principes ſacerdotū ⁊ primi iudeoꝝ aduerſus paulum. ⁊ rogabāt eū poſtulātesgrām aduerſus eū vt iuberet ꝑduci euꝫin hierl̓m. inſidias tendētes vt interficerēt eū in via. Feſtus aūt rn̄dit ſeruariqͥdē paulū in ceſarea: ſe aūt maturius ꝓfectuꝝ. Qui gͦ in vobis ait potētes ſuntdeſcendentes ſimul ſi qd̓ eſt in viro crimen accuſent eū. Demoratus aūt intereos dies nō amplius qͣꝫ octo aut decemdeſcendit ceſareā: ⁊ altera die ſedit ꝓ tribunali. ⁊ iuſſit paulū adduci. Qui cū ꝑductus eſſet circūſteterūt eū qͥ ab hieroſolyma deſcenderāt iudei. multas ⁊ graues cauſas obijciētes qͣs nō poterant ꝓbare: paulo rōnem reddēte: qm̄ neqꝫ inlegē iudeoꝝ neqꝫ in tēplū neqꝫ in ceſarēq̄cqͣꝫ peccaui. Feſtus aūt volens grām p̄ſtare iudeis rn̄dēs paulo dixit. Uis hieroſolymā aſcendere. ⁊ ibi de his iudicariapud me? Dixit aūt paulꝰ. Ad tribunalceſaris ſto: ibi me oportet iudicari. Iudeis nō nocui: ſicut tu melius noſti. Sꝫem̄ nocui aūt dignū morte aliqͥd feci: nōrecuſo mori. Si ꝟo nihil eſt eoꝝ q̄ hī accuſant me: nemo poteſt me illis donareCeſarē appello. Tūc feſtus cū ꝯſilio locutus rn̄dit. Ceſarē appellaſti: ad ceſarēibis. Et cū dies aliquot tranſacti eſſentagrippa rex ⁊ bernice deſcenderūt ceſareāad ſalutandū feſtum. Et cū dies pluresibi morarent̉ feſtus regi indicauit d̓ paulo dicens. Uir qͥdam eſt derelictus a felice vinctus. de qͦ cum eſſem hieroſolymiſadierūt me principes ſacerdotū ⁊ ſeniores iudeoꝝ poſtulantes aduerſus illū dānationē. Ad quos rn̄di: qꝛ nō eſt rhomanis ꝯſuetudo donare aliquē hoīem priuſqͣꝫ is qͥ accuſat̉ pn̄tes habeat accuſatoreslocūqꝫ defendendi accipiat ad abluendacrimina q̄ ei obijciunt̉. Cū ergo hūc cōueniſſent ſine vlla dilatione in ſequētidie ſedens ꝑ tribunali iuſſi adduci virūDe qͦ cuꝫ ſtetiſſent accuſatores nullamcām deferebant de quibꝰ ego ſuſpicabarmalū: q̄ſtiones ꝟo quaſdā de ſua ſuꝑſtitione habebant aduerſus eū: ⁊ de quodāieſu defuncto quē affirmabat paulus vi
uere. Heſitans aūt ego de hmōi q̄ſtiōedicebā. ſi vellet ire hieroſolymā: ⁊ ibi iudicari de iſtis. Paulo aūt appellante vtſeruaret̉ auguſti cognitioni. iuſſi ſeruarieū donec mittā eū ad ceſarem. Agrippaaūt dixit ad feſtum. Uolebam ⁊ ipſe hominē audire. Cras inqͥt audies eū. Altera autē die cū veniſſet agrippa ⁊ bernicecū multa ambitionē: ⁊ introiſſent in auditoriū cū tribunis et viris principalibꝰciuitatis iubente feſto adductus eſt pauſus. Et dixit feſtus. Agrippa rex ⁊ om̄s q̄ſimul adeſtis nobiſcū viri: videtis hunchoīem de qͦ oīs multitudo iudeoꝝ interpellauit me hieroſolymis petētes ⁊ acclamantes: nō oportere eū viuere ampliusEgo ꝟo comperi nihil dignū morte euꝫadmiſiſſe. Ipſo aūt hͦ appellante ad auguſtū iudicaui mittere. De qͦ qͥd certumſcribā dn̄o nō habeo. ꝓpter qd̓ ꝑduxi euꝫad vos ⁊ maxime ad te rex agrippa: vt interrogatione facta habeā qͥd ſcribā. Sine rōne em̄ mihi videt̉ mittere vinctū:⁊ cauſas eius nō ſignificare. XXvIGrippa vero ad paulū ait. Peramittitur tibi loqui ꝓ temeipſo.Tunc paulus exrenta manu cepit rōem reddere. De oībꝰ qͥbꝰ accuſor aiudeis rex agrippa eſtimo me beatū apd̓te: cū ſim defenſurus me hodie: maximete ſciente oīa q̄ apud iudeos ſunt cōſuetudines ⁊ q̄ſtiones: ꝓpter qd̓ obſecro patienter me audias. Et quidē vitā meā aiuuētute q̄ ab initio fuit in gente mea inhieroſolymis nouer̄t: oēs iudei: p̄ſciēteſme ab initio ſi velint teſtimoniū ꝑhibere qm̄ ẜm certiſſimā ſectā nr̄e religiōisvixi phariſeus. Et nunc in ſpe q̄ ad pr̄esnr̄os repromiſſionis facta eſt a d̓o ſto iudicio ſubiectus: in qͣ duodecim tribꝰ nr̄enocte ⁊ die deſeruientes ſperāt deuenireDe qua ſpe accuſor a iudeis rex. Quidincredibile iudicatur apud vos ſi deusmortuos ſuſcitat? Et ego quidē eſti maueram me aduerſus nomen ieſu nazareni debere ml̓ta ꝯtraria agere qd̓ feci hieroſolymis. Et multos ſanctoruꝫ ego incarceribꝰ incluſi a principibus ſacerdo-
D
B
A
C
B