Euangelium

alba: ⁊ remiſit ad pylatumEt facti ſt̓ amici herodes⁊ pylatꝰ ī ip̄a die: ᵇ nā anteainimici erāt adinuicē. ᶜ Platꝰ aūt ꝯuocatis principibꝰ ſacerdotū ⁊ magiſtratibꝰ⁊ plebe: dixit ad illos: Obtuliſtis mihi hūc hoīem: qͣſi auertētē populum: ⁊ ecceego corā vobis int̓rogans:nullā cām inuenio in hoīeiſto: ex his in qͥbꝰ eū accuſatis. Sꝫ neqꝫ herodes. Nāremiſi vos ad illū:ᶜ ⁊ ecce nihil dignū mortē actū eſt ei.Emędatū gͦᵍ illum dimittā. ʰ Neceſſe autē habebatdimittere eis ꝑ dieꝫ feſtumvnū. Exclamauit aūt ſiml̓vniuerſa turba dicēs: Tolle hunc ⁊ dimitte nob̓ barraban. Qui erat ꝓpter ſeditionē quādā factaꝫ in ciuitate ⁊ homicidiū miſſus incarcerē. Iteꝝ aūt pylatuslocutꝰ ē ad eos: volēs dimitte̓ ieſum. At illi ſucclamabāt dicētes: Crucifige crucifige eū. Ille aūt tercio dixit ad illos: Quid .n. malifecit iſte? Nuliā cām mortꝭīuenio ī eo. Corripiā gͦ illū⁊ dimittaꝫ. At illi inſtabātvocibꝰ magnis poſtulātesvt crucifigeret̉ ⁊ inualeſcebant voces eoꝝ. Et pylatꝰ

adiudicauit fieri petitionēeoꝝ. Dimiſit aūt illis euꝫ qͥꝓpter homicidiū ⁊ ſeditione miſſus fuerat ī carceremquē petebāt. Ieſuꝫ v̓o tradidit volūtati eoꝝ. Et cuꝫducerēt eū: app̄hender̄t ſymonē quēdā cyrenenſeꝫ venientē de villa ⁊ impoſuer̄tilli crucē portare pꝰ ieſum.Seq̄bat̉ aūt illū ml̓ta turba ppl̓i et mulierū q̄ plāgebant et lamētabāt̉ eū. Cōuerſus āt ad illas ih̓s dixit:Filie irl̓mᵐ nolite flere ſuꝑme: ſed ſuꝑ voſip̄as flete: etſuꝑ filios veſtros.ⁿ Qm̄ ecce venient dies ī qͥbꝰ dicentBeate ſteriles: ⁊ ventresqͥ nō genuerūt: ⁊ vbera quenō lactauerūt.q Tūc incipient dicere montibꝰ: caditeſuꝑ nos ⁊ collibꝰ oꝑite nosQuia ſi ī viridi ligno hecfaciūt: in arido qͥd fiet? Ducebāt̉ aūt ⁊ alij duo nequācū eo: vt int̓ficerēt̉. Et poſtꝙͣ venerūt in locuꝫ q̄ vocat̉caluarie: ibi crucifixer̄t eū:et latrones vnum a dextrisalteꝝ a ſiniſtris. Ieſus aūtdicebat:ˢ Pater dimitte ill̓Nō .n. ſciūt qͥd faciūt. Diuidentes vero veſtimentaeius miſerūt ſortes. Et ſtabat populus expectans: et

detulerat. a Et facti ſunt amici. ꝓpter mutuā reuerentiā factā: vt dictū eſt. b Nā an̄ inimici erant ad inuicem. ꝓpt̓ galileos qͦs pylatus occiderat miſcens ſanguinēeoꝝ cū ſacrificijs: vt dictū eſt sͣ. xiij. ca. c Pylatꝰ autēHic ꝯn̄r deſcribit̉ xp̄i ꝯdemnatō iniuſta: vbi primo declarat̉ chriſti innocentia ex triplici ꝯfeſſion iudicis cauſaꝫexaminantis: et etex allegatiōe herodis: qͥ ip̄m nō ꝯdēnauerat. Iudei autem ecōtrario contra ꝟba iudicis terreclamauerunt: vtobtinerēt ꝑ importunitatē clamorisqd̓ nō poterāt viarationis: ꝓpter qd̓pylatus finalit̓ declīauit a iuſticia cōdemnans ad mortē innocētē hieſuꝫinclinatus ad hocex ppl̓i fauore quēquerebat: et ceſartimore: cuius indignationē formidabat: eo ꝙ dixerantiudei in cōſpectuſuo: Si hūc dimittis nōnes amicusceſaris: vt habeturIo. xix. et ex dictispꝫ lr̄a paucis exceptis que exponentur. Nā remiſit illuꝫ ad nos .i. ad noſtrum iudiciū. libriantiqͥ ⁊ correcti ſichabent. d Nāremiſi vos ad illū.ſ. ad herodē: vt pꝫex dictis: et lr̄a ſequens cōſonat: cūdicit̉. e Et ecce nihil dignū morte actū eſt ei .ſ. corāherode. f Emēdatum gͦ .i. verberatū. g Illumdimittam. liberuꝫa mortē. ſꝫ ꝯtra hocvr̄: qꝛ pylatus ſciebat ip̄m eſſe innocentē: quō igit̉ volebat ip̄m iniuſte ꝟberare? dicendū ꝙ volebat facere vt iudei videntes hancflagellationē ſatiarent̉ hac pena ⁊ ceſſarent a morte ieſuquerenda. h Neceſſe aūt habebat dimitte̓ eis ⁊cͣ. qͥain nocte paſche angelus dn̄i ſaluauit hebreos ⁊ ꝑcuſſit pͥmogenita egyptioꝝ: et iō in memoriā huius bn̄ficij in ſolennitate paſchali ſaluabāt vnū ꝓpinquum morti: ⁊ aliqͦsꝯdemnatos ad mortē int̓ficiebat ad rep̄ſentandū ſaluationē hebreoꝝ ⁊ interfectionē egyptioꝝ: et iſtā cōſuetudinē eis obſeruari impetrauerāt ab imꝑatore romanorumſicut fuerat obſeruata an̄qͣꝫ iudea eēt romanis ſubiecta: ⁊hoc eſt quod dicit̉: h Neceſſe aūt habebat ⁊cͣ. qꝛ tenebat̉ obſeruare illud quod erat ꝯceſſum ab imꝑatore. Pylatus ſciēs ieſuꝫ innocētē volebat eū liberare ꝑ hāc viamꝓponens ꝙ nō expediret eis dimittere niſi ieſum aut barraban: cuius liberationē credebat iudeos nullo modo p̄eligere ꝓpter nimiā ip̄ius maliciā: ſed ipſi nimio odio mo-

ti ꝯͣ chriſtū: p̄eleger̄t barrabā liberare: petētes hieſuꝫcrucifigi: eo ꝙ erat modus mortis aſperior ⁊ durior: cetera patēt. i Et cū ducerēt eum. Hic ꝯn̄r deſcribit̉xp̄i impia occiſio: cū dr̄: Et cū ducerēt eū ad crucifigendū app̄henderūt ſymone ⁊cͣ. qꝛ coegerūt eū ad portandū cruce: vt citius venirent adlocū crucifixionis: qꝛ ieſus videbat nimis debilitatus ex afflictione p̄cedēti: ⁊ iō qͣꝫuis Ieſus primo portaſſet crucē ſuā:tn̄ illi qͥ eū ducebant acceperūteā ⁊ poſueruntſupra ſymoneꝫrōne p̄dicta illeaūt inuite portabat: tū qꝛ hoc erat turpe: tū qͥaforſitan erat diſcipulus ieſu occultus tn̄. KSeque. aūt illū⁊cͣ. qꝛ aliqͥ ſequebant̉ en̄ ad ip̄mcrucifigendumaliqͥ ad deridendū eū: ⁊ aliqͥ advidendū ſpectaculum: ⁊ aliquiad plangenduꝫſpālit̓ mulieresdeuote qͥbus dixit. l Filieirl̓m ⁊cͣ. qꝛ nō ſolū aliq̄ de galylea ſecute fuerāt ip̄m: ſꝫ ēt alique de hierl̓m ſibi adheſerāt ꝑdeuotiōeꝫ. mNolite flere ⁊cͣ.nō ꝓhibet ꝯpaſſionē: ſꝫ p̄dicit aliā luctꝰ cām inobſidioneⁱ irl̓mꝭfutura ꝑ tytū etveſpaſianū: id̓oſubdit̉: nQm̄ ecce di. v..ſ. ꝗdrageſimoſcd̓o anno poſtpaſſionē chriſtiin quo fuit dicta obſidio. o Btē ſteri. qꝛ agilioreserant ad fugiendū qͣꝫ gͣuide. pEt ven. qͥ nō genu.qꝛ mulieres habentes pueros in obſidione fuerūt anxietate non ſolum ꝓ ſe ſed etiā ꝓ pueris ſuis: ⁊ aliquep̄ famis anxietate ꝓprios pueros comederunt: ẜm ꝙdicit ioſephꝰ libro de iudaico bello. q Tūc inci. di.mon. ⁊cͣ. qꝛ aliqui p̄ horrore miſerie q̄ tunc fuit in ppl̓oiudeoꝝ: dicebant vtinā montes caderent ſuꝑ nos. 1Quia ſi in viri ⁊cͣ. xp̄s hic dicitur lignū viride faciensfructum: et ꝑſequens indignū abſciſione per morteꝫ:ppl̓us autē indaicus hic dicit̉ lignū aridum infructiferum: et ꝑ ꝯſequens dignū abſciſione ꝑ mortē ⁊ ꝯbuſtionē gehenne. que eſt pena extrema ⁊ maxima. sPater dimitte illis: quia neſciūt qͥd faciūt. Erant eniꝫibi aliqui ſimplices ⁊ illiterati a ſacerdotibus iudeorūdecepti: qui perſequebantur chriſtum zelo legis: ⁊ pro