¶ Nondū eſt ergo ꝙ vera amicitia exſeptē maxīe cognoſcit̉: q̄ in hac amititia dei ad Sohēm fuiſſe tēprobant̉. nāuiti bilutunc amicitia cognoſcitur eſſe veā ſi ſitvtͣuſqꝫ diltī mutua faīliaritate cōiūctaſi ſecretorū oīa cōſcia ſi ab eodē velle etuolle nō diſſona ſi thez auri cōmēdacōeꝓbata ſi in adu̓ſis ſit fidelis inuenta ſiſit ſempit̓nali patrotinis cultodita et ſiſit tꝑis diuturnitate cōtinua. Dico ꝙamititia on̄dit̓ eſſe vera ſi fuit vtriuſqꝫdilecti mutua faīliaritate cōiuncta. Nāꝓpriū eſt amoris vt eū quē diligit totacordis affectione conſtrīgit et ſibi eumapplicare ſꝑ cōtendit et ſitut eū ſemperhēt pn̄tē in corde ſit ſi poſſibile ſit pn̄sſit in corpore. vn̄ hec eſt rō naͣlis quaribrachia illa āplexant̉ et ſibi applicarenitant̓ q̄ corde diligunt̉ qꝛ vt cordi tāꝙͣſue vite et metus principis ſeruire etplacere valeant. illa ſibi vt poſſibile eſtapplicare laborant q̄ pacipiū ſuū amātEit ergo familiaritas vere amicitie ſignum et p̄t eſſe ſignū certiſſiū ſi ſit int̓ꝑſonas vbi nulla duplicitas vel ſimulatio hēt locū. verū dn̄s maiorē familiaītatē Iohanni p̄ teteris diſcipulis oūdebat ⁊ cōmēdabat qd̓ non ſiniulabat necduplex erat. ergo tantū eum amabatquantū ſe diligere oūdebat. ex quo ſeq̄videbat̉ ꝙ eum p̄ teris diligebat. vndenarrat̉ de eo in eccleſia. ꝙ ipſe eſt diſcipulus qui pͥuilegio amōīs p̄cipui cetisaltius a dn̄o iueruit honorari. nōne inſignum diltōis precipue dr̄ Exo. xxiijde Moyſe. loquebat̉ inqͥt dn̄s inoyſi facie ad fatiem ſitut ſolet homo loqui tumamico ſuo. ergo ſi conſolatio iutua eſtvē aīcitie ſignū. quē credis xp̄o ſit fi-delemi amitum vt hunc ſanctum ApluNonne ipſe eſt qui ꝓcul ſtantibus alijsaſtitit et qͦ in dn̄i ſuiū in tena recubuit.vbi tantū de diuina dulcedine bibit. ꝙpoſtea oībus habunde effudit et totameccleſiā irrigauit. Quare rō mianifeſtacōnincit ꝙ amiciſſimus xpriſto fuit.¶ Scd̓o ſignum in vera amicitia eſt ſiſit ſecretorū oīm cōſcia: Nam inter oīacorꝑis mēbra cor eſt prīcipaliſſimū mēbrorū. ſit ꝙ oībus alijs influit vitā etmotū. Nam maxīe in corde aīa relidetet ꝑ illud maxīe ſuas oꝑatōnes exertetigit̉ qui tor ſuū alteri dat. omne ſuū eēomne ſuum polle. eūie ſuum ſcire. oīīeſuum velle. omne ſuū nolle et ouine ſuūviuere illi donat Sꝫ qui oīa ſua ſecretaaltei maīfeſtat: tor ſuū integrū illi datergo illū ſicut cor ſuū amat. igit̉ reuelatio ſecretorū eſt ꝑfecte amicitie verū ſignum ꝓpter qd̓ dn̄s dicit in Io. Sauinō dicā vos ſeruos qꝛ ſer. neſ. qͦd fa. do.eiij. vos aūt dixi amitos ⁊t: cōſtat ergoſi reuelatīo ſecretorū eſt amicitie ſignūillū uiagis en̄t amicū tui amplius fuitreuelatū. Sꝫ cōſtat ꝙ plura et maiorafuerunt reuelata iohanni ꝙͣ alicui alij.fuit eū inſignitus puilegio amoris p̄cipui. Nenne ipſe eſt qui cū petro et iacobo ad puellā mortuā introiuit. nōntipſe cū eiſdē intranſfiguracōne dn̄i fuitnōne cū eiſdē in vltīa dn̄i orōne vbi ſanguinē ſudauit. ilte Aplūs alfuit; nōneip̄e eſt a quo pͥnceps Aplōrum Petrustauiꝙͣ ſecretario dei in tena de ꝓditoredui requiſiuit. cui eciā ſoli proditoremdominus reuelauit. cui omnē ſtatum īApo. eccleſie dominus p̄oſtendit. nōneipſe eſt qui de xp̄o tam ſublimia. tam