Druckschrift 
3 (1481)
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Prologus.

Incipit prologus ī ſophoniaꝫ prophetam.Rādūt hebrei cuiuſcūqꝫ ꝓphete pr̄ aūt auus ponat̉ ī tiEulo: ip̄oſ quoqꝫ ꝓph̓as fuiſſe. Vnde ⁊ amos vnū d̓ duodecī ꝓphetis ꝗ dixit: nō ſū ꝓph̓a necfiliꝰ ꝓph̓e: ſꝫ paſtor capraꝝvellicās ſycomoros: patriſnomē ī titulo nō hr̄e. Hocſi verū ē: ſophonias ꝓph̓aqui noīe: vt ita dicā: ꝓphetico ēt gl̓io̓ſa maioꝝ ſuorūſtirpe generatuſ ē. Habuit.n. pr̄eꝫ chuſi: auū godoliāꝓauū āmariā: attauum ecechiā: e̓t talē quadrigaꝫ ipſe

velut extremꝰ auriga cōpleuit. Nomē ſophōie: alij ſpeculā: alij archanū dn̄i trāſtulerūt. Siue igit̉ ſpecl̓a: ſiue abſcōditū dn̄i interp̄tet̉u̓trūqꝫ proph̓e ꝯuēit. Dicitur .n. ad ezechielē: Fili hominiſ: ſpeculatorē te poſuidomui iſrl̓. Iſte̓ ergo proph̓a ꝗ erat ī ſpecula ⁊ ī ſublimib ꝯſtitutus: ⁊ noueratmyſteria dn̄i: filiꝰ erat chuſi ꝗ īterp̄tat̉ humilitas. Habebat quoqꝫ auū godoliāꝗ dr̄ magnitudo dn̄i: ⁊ ꝓauū amariā: ꝗ ⁊ ip̄e vertit inẜmonē dn̄i: attauū ezechiāꝗ ſonat fortitudo dn̄i. Defortitudīe itaqꝫ dn̄i natus ēſermo dn̄i: et d̓ ẜmone dn̄i

Incipit expoſitio ꝓlogi in ſophoniā prophetam.Radūt hebrei ⁊cͣ. In iſto ꝓlogo ꝓcedit hiero. ꝑ hūc modū: primo ponēs quādaꝫ regulam hebreoꝝ ꝓphete ꝑſonā deſcribit: 2º ponit interp̄tatione noīs que ꝓph̓e ꝯgruit: ibiNomen ſophōie ⁊cͣ. 3º repetit carnalē ꝓphetegenealogiā ex qͣ ſpūalē elicit: ibi Iſte ergoproph̓a ⁊cͣ. 4º dic̄ cuius regiſ tꝑe ꝓph̓auitibi Ioſiā regē iud̓ ⁊cͣ.5º ꝓphetie materiamtagit: ibi Iō deus ꝑ ꝓphetā. Itē in prīa ꝑteꝯmēdat̉ propheta ſiue deſcribit̉ a tribus:pͥmo ab officij dignitate: ibi Hoc ſi veruꝫē ſophonias proph̓a2 a noīs p̄figuratiōevl̓ ꝯgruitate: ibi Quinoīe vt ita dicā ꝓphetico. 3º a generis nobilitate: ibi Gl̓ioſa maioꝝ ⁊cͣ. alias diuiſiones ponemus ī locisſuis: Dicit igitur:a Tradut hebrei..i. regulariter dicuntb Uellicāſ ſycomoros .i. diſcerpēs foliaſycomoꝝ ⁊ aliarū arboꝝ ad paſtuꝫ pecoꝝ: vide ſupra in ſecūdo ꝓlogo ſuꝑ amos. c Hoc ſi veꝝ ē ⁊cͣ. h̓ d̓ſcribit̉ ꝑſona ꝓphete ꝙͣtū ad duo .ſ. ꝙͣtum ad p̄figurationē noīs cū dr̄Qūi vt ita dicā ⁊cͣ. ⁊ ꝙͣtū ad nobilitatē originis: ibi Et glorioſa maioꝝ. dicit igit̉: c Hoc ſi veꝝ ē. qd̓ hebrei tradūtd Sophonias ꝓph̓a vt ita dicā. ꝑ quādā eēntie demonſtratiōem: ſic̄ dr̄ mulier egregia forma. e Qui noīe prophetico .i. ꝓphetaliſ officij prefiguratiuo. f Et i. etiam.g Glo. ma. ſu. ſtirpe gene. eſt. hoc verbū ē ſumit̉ bis ī conſtruēdo: ⁊ ſepe verba q̄ pluries reſumūtur ponunt̉ ī fine ſentētie vt h̓: ⁊ ī ouidio epl̓aꝝ: Tu dn̄ſ: tu vir: tu mihi frat̓ eradic̄ briſeis achilli. dr̄ ergo: Qui nomīe ꝓphetico .i. ꝓph̓alisofficij p̄figuratiuo vel ꝓphete ꝯgruo. In ipſa .n. impoſitiōenoīs huius p̄figuratū videt̉ ꝙ eēt ꝓph̓a futurꝰ: ⁊ ita videturexponere lr̄a ſeq̄ns que dic̄ ꝙ vtraqꝫ noīs interpretatio proph̓e ꝯuēit: ⁊ ſic vr̄ lr̄a ſeq̄ns exponere precedentē. Alij dicūtꝙ quinione ē ibi vna dictio: dicūt .n. ꝙ quinio qͥnionis dicitur collectio qͥnqꝫ in vno ordine: ſed nō ē multū ī vſu: ⁊ ꝑꝑhoc dic̄ hiero. vt ita dicā: qꝛ ergo. iiij. precedentes propheteꝯnumerant̉ h̓ ſophonie dicūt ꝙ ex his fit quinio: eſt gͦ ſēſusHoc ſi verū ē. vt. sͣ. Sophonias ꝓpheta. in quadam. Quinione ꝓphetica ⁊ gl̓ioſa ſtirpe maioꝝ ſuoꝝ .i. p̄cedentiū ꝓphetaꝝ. Generatus eſt. Quicqͥd ſit de veritate lr̄e: iſta lectura rep̄henditur de manifeſta īcōgruitate. Eſt .n. ibi ſoleociſmus: cū quinio ſit tm̄ maſculini generis teſte priſciano qͥ dicit ī qͥnto maioriſ volumīs: In oī antecedente qn̄ nō ſūt verbalia vel ꝑticipialia maſculina ſunt: vt ſtellio gurgulio: qn̄ſūt verbalia ſiue ꝑticipialia femīa ſūt: vt oratio actio coniugatio cōiunctio interiectio. Quid ergo dicemus d̓ vnio vnionis nōne ꝓ cōiunctiōe vel ꝯgregatione inuenit̉ in feminiodico ꝙ ſic: ſꝫ tunc ꝑ ſyncopā dr̄ ab vnitio vnitōiſ qd̓ ē nomēverbale deſcēdens ab vnio vnis: nam ab vnus vna vnuꝫ dr̄hͦ vnio lapis precioſus ſic d̓cūs: qꝛ tm̄ vnus ⁊ nūꝙͣ duo vel

tres ſimul inueniūt̉. Itē vnio dr̄ punctū vnū in teſſera:⁊ ſimilit̓ credo ꝙ quinio ſi aliquid ſignificet: ſignificatqͥnqꝫ puncta in teſſera: ſicut ſenio ſignificat ſex: ⁊ tūc deriuat̉ a quinus qͥna quinū: His dc̄is lectori iudiciū derelinquo. h Auum. ab aueo aues quod ē cupio cupisqꝛ multum auetnepōtes. i Proauū. pr̄em aui: qͣiprope auum.k Amariā. nōamaſiā: vt qͥdamfalſi libri habentAliā .n. īterpretationē habet amarias: ⁊ aliā amaſiaſ: vide ī interpretatōibꝰ. l Attauū. ꝓaui patrēquaſi alterū poſtauū: ⁊ idē dr̄ abauus. q. lōge ab auo. m Et talēquadrigā ⁊cͣ proph̓e quadrigis etaurigis cōparant̉vnde de helia dr̄iiij. Re. ij. Pr̄ micurrus iſrl̓ ⁊ auriga eiꝰ. ſimile dr̄ d̓heliſeo. iiij. Re. xiij. d. gr̄g. Aurigaagitat curruſ portat. Ooctor gͦ quimores populi ꝑ patientiā ſuſtinet ⁊ ſacri eloquij verbūdocet ⁊ currus dr̄ ⁊ auriga: currus: qꝛ tolerādo portat:auriga: qꝛ exhortando agitat. n Nomē ſophōie ⁊cͣ.Hic ẜm interpretationē noīs ꝯmedat̉ proph̓a a duobuſprīo ab officij ſublimitate: ibi Alij ſpeculā. 2º a myſteriorū cognitione: ibi Alij archanū dn̄i. ⁊ 3º comendat̉ a cōueniētia vtriuſqꝫ: ibi Siue igitur ſpecula. Dicit igitur:n Nomē ſophonie .i. hoc nomē ſophonias ⁊ cetera.o Utrūqꝫ .i. vtraqꝫ int̓pretatio p Proph̓e conuenit .ſ. ꝙ habuit ſpeculādi officiū ⁊ noticiā myſterioꝝ: ethoc ꝓbat hiero. ꝑ verbū dn̄i factū ad ezechielē ꝓph̓am.ſ. Fili hoīs ⁊cͣ. Eze. iij. ⁊ .xxxiij. q Iſte ergo ꝓpheta.h̓ repetitur proph̓e generatio carnal̓ cū dr̄: Filiꝰ erat chuſi ⁊cͣ. ex qua elicit̓ generatio ſpūalis cū dr̄: De fortitudie⁊cͣ. Oſtendit̉ ergo h̓ ꝙ ſic̄ ꝑſona a ꝑſona naſcit̉: ſic ⁊ donum oritur a dono: littera plana eſt. r De fortitudine itaqꝫ dn̄i natus ē ſermo domini. h̓ notat̉ ꝙ fortitudo vite debet p̄cedere ſermonē doctrine vt prius qͥs faciat ꝙͣ doceat: actuū. j. Cepit ieſus facere ⁊ docere. Eccl̓.xxxiiij. Conſeruabit diſciplinā ⁊ tunc reſpōdebit. Eccl̓.xlviij. a. Surrexit helias ꝓpheta quaſi ignis ⁊ verbumip̄ius quaſi facula ardebat. Ioh̓. v. .f. dr̄ d̓ iohanne: Illeerat lucerna ardēs ⁊ lucēs. Ber̄. tm̄ lucere ē vanū tm̄ ardere paꝝ: ardere ⁊ lucere ꝑfectū. s Et de ſermōe domini nata ē magnitudo dn̄i. h̓ notat̉ ꝙ doctor nō debetex doctrina ſua querere magnificentiam propriam: ſedlaudē dei ⁊ gloriā .j. theſſal̓. ij. Exhortatio noſtra nō deerrore neqꝫ de īmundicia neqꝫ in dolo: ſed ſic̄ ꝓbati ſumus a deo vt crederet̉ nobis euangeliū: ita ⁊ loquimurnō quaſi hoībus placentes: ſed deo qͥ probat corda nr̄a⁊ ſequitur: ibi Nec q̄rentes ab hoībuſ gl̓iam ⁊cͣ. Col̓ iij..ſ. Oē quodcūqꝫ facitis in verbo aūt in oꝑe oīa faiteī noīe dn̄i noſtri ieſu xp̄i: gr̄as agentes deo patri ꝑ ipſū