¶ Eccleſiaſtes
mortui vero nihil nouerūtampliꝰ: nec hn̄t vltra mercedē: ꝗa̓ obliuioni eſt traditamemoria eoꝝ. Amoͣr qͦꝫ ētodiū ⁊ īuidie ſimul ꝑieruntnec hn̄t ꝑtē ī hoc ſcl̓o: ⁊ inoꝑe qd̓ ſub ſole gerit̉. Uāde ergo ēt comede ī leticiapanem tuū: ⁊ bibe cū gaudio vinū tuū: ꝗa deo placētopera tua. Omni tꝑe ſintveſtimenta tua candida: etoleū dē capite tuo non deficiat. Perfrue̓ vita cuꝫ vxore quā diligis: cunctis diebus vite īſtabilitatis tue: ꝙdati ſunt tibi ſub ſole omnitēpore vanitatis tue. Hec ē.n. pars in vita: ⁊ in laboretuo quo laboras ſub ſole.Quodcūqꝫ facere pōt manus tua inſtāter operare:quia nec opus: nec rō: necſapīa: nec ſcīa ērūt apud inferos: quo tu ꝓperas. Ue̓rti me ad alid̓: et u di ſub ſo
le: nec velociū eſſe curſum:nec fortiū belluꝫ: nec ſapiētiū panē: nec doctoꝝ diuitias: nec artificū gr̄am: ſedtempꝰ caſūqꝫ in oībus. Ne̓ſcit hō finē ſuum: ſed ſicutpiſces capiuntur hamo: ⁊aues laqueo cōprehēdunt̉ſic̄ capiūtur hoīes ī tꝑe malo: cum eis extēplo ſūꝑuenerit. Hanc quoqꝫ ſub ſole vidi ſapīam ⁊ ꝓbaui maximā. Ciuitaſ parua: et pauci in ea viri. Uenit cōtra eārex magnꝰ ⁊ vallauit eā: extruxitqꝫ munitōes ꝑ gyrū:⁊ ꝑfecta eſt obſidio. Inu̓entuſqꝫ eſt in ea vir pauper ⁊ſapiēs: ⁊ liberauit vrbē perſapiētiā ſuā: ⁊ nullus deinceps recordatus ē hoīs illius pauperis. Et dicebamego me̓liorē eſſe ſapīam fortitudine. Quomo ergo ſapiētia pauꝑis ꝯtempta ē: ⁊v̓ba eiꝰ n̄ ſt̓ audita? Uerba
cōſideratōe poſſunt a malis penite̓: ⁊ ad bonū reuerti.x ¶ Mortui v̓o nihil nouerūt amplius .ſ. aliquid vn̄ad bonū pn̄t reuerti: lꝫ ſciāt multa alia. y ¶ Nec hēntvltra mercedē. qꝛ ſūt extra ſtatū merendi. z ¶ Quiaobliuio. tradi. ē memo. eoꝝ. corā deo .ſ. ꝙͣtuꝫ ad hoc: ꝙdet eis pnīe locūlꝫ ſint ī memoriaeius ad puniēdū.a ¶ Amor quoqꝫ.quē habuerūt admalos ī pn̄ti vitab ¶ Et odiū ⁊ inuidia. ꝯͣ bonos.c ¶ Sil̓ perierūt.qꝛ non pn̄t vltramalos adiuuarenec bonis nocered ¶ Nec hēnt partē in hoc ſcl̓o ⁊cͣ..i. in ſuffragijs q̄viui faciūt ꝓ defunctiſ que nō valent eis. e ¶ Uade gͦ. Hic ex dictiſꝯcludit̉ quedā cōcluſio .ſ. ꝙ hō dꝫin pn̄ti hōeſte viuere: ⁊ ad vitambeatā ꝯtinue ſe p̄parare: ⁊ ſic exponit ra. ſa. ꝑtē iſtā.Dicit igr̄: e Uade gͦ tu iuſte.Et comede ī leticia panē tuū .i. viue in iocunditatementiſ ex teſtimonio bone ꝯſcīe ꝓcedēte. Et ꝙ ſic h̓debeat ītelligi ꝑꝑ hoc qd̓ ſb̓dit̉g ¶ Qꝛ deo placent oꝑa tua. qd̓ dr̄ magis cōiecturalit̓ꝙ certitudiual̓r: vt. sͣ. dcm̄ eſt. h ¶ Oī tꝑre ſint veſti.tua cādida. Hic dic̄ ra. ſa. ꝙ iſtud ē ſil̓e regi īuitanti aliquē ad feſtū: ⁊ nō dicit ſibi diē determīatū: ⁊ iō ſic īuitatus ſi ſit ſapiēs: ſic ſe parat ⁊ ornat: ꝙ oī hora ſit ꝑatusqꝛ deꝰ vocat electos ad feſtū futuꝝ: ⁊ nō dicit eis tp̄s determinatū: qd̓ ē tp̄s mortis: quo nihil ē īcertius: ⁊ ideohō ſꝑ dꝫ eē paratꝰ vt recipiat̉ ad dei feſtū: que p̄paratioē per vitā ſanctā ⁊ honeſtā: ⁊ ſignificat̉ hic ꝑ cādidā veſtē ⁊ ſic ſalomō loquit̉ hic metaphorice: ſicut in pl̓ibusalijs locis. i ¶ Et oleū. diuine gr̄e. k ¶ De capite tuo..i. de mēte tua q̄ eſt caput in viribꝰ aīe. l ¶ Nō deficiat .i. ſic viue ꝙ deꝰ gr̄am ſuā a te nō ſb̓trahat. m ¶ Perfruere. vita pn̄ti. n ¶ Cū vxorē quā diligis .i. cū ſapiētia diuine legꝭ: vt exponūt hic hebrei ẜm ꝙ dr̄ ſap̄. viij.Hanc amaui a iuuētute mea: ⁊ queſiui mihi ſpōſā aſſume̓. o ¶ Cūctꝭ die. vi. īſta. tue .i. vite pn̄tis q̄ ē īſtabilis: q̄expēdēda ē ī exercitio dīne legꝭ. p ¶ Hec ē .n. ꝑs ī vita⁊cͣ .i. iſta tecū portabis de pn̄ti vita ⁊ nō tꝑalia bona: iōſb̓dit̉: q ¶ Qd̓cūqꝫ pōt ma. tua ⁊c̄. .i. ꝙͣtū potes oꝑibꝰmeritorijs inſta. r ¶ Ꝙ nec opꝰ .ſ. exteriꝰ. s ¶ Necrō .i. mētꝭ meditatio. t ¶ Nec ſcīa. de hūanis. v ¶ Necſapīa. de dīnis. x ¶ Erūt apud īferos .i. ī lymbo patruꝫvbi deſcēdebāt oīno purgati an̄ xp̄i paſſionē: de qͦ tꝑreloqͥt̉ h̓ ſalomō: ⁊ ī purgatorio vbi deſcēdebāt ⁊ adhuc
deſcēdūt: qͥ decedūt in aliqͥbꝰ purgādi. Iſta .n. duo loca a doctoribus eē dicūtur ī parte inferni: ⁊ ibi nō ē opꝰ nec rō: necſcīa: nec ſapīa .ſ. ad merēdū: lꝫ ibi ſint ad aliud. y ¶ Quotu ꝓperas. qꝛ oēs ꝙͣtūcūqꝫ iuſti deſcēdebāt ad alteꝝ iſtorūdictoꝝ locoꝝ an̄ xp̄i aduētū: z ¶ Uerti me. Hic ꝯn̄ter ponit̉ incertitudo hoīscirca bona fortūe cūdr̄: ⁊ ¶ Uidi ſb̓ ſole .i. ī hoīum hītatōe.a ¶ Nec velociū curſum eē. qꝛ aliqn̄ ꝯtingit ꝙ velocior curſornō venit pͥor ad t̓minū. eo ꝙ aliquo caſuīpedit̉: ⁊ ſic ab alio p̄uenit̉. b ¶ Nec fortiū bellū. qꝛ aliqn̄ fortior a min forti vincitur. c ¶ Nec ſapientiū panē. ſꝫ aliqn̄ ſūt īegeſtate magna: ſicutpꝫ de ſcō Iob: ⁊ pl̓ibꝰalijs. d ¶ Nec doctoꝝ diuitias. Ph̓i.n. apud gentiles contēpſerūt diuitias: vtpꝫ de ſocrate: ⁊ diogene ⁊ pl̓ibꝰ alijs. ſil̓r ꝓphete qui fuerūt doctores tꝑe veterꝭ teſtamēti: ⁊ xp̄s ⁊ apl̓i tꝑenoui. e ¶ Nec artificū gr̄am. melior .n.artifex in mechanicisnō ſꝑ hēt maiorē gr̄atiā pͥncipis. f ¶ Sꝫtp̄s caſūqꝫ in oībus..i. īcertitudinē que abelatōis motū dꝫ repͥmere hoīem. g ¶ Neſcit hō. Hic ponit̉ incertitudo hoīs circa bonū naͣe: qd̓ ē ip̄a vita: cuiꝰ terminuseſt oīno īcertus: iō dr̄: Neſcit hō finē ſuū. h ¶ Sed ſic̄ pi.capiūtur ha. ⁊cͣ .i. ex īſꝑato qn̄ eſtimāt acciꝑe eſcā. i ¶ Siccapi. ho. tꝑe malo .i. tꝑe mortis qd̓ malū dr̄ inqͣtū pͥuat vita. k ¶ Lu eis extēplo .i. repēte. l ¶ Suꝑuenerit. ⁊ talisīcertitudo dꝫ hoīem retrahe ab elatōe. m ¶ Hāc quoqꝫ.Hic ꝯn̄ter ponit̉ incertitudo reſpectu gratitudīs hūane: qͣfrequēter pͥuat̉ bn̄ficijs. Et diuidit̉ in duas ꝑtes: qꝛ pͥmo ꝓpoſitū on̄dit̉: ſcd̓o circa hoc qō mouet̉ ⁊ ſoluit̉: ibi Quō gͦ.Circa pͥmū dr̄: Hāc quoqꝫ ſub ſole vi. ſa. gratitudine tn̄ priuatā. n ¶ Ciuitas parua. iō poterit de facili obſideri.o ¶ Et pauci in ea viri. iō male poterat defendi. p ¶ Uenit ꝯͣ eā rex magnꝰ. qui poterat eā ſuo exercitu circūdare ⁊machinas ꝯͣ eā erigere: ⁊ ſic eā capere. q ¶ Inuētuſqꝫ eſt īea pauꝑ ⁊ ſa. ⁊ libe. vrbē. tn̄ nullus reddidit ſibi gratitudinē. Ra. ſa. exponit hoc tanꝙͣ fuerit ſic ad lr̄aꝫ: verū tn̄ nō dicit que fuerit illa ciuitas ⁊ ille pauꝑ eā liberas ſicut nec hicexpͥmit̉: potuit tn̄ ſic eſſe: qꝛ ſapiēs mulier liberauit abelamab īminente excidio: vt habet̉. ij. reg. xx. ſapīa aūt magis viget in viris ꝙͣ in mulieribus. r ¶ Et dicebaꝫ ego. ex factopauperis ſapientis. s ¶ Meliorē eſſe ſapīam fortitudine.quia bellatores ciuitatis nō poterāt hoc facere. t ¶ Quomodo ergo. Hic ex predictis mouetur queſtio: vnde proceſſit tanta ingratitudo erga pauperem ſapientem: et reſponjedet ad hoc cū dr̄: v ¶ Uerba ſapiētū .i. ꝓcedentiaa
vv 5