe. iij Auibuleū: digne deo oīa placentes. fructificantes in bone oꝑe. Sed cōtrariuꝫſit hodit. ōnis care corrūpit viamiſuam. et proni ſunt ſeuſus hominis admalum pecius ꝙͣ ad bonumi ab adoleſcentia ſicut habetur in Gen̄. Nec hocbacōe indiget. qꝛ ſit manifeſtum ē. vt ſiqͦs de hoc dubitet ſenſū iudigeat Setūdo dn̄s deus nr̄ ſeminauit dona fertuēauxiliaīa bonis natue̓. nam qꝛ corpusnaturale hademus et ſꝑ cōnſuītur iō-limonijs reꝑatorijs indigemi. eiā calorē inteius agentē cōtinua raditalis hūcis fiat deꝑdicō: mox ſeq̄ret̉ cōſū cibū fiēt reſtauracio. licet humiditas radicalis poſſit alimoniārepari. poteſt tn̄ retarda: ne cito ſẻtur cōſūtō. ſitut oleū liciniū ī lāpadenet p̄t ſe defendē quī cōſumatur. ſed retardat̉ ab olutōne ne cito ab igne conſumat̉ Ille ergo bonū natue̓ dedit dedit et bonū fortuē. qd̓ illd̓ cōſeruat̉ īeſſe. vn̄ dr̄ Ge. xlij. dixit popula adioſeph. Euie nos in ſeruitutē regīabe nobis ſeīa ne difficiente cultere t̓raredigat̉ in ſolitudinē Si enim illi proſolo grans frumēti facti ſunt ſerui r̄gistreni. quāto magis nos debemus ſeruieſſe illius quē ſolū ſumꝰ ſed cūctisboīs natuāmi ſuſtentātibus hn̄damus qͥs digne narret geneā pulchritudi colorū nobis cōtulit ꝓpt̓ viſū?Quis digne dicat veritates oderūbis dedit ꝓpt̓ olfactū? Quis ſufficient̉enarret gr̄ia inſtrumentorū. ſonorumet tantilenarū que nobis data ſunt ꝓpter auditū? Quis ſufficiēt̉ dicere valeat gna auiū. genera aīaliū. genā piſciū. genera ſaporū. gn̓a bladorum. gnafructuū. genea̓ vinorū et omnium liq̄dorū. tollata ſunt homī ꝓpt̓ gultum?Quis dicere poſſet genera veltimēterūpellium et cūctorū que collata ſunt hoīad veltimentū? Quāta ergo ingratitudo kaiſſimi ē ilta illū cognoſcē. illūnon querere. non amare a quo conſtattanta bona et talia percepiſſe. per quēeciam conſtat nos cōſeruari in eſſe. germinet ergo terra noſtra. de ſe īe boē fortune fructum elemelinarū ꝓpter tanti