Druckschrift 
2 (1481)
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

prouerbioꝝ

domꝰ aūt iuſtoꝝ ꝑmanebitDoctrina ſua noſcit̉ vir:autē vanꝰ e̓xcors eſt patebit ꝯtēptui. Melior ē pauper ſufficiēs ſibi: qͣꝫ glōrioſus ēt īdigēs pane. Nou̓itiuſtus iumētoꝝ ſuoꝝ aīasviſcerā āt īpioꝝ crudelia.Qui oꝑat̉ terrā ſuā: ſatiābitur panibꝰ: autē ſectaturociu ſtultiſſimꝰ ē. Qui ſuauis ē viuit ī moderatōibusin ſuis monitōibus relīꝗtcōtumeliā. Dēſideriū īpimonimētū eſt peſſimoꝝ:dix aūt iuſtorum ꝓficie̓t.Proͣpt̓ pctā labiorū ruinaꝓximat malo: effu̓giet aūtiuſtus de anguſtia. De fructu oris ſui vnuſꝗſqꝫ rēplebit̉ bonis: iuxta oꝑa manuū ſuaꝝ retribuet̉ ei. Uiāſtulti recta ī oculis eiꝰ: ātſapiēs eſt audit cōſilia. Fatuus ſtatiꝫ īdicat irā ſuam:qu̓i aūt diſſimulat iniuriaꝫcallidus ē. Qui qd̓ nouitloquitur iudex iuſticie eſt:

qui aūt mētit̉ teſtis eſt fraudulētus. Eſt qui ꝓmittitqu̓aſi gladio pungit̉ ꝯſcīe:lingūa aūt ſapiētiū ſanitasLabium veritatis firmumerit ī perpetuū: qui autē teſtis ē repētinꝰ ꝯcinnat linguā mēdacij. Doͣlus ī corde cogitātiū mala: qui aūtpacꝭ ineūt ꝯſilia: ſeꝗtur eosgaudiū. Non ꝯtriſtabit iuſtuꝫ quicꝗd ei acciderit: impij auteꝫ replebunt̉ malo.Abominatio ē dn̄o labiamēdacia: qui autē fideliteragūt placet ei. Homo verſutus celat ſcientiā: et cor inſipiētiū ꝓuocat ſtulticiam.Manꝰ fortiuꝫ dn̄abit̉: queaūt remiſſa eſt tributis ſeruiet. Meror in corde viriiuſti humiliabit illū: et ẜmone bono lētificabit̉. Quinegligit damnum propteramicum iu̓ſtus eſt: itēr autem impioruꝫ decipiet eosNon inueniet fraudulētuslucrum: et ſubſtātia hoīs

Uerte imꝑios ⁊cͣ. i. ad modicā mutatōem deficiet eorūꝓſperitas. Et huic ſnīe magis ꝯcordat lr̄a ſequēs dr̄ oppoſitū: t Domꝰ āt iuſtoꝝ ꝑmanebit. ī v̓tute .ſ.cum hoc etiā frequēter in ꝓſperitate tꝑrali. v Doctrina ſua .ſ. bona. x Noſcit̉ vir .i. apparet eiꝰ vtus.y Qui aūt vanus ē .i. ſcīa v̓tute vacuꝰ. z Etexcors ē .i. ſin̄ bōitate cordiſ. Patebit ꝯtē. aliorū. Melior eſtpauꝑ. hoc ē de inſimo ſtatu. a Et ſufficiēs ſibiin victu veſtituẜꝫ ſtatum ſuum.b Quā glorioſus .i. bona ſua expēdēs ī vanitatibus. c Et īdigens pāe .i. victuſufficiēti ẜm ſuūſtatū. d Nouit iu. iu. ſu. aīas.i. ẜuoꝝ ſuoꝝſūt eiꝰ īſtr̄a in oꝑibus ſuis: dicūtur iumentaqͣſi adiuuamentaDn̄s .n. iuſtus ꝯſiderat diligēter laborē ſuorū ſeruo fidelitatē vtſic eiſ iuſto recōpenſet. Pōt ēthoc exponi ad litterā de iumentis.iudei .n. erāt crudeles: lextm̄ īduxit eos adpietatē circa homīes: ſꝫ etiā circabruta aīalia quep̄cepit qͥeſcere in die ſabbati: exo. xx. vt ſic eſſent magismiẜicordes erga hoīes. Igr̄ ẜm hoc dr̄: d Nouit̓ iuſtus ⁊cͣ .i. ꝯſiderare ꝯſueuit ne iumēta ſua exceſſiuis laboribus affligātur. e Uiſcera aūt ip̄i. cru. erga ẜuoſſuos iumēta. f Qui oꝑatur terra ſuā. debite colēdo. g Satiat̉ panibꝰ .i. hꝫ victū veſtitū ꝯueniētēh Qui aūt ſec. ociū ſtul. eſt. qꝛ hoc īcurrit defectuꝫbonoꝝ tꝑraliū ſpūaliū ẜm dr̄ eccl̓iaſti. xxxiij. Ml̓. malicia docuit ocioſitas. i Qui ſuauis ē ⁊c̄. iſtevſus ē in hebreo: pꝫ tn̄ eiꝰ ſnīa: qꝛ ille qui ſuauis ē permāſuetudinē moderatꝰ ē ī v̓bis ī factis: ꝓpt̓ qd̓ monēdo alios vtit̉ v̓bis ꝯtumelioſis. k Deſideriū īpi.moni. ē peſſi. Ex abūdātia .n. cordis os loqͥt̉: Matth̓.xij. īpius reducit ad memoriā niſi mala. l Radix āt iuſtoꝝ .i. ſtabilitas eoꝝ ī v̓tute. m Proficietde bono ī meliꝰ ꝓcedēdo. m Propt̓ pec. labi. rui.ximat malo. qꝛ peccatū oris ruit ī pctm̄ oꝑis: ſicicurrit malū culpe pene. n Effugiet aūt iuſtꝰ de anguſtia. qꝛ euadit r̄morſū ꝯſcīe pena gehēne. o Defructu oris ſui .i. de bona ſua doctrina. p Replebit̉boiſ. qꝛ ꝓfectꝰ diſcipuli redūdat ī meritū magr̄i: ꝓpt̓ qd̓doctores ſacri ſolū hēbūt aureā ī celo: ſꝫ etiā aureo-

. q Uia ſtulti recta ī oculis eius. ſicut hn̄ti oculos humore ſāguineo repletos oīa vidēt̉ rubea. r Fatuus īdi.ſta. irā ſuā. qꝛ ſeqͥt̉ paſſionē rōem. s Qui aūt diſ.iniu. cal. ē. ſic̄ ſaul diſſiml̓auit ſe audire v̓ba iniurioſa ꝯtēnebāt ſuā electōem ī regē j. reg. x. t Qui qd̓ nouit .ſ. eſſeveꝝ. vn̄ ī hebreo hr̄:Loquens veritatē iudex iuſticie ē. qꝛ ꝓfertv̓itatē maxīe in iudicio. v Qui āttit̉. in iudicio. Teſtis ē fraudū. qꝛ hꝓximꝰ defraudatur.y Eſt ꝓmittit.ſupple ſoluit. 3Quaſi gladio pungit̉ conſcīe. qꝛ ꝯſcīa dictat ſibi qd̓ tenet̉ adiple̓ ꝓmiſſū. a Ligua aūt ſapiētū ē ſanitas. qꝛ ſic̄ ꝓmittitita adīplet: ſic ē ibiq̄dā eqͣlitas v̓boꝝfactoꝝ: ſic̄ ſanitas eſtadeqͣtio hūoꝝ. ¶Cb Labiū v̓itatꝭ firmū.qꝛ variat̉ de vno īaliud. c Qui aūtteſtis ē re. co. lin..qꝛ falſū qd̓ teſtificatꝰē īcōſiderate nitit̉dacijs tanꝙͣ veꝝ colorare. d Dolus incorde cogi. ma. qꝛ tales qd̓ pn̄t adīplēptāte cogitant adīplēdoloſitate. e Quiau. pa. ineūt co. eis acqͥeſcendo. f Seqͥt̉eoſ gau. qd̓ ſeqͥt̉ ad pa ſic̄ triſticia ad turbatōem. g Non. iu. triſticia eijciente a v̓tute. h Quicqͥd ei acci. qꝛ fortunā aduerſā patiēter tolerabit. i Impijaūt. īpatiētia fracti. k Replebūt̉ ma. qꝛ malo pene ſuꝑiueniet malū culpe poſtea gehenne ſi ꝑſeue̓t. ¶¶ Abominatio ē dn̄o la.. qꝛ ip̄e ē vitatis regula. m Qui āt fi.agūt pla. ei. qꝛ ī hoc ei aſſimilāt̉: aſſimilatio v̓o ē dilectionis: iuxta illd̓ eccl̓i. xiij. aīal diligit ſibi ſil̓e. n ver..i. aſtutꝰ. o Celat ſci .i. aīuꝫ ſuū vſqꝫ ad tp̄s opportunuꝫ.p Et cor iſi.. ſtul .ſ. aliena ꝯͣ ſe: qꝛ ſtatī māifeſtat ſe ꝯtumeliā. q Manꝰ for. do. ⁊cͣ. hoc pꝫ ī ſcripturꝭ veterꝭ ac no.teſtamēti: reges fortes alios ſb̓iecerūt ſibi remiſſi ẜuier̄talijs ſb̓ tributo. Pōt ēt expōi de fortitudīe mētis ſeu rōisſibi ſb̓ijc̄ vires ſēſitiuas: ſi āt fue̓it remiſſa ſēſualitas ei dn̄at̉r Meror ī cor. ui. iu. aliqͣ offēſa d̓i: qꝛ nullꝰ ꝙͣtūcūqꝫ iuſt cōi lege trāſit vitā pn̄tē ſin̄ aliqͣ offēſa cl̓pe. s Pūiliabit. cora deo ꝯtritōeꝫ. t Et ſer. bo. ē ī fideli ꝯfeſſione.v Letificabit̉. qꝛ ad talē ꝯfeſſionē ſeqͥt̉ alleuiatio mētꝭ leticia. x Qui ne. da. tꝑale. y Propt̓ ami .i. ꝓpt̓ ſb̓leuatōeꝫ amici. Iuſtꝰ ē. qꝛ amicꝰ ē magꝭ diligēdus lucꝝtꝑale: ſꝫ lucꝝ ſpūale ē magꝭ diligēdū ꝙͣ amicꝰ. a Iter aūtip̄i. qꝛ dimittur amicū ꝓpt̓ tꝑale lucꝝ. b Decipiet eos. qꝛꝑ̄dūt maiꝰ bonū mīori .ſ. amicū lucro tꝑali: freq̄nt̓ etiāillo lucro defraudāt̉: ſb̓dit̉: c īue. frau. lu. ſic̄ ī

s s