¶ Secūda pars.carnes effluebant: ita ut odore eius/ et fetore: totus eius exercitus grauaret̉ nec ipſe etiā fetorē ſuū ferre poſſet. ¶ Cui-dam ducis venetiarū vxor: delicata nimis: cōibus aquis ſeſededignabat̉ abluere: ſed ꝓcurabat ſibi fieri balneū de colle-cto laborioſius celi rore. cibos conciſos minūcius a famulismanibus propriis non tangebat: ſed ori ſuo fiſcinulis aure-is adhibebat. redolebat uel fetebat potius corpus eius/ et cubiculū multitudine vaporis aromatū diuerſoꝝ. ſed vibratoſuper eā mucrone diumi iudicii: corpus eius omne cōputruit/ nec fetorem eius quiſqͣ ferre potuit/ niſi ꝙ ex ancillis vnanon ſine multarū ſpecierū auxilio: raptim dn̄e miniſtrabat.et prothinus fugiens abſcedebat. et ſic miſerabiliter crucia-ta: diem clauſit extremū: cunctis letantibus relinquēs poſteris meditationis exemplū: ut carnis delitias abhorrētes: iugiter habeamus ante cordis oculos finē noſtrū. Que enī eſtratio ꝙ hoīes in vita ſuꝑbiunt: honores et excellentias cōcupiſcunt. dn̄ari appetunt. ſubiectos opprimūt. alios per arrogantiā vilipendūt. ſeipſos ultra modū extollunt. terrena di-ligunt. opes congregare nō delinūt. ꝯgregata recondunt. elemolinas non tribuūt. nec amicos ſibi de momona iniquita-tis efficiūt: ſed auaricie facibus accenſi: ea in cellariis et prōptuariis congerunt/ ac in thelauris abſcondūt. voluptatibuscarnis intendūt. ociū et ſomnū et quietē diligūt. laborē etquicquid eſt moleſtū uel penale carni: refugiunt/ niſi quia demorte cogitare negligunt. et futura pericula non attenduntHoc optime per exemplū docet balaam/ de homine qui fugiens vnicornē: incidit in baratrū in quo arbuſculā apprehēdens: vidit in eius radice duos mures/ vnū album/ alium ngrum: radicem arboris continue corrodētes. In fundo viditdrachonem horribilē aperto ore. ipſum deuorare volentem.Eleuatis autē oculis: vidit ille modicū męllis in arboris ſū-mitate/ qui omniū predictorū oblitus: totum ſe contulit admellis dulcedinē. ſed dū nō aduertit arbore corroſa a muribus: in profundū ſubito corruente: dracho ipſū continuo deuorauit. Vnicornis eſt mors. baratrū mūdus. arbuſcula vite p̄ſentis miſeria/ que albo et nigro mure id eſt die ac nocte