Liber

¶ Cāticuꝫ dauid ī cōmemoratōeꝫ ſabbati. XXXVIIOmine ne in furoretuo arguas me: neqꝫī ira tua corripiaſ me. Qm̄ſagitte tue īfixe ſunt mihi: l⁊ cōfirmaſti ſuꝑ me manūtuā. NNōn ē ſanitaſ ī carnemea a facie ire tue: no̓n ē

pax oſſibꝰ meis a facie peccatorū meoꝝ. Qm̄ iniqu̓itates mee ſuꝑgreſſe ſūt caput meū: e̓t ſicut onꝰ graue grauate ſūt ſuper me.Putruerūt ⁊ corrupte ſūtcicatrices mee: ſa facie inſipiētie mee. Miſer factusſū et curuatus ſū vſqꝫ ī finē

Ec expoſitio nō vr̄ ſufficiēs: tū qꝛ manifeſtum eſtꝑ experientiā: ꝙ ita freq̄nter ꝯtingit: vt filij iuſtorū mendicēt ſicut ⁊ īpioꝝ: īmo quidā ph̓orū aſſerebāt ꝙ oīs diues eſt iniquus aūt heres iniqͥ: tū qꝛ lꝫ qn̄qꝫillud qd̓ modicū eſt qͣſi nihil reputet̉: tn̄ valde īconueniensvr̄ ꝙ dauid ita ſpālit̓teſtet̉: ꝙ nec ī iuuentute nec in ſenectute vidiſſet iuſtū querentēpanem: cū ipſemet inꝑſona ꝓpria oppoſituꝫ fuiſſet exptus: vtpꝫ in locis allegatis īpoſtilla. Un̄ meliꝰ vr̄dicendū cum glo. ẜmquā panis in hoc loco ītelligit̉ cibuſ ſpūalis: iuxta illd̓ eccͣi. xv..c. Cibauit illuꝫ panevite ⁊ intellectꝰ. qd̓ ſēper ē cū iuſto ⁊ cū ſemine eius deſcēdente ꝑ imitationem.Nec mirū ſi in hoc loco panis ad lr̄aꝫ intelligatur ꝓ ciboſpūali qꝛ ī hoc p̄ſ. cū dr̄: terra. ſimpl̓r ītelligitur t̓ra ſpūaliſ.ſ. terra viuentiū vt ibi: Suſtinētes aūt dn̄ꝫ: ipſi hereditabūt terrā. qd̓ exponitur ēt a poſtillatore de terra viuentiū.Un̄ et poſtillator in fine hꝰ p̄ſ. dicit ꝙ tota eius expoſitio ēmoralis ſeu ſpiritualis ⁊cͣ.¶ Replica.N pſalmo: Noli emulari. Burgen̄. notat poſtilF ſine cā. Cū .n. exponeret illū paſſū: Deſine ab ira⁊cͣ. ẜꝫ ꝯtinuationē vt qͥ ꝓhibet̉ ne emulet̉ prauosſuis paſſiōibus ꝯtinuo ꝓhibetur ne emuletur eoꝝ irā ⁊ furorē: iō dr̄. Deſine ab ira ⁊cͣ. Burg. neſcio qͥd ſuſurrās de ꝓprietate vocis: ꝙ magis ꝓprie debeat dici: Recede ab ira: etcaue furorē. tn̄ ita ꝓprie ⁊ magis dr̄ qͥs nō emulari irā aliorū: ſicut recedere ab ira alioꝝ. Nec veꝝ dicit burgen̄. quiamaligni freq̄ntius mouent̉ paſſiōibus cōcupiſcibilis ꝙ iraſcibilis. Nā motus inordinati cōcupiſcibilis potius attendūtur penes fragilitatē ꝙͣ malignitateꝫ. Motus aūt iraſcibilis attēdunt̉ penes violentā iniquitatē ⁊ iniuſticiā ⁊ malignitatē: q̄ hic deſcribūtur. Et qd̓ notat de mutuatiōe peccatoꝝ ⁊ de ſolutione iuſtoꝝ ſtat bn̄ ẜꝫ vtrāqꝫ expoſitiōeꝫ.Illud aūt qd̓ dr̄: Nō vidi iuſtum derelictū nec ſemē eius q̄rens panē. burgen̄. exponit de pane ſpūali: poſtillator autēde pane corꝑali. Et ſic experiētia on̄dit dicendū ꝯͣrium: vtpꝫ. j. Reg. xxv. rn̄det poſtil. ꝙ illa expoſitio dꝫ intelligi vt īpluribus. qd̓ .n. modicū eſt: ꝓ nihilo cōputatur. Nā ꝙͣuisiuſti aliqn̄ egeant pane: finaliter tn̄ nō fraudant̉: nec egeſtate pereūt. Ideo dixit pr̄ ſāctus frāciſcus: Nō ē formidandūꝙ filij et̓ni regis fame ꝑeant: qͥ ī pauꝑcula religione ſunt generādi ⁊cͣ. Sed expoſitiōi Burgen̄. occurrit difficultas: ꝗͥaxp̄s clamauit in cruce ad dn̄m: Quare dereliqͥſti me. ideovult poſtil. ꝙ ſb̓audiat̉ finalit̓ iuſtos nūꝙͣ dereliqui. Sꝫ depane ſpūali maior difficultas ē: nō .n. puto illū fore iuſtū qͥpanē ſpūalē non ꝯtinuo reqͥrat ⁊ q̄rat. De illo .n. dr̄: Quiedunt me: adhuc eſurient ⁊cͣ. Niſi forte burgen̄. velit recurrere ad foꝝ ſp̄s libertatis: ī qͦ datur apex perfectiōis vltraquam ꝓficere non pōt: de qͦ errore loquitur clementina: adnoſtrum de hereticis. ¶ Pſal. XXXVII.Omine ne ī furore tuo ⁊cͣ. Huic p̄ſ. p̄mittit̉ talisti. in hebreo: Pſal. dauid ad recordandū. in trāſlatiōe v̓o hiero. iuxta hebraicū ſic hētur: Cāticuꝫdauid ī cōmemoratiōeꝫ ſabbati. ꝙ aūt hiero. addidit ſabbati forſitā fuit ad denotādū ꝙ iſte p̄ſ. cātabat̉ a leuitis ī diebus ſabbatoꝝ: tn̄ hebrei de hoc nihil dicunt: qd̓ videriꝫ.Ex titulo v̓o hebraico apparet auctor p̄ſ .ſ. dauid. De maͣaūt dicit Ra. ſa. ꝙ dauid fecit hūc p̄ſ. ī ꝑſona totius ppl̓i iſ

rael collectiue ad recordandū peccata ppl̓i corā deo adhūiliationē ⁊ diuine mīe īpetrationem. fuit .n. cōſuetūapud hebreos ſic recordari cōe pctm̄ ppl̓i. Aliqͥ v̓o expoſitores latini dicunt ꝙ dauid fecit huc p̄ſ. loq̄ns ī ꝑſona pctōruꝫ diuiſiue: ita tn̄ ꝙ pōt exponi de quolibetpctōre. Alij autēdicūt ꝙ fecit hūcp̄ſ. loq̄n̄s ī ꝑſonabeati Iob: ⁊ hūcmodum ꝓcedēdivr̄ caſſiodorus ꝓſeqͥ. Sꝫ ſaluo meliori iudicio oēsiſte expoſitionesvident̉ myſtice ⁊morales: ꝓpt̓ qd̓dicendū ꝙ dauidfecerit hunc p̄ſ. d̓ſeipſo ad recordāta notabilia corā dn̄o. Lꝫ eniꝫ fuiſſēt dimiſſa ꝙͣtum addum ꝓpria peccaculpā: ⁊ ꝓpter ipſa ſuſtinuit aliquā penā: timebat tn̄ neadhuc alia adderet̉ ſuꝑ ſe vel ſuꝑ ppl̓m ſuum. Et datoꝙ fuiſſet certificatus de dimiſſiōe totiꝰ culpe ⁊ pene: tn̄vtile foret ſibi ad ſui hūiliationem corā deo talia recordari. Igit̉ ẜm hoc p̄ſ. iſte diuidit̉ in duas ꝑtes: qꝛ pͥmoponit̉ hꝰ mōi recordatio: ſcd̓o ītēta ꝯcluſio ī fine pͥſ. ibiNe derelinqͣs me. Circa pͥmū ſciendū ꝙ dauid legiturpeccaſſe noͣbiliter: pͥmo ī fc̄o vr̄ie ethei: vt hētur. ij. reg.xi. ſcd̓o ī numeratiōe ppl̓i. ij. Reg. xxiiij. Primo igit̉ dauid recordatur ſcd̓m: ⁊ ſcd̓o primū ibi: Miſeſ factꝰ ſū.Et circa vtrūqꝫ recordat̉ culpā cōmiſſā ⁊ penā inflictā.Sciendū ēt ꝙ lꝫ de vtroqꝫ fecerit p̄ſ. ſpāles: fec̄ tn̄ huncp̄ſ. de vtroqꝫ ſil̓. Et pͥmo recordat̉ vltimū tanꝙͣ magisvicinū tꝑi in quo fecit hunc p̄ſ. d. a ¶ Dn̄e ne ī furoretuo arguas me .i. non punias me ẜꝫ rigorē iuſticie tueqꝛ hoc eſſet mihi īportabile: ſed magis ẜm tēperamētūmīe tue. Notandū ēt ꝙ eodē mō incipit p̄ſ. ſextus quēfecit ī anxietate poſitus ex ppl̓i ꝑcuſſione ꝓ iſta numeratiōe: ut dc̄m fuit ibidē. q ¶ Qm̄ ſagitte ⁊cͣꝭ. i. pene mihi denūciate ex ꝑte tua ꝑ nathan ꝓph̓am dicentē: Hecdicit dn̄s: aut ſepteꝫ annis veniet tibi fames in t̓ra tua:aut tribus mēſibus fugies aduerſarios tuos: aut tribuſdiebus erit tibi peſtilentia ī terra. Un̄ dauid iſtis ſagittis ꝑcuſſus dixit: Coartor nimis vndiqꝫ. ij. Reg. xxiiij.c ¶ Et ꝯfirmaſti ⁊cͣꝭ. i. firmiter diſpoluiſti me punirialto iſtoꝝ trium modoꝝ. d ¶ Nbn eſt ſanitas ⁊cͣꝭ. i.punitiōis tue: qꝛ dauid videns angelū cedentem ppl̓mfuit ſupra modū ꝑterritꝰ: ⁊ ex hoc ī ꝑte ſecuta ē ī carneeiꝰ tāta frigiditas ꝙ n̄ calefiebat veſtibꝰ: ut dc̄ꝫ fuit. iij.reg. j. d ¶ Nō eſt pax oſſibꝰ meis. q̄ ſūt fortiora carne.e ¶ Hfacie pctōꝝ meoꝝ .i. ꝓpt̓ peccata mea: ꝑ hͦ īſinuas ꝙ multo plus dolebat de culpa ꝙͣ de pena: iō ſb̓dit:f ¶ Qm̄ iniqͥtates ⁊cͣꝭ. i. nō ſū ſufficiēſ ad ſatiſfaciēdū.Un̄ ⁊ ꝓpt̓ hͦ pctm̄ dauid deꝰ ꝑcutiebat ppl̓ꝫ: qd̓ erat ipſi dauid valde graue: iō ſb̓dit̉: g ¶ Sic̄ onus ⁊cͣ. ſitmꝙ dicebat dn̄o. ij. Reg. xxiiij. Ego in qͥ peccaui: ⁊ ego qͥiniq̄ egi: iſti qͥ oues ſūt qͥd fecerūt: v̓tat̉ obſecro ira tuaꝯͣ me ⁊ ꝯͣ domū pr̄is mei. h ¶ Putruerūt ⁊cͣ. qꝛ pct̄m̄adult̓ij qd̓ cōmiſerat cū berſabee qͦdāmō redijt ī pct̄ō d̓ppl̓i nūeratiōe: iō ſb̓dit̉: i ¶ A facie īſipiētie mee .i. ꝓpt̓īſipiētiā mea. De pctō .n. hꝰ nūeratiōis dixit d̓d̓. ij. Reg..xxiiij. Peccaui valde ī fc̄o iſto: ſꝫ p̄cor dn̄e vt traſferatniqͥtate ſerui tui: qꝛ ſtulte egi nimis. k ¶ Miſer fc̄s ſuiHic ꝯn̄t̉ d̓d̓ recordat̉ pctm̄ d̓ adult̓io cū berſahee ⁊ ea qͥſecuta fuerūt ad illd̓. d. k ¶ Miſer fc̄s ſū. qꝛ deo īgratꝰ