Pſalterium
Tu vero odiſti diſciplinā: ⁊ ꝓieciſti ẜmones meos retrorſum. Si videbas furēcurrebas cū eo: et cū adulteris portōeꝫtuā ponebas. Os tuū abundauit malicia: ⁊ lingua tua ꝯcinnabat dolos. Sedens aduerſus frēm tuū loq̄baris: ⁊ aduerſum filiū mr̄is tue ponebas ſcandalū hec feciſti ⁊ tacui. Exiſtimaſti iniq̄ ꝙero tui ſil̓is: arguā te ⁊ ſtatuā ꝯtra facietuā. Intelligite hec q̄ obliuiſcimini deūneqn̄ rapiat ⁊ nō ſit qͥ eri piat: Sacrificiū laudis honorificabit me: et illic īterqͦ oſtendā illi ſalutare dei. Pſalmusin finē dauid qn̄ venit ad eū nathan ꝓpheta qn̄ intrauit ad berſabee.LIſerere mei deus: ẜm magnaꝫm miſericordiā tuā. Et ẜm multitudinē miſerationū tuaꝝ: deleiniquitatē meā. Ampliꝰ laua me ab iniquitate mea: ⁊ a peccato meo mūda meQm̄ iniquitateꝫ meā ego cognoſco: etpcc̄m meū cōtra me eſt ſemꝑ. Tibi ſolipeccaui ⁊ malū corā te feci: vt iuſtificerꝭin ſermonibꝰ tuis ⁊ vincas cū iudicariſEcce enī in iniquitatibꝰ ꝯceptus ſum:et in peccatis ꝯcepit me mr̄ mea. Ecceenī veritatē dilexiſti: incerta ⁊ occulta ſapiētie tue manifeſtaſti mihi. Aſpergesme dn̄e hyſopo ⁊ mūdabor: lauabis me⁊ ſuꝑ niue dealbabor. Auditui meo dabis gaudiū ⁊ leticiam: ⁊ exultabūt oſſahūiliata. Auerte faciē tuā a pcc̄is meiset oēs iniquitates meas dele. Cor mūdum crea in me deus ⁊ ſpm̄ rectū innoua in viſceribꝰ meiſ. Ne ꝓijcias me a facie tua: et ſpm̄ ſanctū tuū ne auferas ame. Redde mihi leticiā ſalutaris tui: etſpū principali ꝯfirma me. Docebo iniqͦs vias tuas: et impij ad te ꝯuertētur.Libera me de ſanguinibꝰ deus deus ſaluti mee: ⁊ exultabit lingua mea iuſticiam tuā. Dn̄e labia mea aꝑies: ⁊ os meum annūciabit laudē tuā. Qm̄ ſi voluiſſes ſacrificiū dediſſem: vtiqꝫ holocauſtis nō delectaberis. Sacrificiū deo ſpiritus ꝯtribulatus: cor ꝯtritū ⁊ humiliatū deus nō deſpicies. Benigne fac dn̄ein bona volūtate tua ſyon: vt edificent̉
cruri hieruſalem. Tunc acceptabis ſamificiū iuſticie oblatōnes ⁊ holocauſta:tūc imponēt ſuꝑ altare tuū vitulos.In finē intellectus dauid cū venitad eū doech idumeus ⁊ nunciauit ſau livenit dauid in domū abimelech. LIUid gloriaris in malicia: qͥ poq tēs es in iniqͥtate? Tota die iniuſticiā cogitauit lingua tua: ſicut nouacula acuta feciſti dolū. Dilexiſti maliciā ſuꝑ benignitatē: iniquitateꝫmagis qͣꝫ loqui equitateꝫ. Dilexiſti oīaverba p̄cipitatōis: lingua doloſa. Propterea deus deſtruet te in finē: euellette ⁊ emigrabit te de tabernaculo tuo: etradicē tuā de terra viuentiū. Uidebūt̉iuſti ⁊ timebūt: et ſuꝑ eū ridebūt et dicent: ecce homo qui nō poſuit deū adiutorē ſuū. Sed ſperauit i multitudinediuitiaꝝ ſuaꝝ: ⁊ p̄ualuit in vanitate ſuaĘgo aūt ſicut oliua fructifera in domodei: ſperaui in miſcd̓ia dei ineternū ⁊ inſeculū ſeculi. Confitebor tibi in ſeculūqꝛ feciſti: et expectabo nomē tuū qm̄ bonum in ꝯſpectu ſanctoꝝ tuoꝝ. In finem intellectus dauid ꝓ amalech.Ixit inſipiēs in cor LIIde ſuo non eſt deus. Corrudpti ſunt et abominabiles facti ſunt in iniqͥtatibꝰ: nō eſtqui faciat bonū. Deus de celo proſpexitſuꝑ filios hoīm: vt videat ſi eſt intelligens aut requirēs deū. Oēs declinauerūt ſimul inutiles facti ſunt nō eſt quifaciat bonū nō eſt vſqꝫ ad vnū. Nonneſciunt oēs qui oꝑantur iniquitatē: quideuorāt plebē meā vt cibū panis. Deūnon inuocauerūt: illic trepidauerūt timore vbi nō fuit timor. Qm̄ deus diſfipauit oſſa eoꝝ qui hoībꝰ placent: cōfuſi ſunt qm̄ deus ſpreuit eos. Quis dabit ex ſion ſalutare iſrael: cum cōuerterit deus captiuitatē plebis ſue: exultabit iacob ⁊ letabitur iſrael.In finem in carminibus intellectusdauid cum veniſſent cyphei et nunciaſſent ſauli. nōne dauid abſconditus eſtapud nos.LIII
LIII