ad Corinthios

Incipit epiſtola pauli ad Corinthiosprima.Capl̓m. IAulus vocatus apl̓us ieſu xp̄i ꝑvoluntatē dei ⁊ ſoſthenes frater eccleſie deiq̄ eſt corinthi: ſanctificatis in xp̄o ieſu vocatis ſanctis. cū oībꝰqͦ inuocāt nomē dn̄i nr̄i ieſu xp̄i in oī oco ipſoꝝ ⁊ noſtro. Gr̄a vobis ⁊ pax a deopatre nr̄o ⁊ dn̄o ieſu xp̄o. Gr̄as ago deomeo ſꝑ ꝓ vob̓ in gr̄a dei q̄ data eſt vobisin xp̄o ieſu qꝛ in om̄ibꝰ diuites facti eſtiſin illo in oī ꝟbo ⁊ in oī ſcīa: ſicut teſtimoniū xp̄i ꝯfirmatū ē in vob̓ ita vt nihil vobis deſit in vlla gr̄a. expectantibꝰ reuelationē dn̄i nr̄i ieſu xp̄i: qͥ ⁊ ꝯfirmabit vosvſqꝫ in finē fine crimine: in die aduētusdn̄i nr̄i ieſu xp̄i. Fidelis deus ꝑ quē vocati eſtis in ſociētatē filij eius ieſu xp̄i dn̄inr̄i. Obſecro aūt vos frēs ꝑ nomen dn̄inr̄i ieſu xp̄i vt ip̄m dicatis oēs: ⁊ nō ſintin vobis ſciſmata. Sitis autē ꝑfecti ineodē ſenſu: ⁊ in eadē ſcīa. Significatuꝫē em̄ mihi de vob̓ frēs mei ab his q̄ ſuntelōēs. qꝛ ꝯtentiōes ſunt inter vos. Hocaūt dico: qd̓ vnuſqͥſqꝫ vr̄m dicit. Ego qͥdem ſum pauli: ego aūt apollo. ego verocephe. ego aūt xp̄i. Diuiſus eſt xp̄s. Nunquid paulus crucifixus eſt ꝓ vobie: autin noīe pauli baptizati eſtis. Grās agodeo meo ꝙ neminē vr̄m baptizaui niſicriſpū ⁊ caium: ne quis dicat ꝙ in noīemeo baptizati eſtis. Baptizaui aūt ⁊ ſtephane domū: ceterū neſcio ſi quē aliumveſtrū bapticauerim. Non em̄ miſit mexp̄us baptizare ſed euāgelizare nō in ſapiētia verbi: vt nō euacuet̉ crux xp̄i. Uerbū em̄ crucis ꝑeuntibꝰ qͥdem ſtulticia ēhis aūt q̄ ſalui fiūt .i. nobis dei virtus ēScriptū eſt em̄. Perdā ſapīam ſapientiū: ⁊ prudentiā prudentiū reprobabo.Ubi ſapiēs. vbi ſcriba. vbi inq̄ſitor huius ſeculi? Nōne ſtulte fecit deus ſapientiam huius mundi: Nam qꝛ in dei ſapīanō cognouit mūdus ꝑ ſapientiā deum.

placuit deo ꝑ ftultitiā p̄dicatiōis ſaluosfacere credēteſ. Qm̄ ⁊ iudei ſigna petūt⁊ greci ſapīam querunt. Nos aūt p̄dicamus xp̄m crucifixū. iudeis qͥdeꝫ ſcandalū. gentibꝰ aūt ſtultitiā: ip̄is aut vocatisiudeis atqꝫ grecis xp̄m dei virtutē ⁊ deiſapīam. Quia qd̓ ſtultū eſt dei ſapientius eſt hoībꝰ. ⁊ qd̓ infirmū eſt dei: fortiuseſt hoībꝰ A dete em̄ vocationē veſtramfrēs: qꝛ nō multi ſapiētes ẜm carnē. nōmulti potētes. nō multi nobiles: ſꝫ queſtulta ſunt mundi elegit deus vt ꝯfundat ſapientes: ⁊ infirma mūdi elegit deus vt ꝯfundat fortia. ⁊ ignobilia mūdiꝯtēptibilia elegit deus ⁊ ea que nō ſuntvt ea que ſunt deſtrueret: vt nō gl̓ieturoīs caro in ꝯſpectu eius. Ex ipſo aūt voseſtis in xp̄o ieſu: qͥ factus eſt nobis ſapientia ⁊ iuſticia ⁊ ſanctificatio ⁊ redēptiovt quēadmodū ſcriptū eſt/ qͥ gl̓iatur indn̄o gl̓ietur.IIeT ego cuꝫ veniſſem ad vos frēsveni nō in ſublimitate ẜmonisaut ſapīe annūcians vobis teſtimoniūꝫxp̄i. Non em̄ iudicaui me ſcire aliqͥd int̓vos niſi ieſum xp̄m: ⁊ hunc crucifixū. ecego in infirmitate ⁊ timore et tremoremulto fui apud vos ⁊ ẜmo meus ⁊ p̄dicatio mea nō in ꝑſuaſibilibꝰ hūane ſapientie verbis: ſed in oſtenſiōe ſpūs ⁊ virtutis vt fides vr̄a non ſit in ſapīa hoīmſꝫ in ꝟtute dei. Sapīam aūt loquimurinter ꝑfectos. Sapīam vero nō huiusſeculi neqꝫ principū huiꝰ ſeculi q̄ deſtruunt̉. ſed loquim̄ dei ſapīam in myſterioq̄ aſcondita ē: quā p̄deſtinauit deus an̄ſecula in gl̓iam noſtrā quā nemo principū huiꝰ ſeculi cognouit. Si em̄ cognouiſſent nūqͣꝫ dn̄m gl̓ie crucifixiſſent Sicut ſcriptū eſt / ꝙ oculus nō vidit nec auris audiuit nec in cor hoīs aſcendit: quep̄parauit deus his q̄ diligūt illū. Nobisaut reuelauit deus ꝑ ſpm̄ ſuum. Spiritus em̄ omnia ſcrutat̉: etiā ꝑfunda dei.Quis em̄ ſcit hoīm q̄ ſunt hoīs niſi ſpiritus hoīs q̄ in ipſo eſt? Ita ⁊ q̄ dei ſuntnemo cognouit niſi ſpūs dei. Nos autinō ſpm̄ huius mūdi accepimus: ſed ſpi-

B

2. Coꝝ. i0. diHiere .ꝯ.ē

C

Eſa. 6..C

D

P ij