Druckschrift 
3 (1481)
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Machabeorum

Nos .n. ꝑꝑ noſmetip̄os hͦpatimur peccātes ī deū noſtꝝ: ⁊ digna admiratōe fc̄aſūt ī nobis. Tū aūt ne exiſtimes tibi īpūe futurū: qd̓ꝯͣ deū pugnare tētaueris.Su̓pra modū aūt mr̄ mirabil̓ ⁊ bonorū mēoria digna: quē ꝑeūtes ſeptē filioſſub vniꝰ diei tꝑe ꝯſpiciens:bono aīo ferebat ꝓpt̓ ſpeꝫquā ī deo hēbat: ſingulosillorū hortabat̉ voce pr̄iafortiter rēpleta ſapīa: et femīee cogitatiōi maſculinūaīum inſerēs dixit ad eos:Nēſcio qͣlit̓ ī vt̓o meo apparuiſtis. Neqꝫ .n. ego ſpiritū e̓t aīam donaui vobiset vitā: et ſingl̓oruꝫ mēbra n̄ego ipſa ꝯpegi. Sēdenimmundi creator ꝗ formauithoīs natiuitatē: q̄qꝫ oīuꝫ īuenit originē: ⁊ ſpm̄ vobisiterū cū mīa reddet ⁊ vitā:ſicut nūc voſmetipſos deſpicitis ꝓpt̓ leges eiꝰ. Antiochꝰ aūt ꝯteni ſe arbitrat̉ſil̓ et exprobrātis voce deſpecta: ſcū adhuc adoleſcētior ſuꝑeſſꝫ: In̄ ſoͣlū v̓b̓ hortabat̉: ſꝫ ⁊ cuꝫ iuramēto affirmabat diuite ſe ⁊ btm̄ facturū ⁊ trāſlatū a pr̄ijs legibꝰ amicū habiturū: ⁊ reſneceſſariaſ ei p̄biturū. Sꝫ adhec cū adoleſces neqͣqꝫ inclinaret̉: vocauit rex mr̄eꝫ⁊ ſuadebat ei vt adoleſcenti fieret ī ſalutē. Cuꝫ aūt ml̓tis eā v̓biſ eēt hortatꝰ: ꝓmiſit ſuaſurā ſe filio ſuo. Ita-

qꝫ īclinata ad illū irridenscrudelē tyrānū: ait pr̄ia voce: Fili mi miſere̓ mei q̄ te īvtero nouē mēſibꝰ portaui⁊ lacͣ triēio dedi ⁊ alui ⁊ īetatē iſtā ꝑduxi. Peto nate vt aſpicias ad celū ⁊ terrā: ⁊ ad oīa q̄ ī eiſ ſt̓: ⁊ ītelligas qꝛ ex nihilo fecit illa d̓us ⁊ hoīuꝫ genꝰ: ita fiet vtnō timeas carnificē iſtū: ſꝫdignu̓s fr̄ibꝰ tuis effectusparticeps ſuſcipe mortē: utī illa miſeratiōe cuꝫ fr̄ibꝰ tuis te recipiā. Cūm hec illaadhuc dice̓t: ait adoleſcenſQuē ſuſtīetis? Nō obediop̄cepto regis: ſed p̄cepto legis q̄ data ē nobis ꝑ moſen. Tu v̓o ꝗ īuētor oīs malicie factꝰ es ī hebreoſ: nō eſfugies manū dei. Nos .n.ꝓ pctīs nr̄is hec patimur.Et ſi nobis ꝓpt̓ īcrepationē ⁊ correptione dn̄s deusnr̄ modicū iratꝰ ē: ſꝫ iterū recōciliabit̉ ẜuiſ ſuis. Tu aūto ſceleſte ⁊ oīuꝫ hoīuꝫ flagitioſſie noͣli fruſtra extollivāis ſpebꝰ: ī ẜuos eiꝰ īflāmatꝰ. Nōdū .n. oīpotētꝭ d̓i⁊ oīa īſpiciētis iudiciū effugiſti. Naꝫ frēſ mei modiconūc dolor ſuſtētato/ ſub teſtamento ēterne vite effectiſūt: tu v̓o iudicio dei iuſtasſuꝑbie tue penas exolues.Ego aūt ſic̄ ⁊ frēs mei aīaꝫ⁊ corpꝰ meū trado ꝓ pr̄iſ legibꝰ īuocās deū maturiꝰ geti nr̄e ꝓpiciū fieri: te̓qꝫ cuꝫtormētis ⁊ v̓beribꝰ ꝯfiteri.

⁊ Nos .n. ꝓpter noſmetipſos ⁊cͣ. licet .n. ſancti eēt ⁊ īnocētes tn̄ ꝯfitent̉ ſe pati ꝓpt̓ peccata: īputātes ſibi alioꝝ delicta: eo ꝙ eēt de eodeꝫ ppl̓o: ⁊ ſimiliter facit Daniel. ix. ca.a Tu aūt ⁊cͣ. ꝯͣ deū ⁊cͣleiꝰ cultū auferēdo ⁊ eiꝰ ppl̓ꝫ crudeliter occidēdo. b Supra modū. Hec eſt ꝑs ſeptīa in qͣīterpōit̉ mr̄is ꝯſtātia:cū dr̄: Supra modūaūt mr̄ mirabilis. nāantea n̄ legit̉ fuiſſe aliqua tante cōſtantie.c Que ꝑeūtes ſeptēfilios: ꝙͣtū ad vitā p̄ſētē: ſꝫ ſaluatos ꝙͣtuꝫad futurā: iō ſubdit̉:d Bono aīo ferebat ꝓpt̓ ſpē .ſ. alteriuſvite. e Singulosaūt illoꝝ ⁊cͣꝭ .i. ſctōꝝpatrū doctrīe ꝯſona:iō ſb̓dit̉: f Repleta ſapīa. ſanctoꝝ patrū. g Et femineecogitatiōi. q̄ ē de mollitie ⁊ remiſſione.h Maſculinū aīuꝫīferēs qui tēdit ad ardua ⁊ difficilia.i Dixit ad eos. exmagno feruore.k Neſcio qͣliter ⁊cͣ)tunc .n. apparet puereē ī vtero mr̄is qn̄ incipit ſe moue̓: motusaūt ⁊ ſēſus ſūt ab aīaq̄ ē ī puero ꝑ īfuſionēmodꝰ aūt īfuſiōis ē ſoli deo cognitꝰ: iō ſb̓ditur: l Neqꝫ enimego ſpm̄ .i. aīam ītellectiua q̄ ē ſpiritual̓ naͣture. m Et aīam.i. potētiā ſenſitiuā q̄eſt ipſius coniuncti.n Et vitā .i. oꝑatōnes vite. o Et ſinguloꝝ mēbra ⁊cͣꝭqꝛvirtꝰ formatiua n̄ ē amr̄e ſꝫ a pr̄e: ⁊ illa nihil agit niſi ī virtutepͥme cauſe: iō ſubdit̉:p Sedenim mūdicreator ⁊cͣ ⁊ pꝫ ex dictꝭ vſqꝫ ibi: q Siꝰcut nūc voſmetipſosd̓ſpicitiſ. quātū ad vita corꝑalē. r Antioch aūt. Hec ē octaua ꝑs ī qͣ ponit̉ martyriū ſeptimi. p̄mittitur tn̄ eiꝰ ꝑſuaſio: ſecūdo pōit̉ eē veratōibi: Cū hec illa. Circapͥmū pͥmo pōit̉ ꝑſuaſio a rege: cū dr̄: r Antiochꝰ autemꝯtemni ſe arbitratꝰ. ꝑ dictos filios qui dicebāt eū ſceleſtum⁊ īcēdio gehēne reſeruatū. s Simul ⁊ exprobrātis ⁊cͣqꝛ vocē dictoꝝ fratꝝ reputabat deſpectā: ſicut ꝑſonas eo-

rū deſpicabileſ reputabat: ⁊ ſic duplici rōe r̄putabat ſeꝯtēptū .ſ. rōe v̓boꝝ: ⁊ ꝑſōaꝝ deſpicabiliū. t Aū adhūc ⁊cͣ) vt ſaltē illū ſuꝑarꝫ. v Nō ſolū v̓biſ hortabatur ⁊cͣ. ⁊ pꝫ lr̄a vſqꝫ ibi: x Cū aūt multꝭ. Hic pōit̉ ꝑſuaſio iuueniſ a mr̄e: q̄ ꝓmiſit ſuaſurā ſe filio ſuo ⁊ verū dixit: qꝛ ꝓmiſſio abſoluta ſic̄ ēiſta ītelligēda ē d̓bono: tō ſubdit̉:y Irridēs crudelē tyrānū. qꝛ ꝑſuaſio ſua eāt adv̓tutꝭ bonū: ⁊ pꝫlittera vſqꝫ ibi:z Sꝫ dignꝰ ⁊cͣl.i. eorū ꝯſortio ꝑpalmā martyrij.a Ut ī illa miſeratiōe. q̄ fiet ſanctis ī reſurrectiōeb Aū fr̄ibꝰ ⁊cͣljad augmētū gl̓ieveſtre ⁊ mee.c Cum hec illaadhuc dice̓t. Hicꝯn̄t̉ ponit̉ eius vexatio: cū dr̄: Cumhec illa dice̓t. exmagno feruore n̄expectauit finemverboꝝ mr̄is cōplete. d Quēſuſtinetis .i. differtis vexare ſb̓ ſpevana ꝙ debeā regi obedire.e Nos enim ꝓpctīs nr̄is ⁊cͣ. exponat̉ ſicut ſuprade ſexto fratre.f Dn̄s deꝰ noſter modicū ē iratꝰ. nā oīs pena inpn̄ti modica ē reſpectu future.g Roli fruſtraextolli ⁊cͣꝭ ſic habent libri correctiquaſi dicat: nonpertingens ad illud quod ſperasdei iudicio impeditus. h Naꝫfratres mei modico ⁊cͣꝭ reſpectudoloris futuri.i Sub teſtamēto. ideſt promiſſione futura.k Eterne viteeffecti ſunt. quaꝫſine dubio conſequentur. l Inuocans deum maturius. id eſt cumpondere affectus. m Teqꝫ cum tormentis ⁊cͣꝭ inhoc videt̉ ꝓphetice loqui: qꝛ ſic fuit īpletū de futuro: vtpatet infra. ix. capitulo. cetera patent.