Druckschrift 
2 (1481)
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

pſalmoꝝ

Pſal̓. XXXII.Xultate iuſti in domīorctōs decꝫ collaudatō-

cāda ſi aliqͣ v̓ba: pͦ cū dic̄: Cōfiteboͣ aduerſū me īiuſticiāmeā. ſt̓ .n. aliqͥ qͥ ꝯfitent̉ iniqͥtatē ſuā: ſꝫ n̄ aduerſꝰ eos: ſꝫqn̄qꝫ aduerſus deū dicentes: deꝰ voluit hͦ fieri: qn̄qꝫ aduerſus ꝯſtellatōes ſiderū dicētes: Stelle mihi fecer̄t: veldiabolꝰ me decepit ⁊ hꝰ mōi: iuxta illud: Ad accuſādaſexcuſatōes ī pctīs: q̄ oīa excludit p̄ſ. d. Cōfitebor aduerſū me īiuſticiā meā. q. d. ego ſū qͥ peccaui: n̄ fatū: nō fortuna: nō diabolꝰ me coegit: ſꝫ ego ꝑſuadēti ꝯſenſi. hec inglo. Scd̓o noͣndū ē cū dic̄: Tu remiſiſti īpietatē peccatimei. qd̓ vr̄ referend̓ ad culpā. In pctō .n. ꝯſiderat̉ cl̓pa q̄ē īpietas pctī: qͣi rō formal̓ ipſiꝰ ꝯſiderat̉ ēt pena debitaq̄ pctm̄ qn̄qꝫ dr̄: vt. ij. Corꝭ. v. c. ī fine: vn̄. d. Remiſiſti īpietatē pctī. qꝛ ī v̓a pnīa culpa q̄ ē īpietas pctī totalit̓ remittit̉: nō āt pena pctī remittit̉ ex toto Cōſequent̓ 4ºvt on̄deret hac remiſſionē eē de cōi lege neceſſaria etiāſcis qͥ in t̓ra ſt̓: cū dixiſſꝫ: Et tu remiſiſti īpietatē ⁊cͣ. ſubdit: Pro hac .ſ. remiſſione pctī: Orabit ad te oīs ſcūs.vn̄ glo. Inde .n. ē ſcūſ qꝛ dimiſiſti: qꝛ alit̓ nō eēt ſcūs necoraret: qꝛ oēs ſt̓ pctōres: ⁊ egent gr̄a dei. hec ī glo. q̄ ītelligi dꝫ de cōi lege: q̄ qͥdē or̄o vt digna ſit exaudiri faciēda ē: In tꝑe opportuno .ſ. ī ſtatu gr̄e: cū qͣ qͥdē or̄one adhͦ ꝙ ſit efficax reqͥrit̉ vigilātia: ꝑ quā ēt ſcūs dū ī hac vita exiſtit abſtineat ſe ab īfluentia carnaliū: ẜm illud ſaluatorꝭ Mat. xxvj. Uigilate ⁊ orate. vn̄ ſequit̉: Uerū tn̄in diluuio aquaꝝ ml̓taꝝ ad eum nō approximabunt.q. d. lꝫ ſcūs oret: lꝫ tp̄s ſit opportunū: tn̄ diluuiū aquaꝝ.ſ. ꝯcupiſcētiaꝝ ad eū .i. ad ſcm̄ nō debēt approximari:ẜm imitatōem ſeu īdebitā adheſionē: ⁊ qual̓ ſit or̄o ſcīad ꝓpoſitū ꝑtinens declarat cū ſb̓dit: Tu es refugiummeū a tribulatōe: que circūdedit me ⁊cͣ. hoc ē dice̓: tu qͥſolus es refugiū meū: erue me ab īpugnatōibꝰ carnaliūvoluptatū ⁊ erroꝝ q̄ ī hac vita cōit̓ circūdāt. Cōſeqͣēt̓ 5ºdeꝰ rn̄dꝫ pēitēti ⁊ orati. d. Intellcm̄ tibi dabo ⁊ īſtruā teī via hac qͣ gradierꝭ. q. d. lꝫ ego ſim r̄fugiū tuū: tn̄ oꝫ ꝙvtarꝭ ītellectu tibi dato naͣlit̓: ſil̓r īſtructōe diuīe legꝭ tibitradita: ⁊ ſic: Firmabo ſr̄ te ocl̓oſ meoſ .i. dabo tibi gr̄aꝫꝑſeuerātie: ꝑ quā hō firmat̉ ī bono. Et ad d̓clarād̓ quovti debeat naͣli intellectu ſubdit: Nolite fieri ſic̄ equꝰ etmulus quibus non eſt intellectus. aīalia enī bruta ſemper ſequūt̉ paſſiōes carnales ſine aliqͣ moderatōe rōis:qd̓ ī hoībꝰ ē maxīe vicioſū: vn̄ ēt ph̓i tales īcrepāt tanqͣvitā pecudū eligētes: vt in jͣ. ethicoꝝ. Sil̓r ad īueniend̓ꝙ hō dꝫ īſtrui in hac via qͣ gradit̉ īſtructōe diuine legisſubdit: In chamo ⁊ freno maxillas eoꝝ ꝯſtringe. Precepta enī diuina ad moderatōem hūanoꝝ actuū benecōꝑant̉ chamo ⁊ freno reſpcū brutoꝝ: qꝛ dirigūt actushūanoſ ꝓhibeº p̄cipiēº: ſic̄ ſeſſor dirigit equū ī via rc̄a ꝑchamū ⁊ frenū vn̄ bn̄ ſb̓dit: Qui n̄ approximāt ad tehoc ē dice̓: qꝛ p̄cepta diuina ꝯſtringentia actꝰ hūanos ſineceſſaria iuſtis. nō āt iuſtis qͥbꝰ lex non ē īpoſita: vt .jͣ.ad thi. j. c vn̄ dic̄: Qui n̄ approximāt ad te .i. ad ſanctūorātē ī tꝑe opportuno: cui deꝰ ſic alloquit̉: vn̄ ſeqͥt̉: Ml̓ta flagella pctōris. qꝛ ſt̓ multi ſic a recta via deuiates: qͥbus nō ſufficit chamus ⁊ frenū p̄ceptoꝝ: ſꝫ reqͥrunt̉ ſuper hͦ flagella correctōis vel finalis punitōiſ. Sperantēat in dn̄o mīͣa circūdabit .ſ. ſperātes ſpe formata. Miſericordia. hoc ē gr̄a gratificans: q̄ miſericordit̓ dat̉ ⁊ vndiqꝫ tuet̉. Cōſequent̓ ſexto vt oīa p̄dcā d̓o attribuāturnō meritis: finalit̓ ꝯcludit: Letamī in dn̄o .ſ. attribuēdodeo iuſtificatōem vr̄am potiꝰ ꝙͣ ꝓprijs meritis.Eati qͦꝝ. quē pſalmū poſtil. Replica.expōit ad lr̄aꝫ d̓ dauid pnīa ꝓ pctīs adultēij ⁊hoīcidij. ⁊ ſic dd̓ ī hͦ p̄ſ. dat exēplū v̓e penite̓ volētibꝰ. Burgen̄. q̄ in pͥncº ſui corruptorij ꝓmiſit velle ꝓſeq̄ ſenſuꝫ lr̄alē ab eo longe recedit motus debilit̓: primū qꝛ dicit ti. huius p̄ſ. expoſitōi poſtil. nō conſonare:

ſcd̓o qꝛ dicit hūc p̄ſ. de cōitate penitētiū non d̓ ſolo dauidexponi debe̓ ex eo motiuo: quia bonū de ꝙͣto cōius de tanto diuinius: qͣſi cōitas pctōꝝ ſit aliqͥd magis bonū ꝙͣ vnuspectōr: Terº qꝛ dic̄ dd̓ certificatuꝫ ꝑ natha ꝓph̓aꝫ d̓ remiſſione pctōꝝ p̄dcōꝝ: qͣſi ꝑ hoc volēs innuere ꝙ iō dauid inhoc pͥſ. ſe formā penitentibꝰ dare nō debuerit vel potuerit. Pꝫāt illa duo vltīa foreirrōnabilia: qꝛ et ſi ꝑnathā fue̓it ſibi d̓nuciata r̄miſſio qͦ ad reatū cl̓pe tn̄ n̄ pene: qͥnimo iſdē nathā p̄dixit penā reſeruataꝫvt pꝫ. ij. Re. xij. nūqͥd igit̉ debuit ſe p̄be̓ formā ⁊ exēplū penitētibꝰ: pͥmū gr̄as agēdo ꝓ dimiſſiōe culpe: deīde ſe huiliando ꝓ relaxatōe pene debite quēadmoduꝫ facit vt clarelr̄a hꝰ p̄ſ. on̄dit. Irrōnabile qͦꝫ ē dice̓ pl̓es peccates vno peccatore exiſtere qd̓ diuinius: vel expoſitōem de pl̓ibus magis eē diuinā: maxime qn̄ expoſitio d̓ vno exēplarit̓ applicat̉ ad alios. Primū āt motiuū Burgen̄. ē oīo falſū: nā ti.hꝰ p̄ſ. ab hier̄. ex hebraica v̓itate trāſlatꝰ ē ille: Eruditio dauid. ⁊ ẜꝫ glo. mgr̄alē ītellc̄s dauid: vt ex ti. det̓ ītelligi quōdauid ī hͦ p̄ſ. velit on̄de̓ ſe eruditu ī modis v̓e pnīe: ⁊ ī modis eiſd̓ alios erudire. Eruditō .n. actōeꝫ ⁊ paſſiōeꝫ ſignatſic̄ alia noīa v̓balia. Pꝫ īgit̉ Burgē. irrōnabil̓r poſtillatoriirrōnabilitatē īpoſuiſſe. Pſal. XXXII.Xultate iuſti ī dn̄o ⁊cͣ. Huic p̄ſ. n̄ p̄mittit̉ ti. aliqͥs īhebreo: ꝓpt̓ qd̓ dixer̄t aliqͥ ꝙ n̄ ē p̄s diſtīctꝰ a p̄cedēti: ⁊ occaſiōe hꝰ dcī reſpexi tres biblias hebraicas:⁊ treſ libros hebraicos editoſ ſr̄ libꝝ pſalmoꝝ: ⁊ ī oībꝰ īuēihūc p̄ſ. diſtīctū a p̄cedēti: n̄ ſolū ī ſignatōe ꝑ ſpaciū vacuūint̓ duoſ pͥſ. ſꝫ ēt ī qͦtatōe: qꝛ iſte p̄s apd̓ hebreoſ qͦtat̉. xxxij.p̄cedēs āt. xxj. ⁊ eodē mō ī trāſlatōe hiero. iuxta hebreū diſtiguit̉ a p̄cedēti ꝑ lr̄aꝫ magnā capitalē ī pͥnº ⁊ ꝑ qͦtatōeꝫ: qꝛh̓ p̄s ab eo qͦtat̉. xxxij. ⁊ p̄cedēs. xxxj. Itē hiero. ī ꝓlogo libri pſalmoꝝ fac̄ mētōꝫ d̓ p̄ſ. ꝯiuctꝭ apd̓ hebreos: q̄ tn̄ ſt̓ diſtīcti apd̓ noſ: ⁊ etiā eꝯͣ d̓ ꝯiuctꝭ apd̓ noſ diſtīctꝭ tn̄ apd̓ hebreos: nec tn̄ fac̄ ibi mētōꝫ d̓ ꝯiūctōe iſtoꝝ duoꝝ pſal. Exqͦ pꝫ ꝙ ſt̓ pͥſ. diſtīcti apd̓ hebreoſ: ſic̄ ⁊ apd̓ latīos ſaltē a tꝑebeati hieronymi quod diu valde eſt ꝙ floruit .ſ. temporedaciani ⁊ valētiniani īꝑatoꝝ: qͥ ceper̄t īꝑare āno dn̄i. ccclxxxj. hº āt opꝰ fuit ſcriptū āno dn̄i. M. cccxxvj. Motiuū ētalioꝝ n̄ valꝫ: qꝛ ml̓ti ſt̓ p̄ſ. ſine ti. ⁊ diſtīcti ab alijs videlicꝫxvij. vt dic̄ b. hiero. ī ꝓlogo libri pſalmoꝝ. Et iā hūimꝰ d̓tribꝰ .ſ. d̓ pͥº ⁊ 2º. ⁊ iſto ⁊ d̓ alijs videbit̉ īferi ꝓſequēº: igit̉ exti. n̄ p̄t videri qͥs fue̓it auctor hꝰ p̄ſ. qꝛ ti. n̄ hꝫ: nec īueni hclare det̓mīatū niſi ẜꝫ ītētōeꝫ augꝰ qͥ dic̄ oēſ p̄ſ. fcōs a dauidſꝫ hāc itētōeꝫ n̄ ītēdo ſeqͥ ſic̄ dixi a pnº hꝰ libri. Tenend̓ tn̄ ēꝙ hic p̄s ſicut ⁊ alij factꝰ fuerit ab aliquo ſancto ꝓph̓a qͥcūqꝫ fuerit ille .ſ. dauid: vel aliꝰ: et ex circūſtātia lr̄e vr̄ ſcūsad hoc ꝙ per leuitas cantaretur in templo: ꝓpter quod ſatis ꝓbabile eſt ꝙ dauid eū fecerit qui diuinas laudes perleuitas in templo decantādas ꝓ magna parte cōpoſuit:vt habet̉. j. Paralip̄. ⁊ .j. Eſdre. iij. Igit̉ iſte p̄s ī duas ꝑtesdiuidit̉: qꝛ pͥmo auctor hꝰ p̄ſ. īducit fideles ad dei p̄coniuꝫet ſcd̓o on̄dit huiꝰ p̄conij p̄miū: ibi Btā gens. Prīa ī duasqꝛ pͥº iducit ad d̓i laudatōꝫ: 2º ad hͦ īduc̄ t̓plicē rōꝫ: ibi Quiarectū ē. Circa pͥmū dic̄ ſic: a Exultate iuſti ī dn̄o .i. extravoſ in deū ſaltate per deuotōeꝫ. b Rectos decet collaudatio. et hoc duplici rōne: vna accipitur ex parte laudantis. decēs .n. eſt vt laudet deū de rectitudine ſua quaꝫ hērenō pōt niſi ex diuina gr̄a: q̄ ſb̓ijcit ꝑtē aīe ſuꝑiore ip̄i deo:⁊ vires īferiores rōni: ⁊ in hoc ꝯſiſtit hoīs rectitudo. Aliarō accipit̉ ex ꝑte dei: qꝛ cum eius bonitas ⁊ maieſtas ſint īfinite p̄ces pctōꝝ cora eo ſunt īdigne: ẜm illud Eccleſiaſteſxv. Non eſt ſpecioſa laus in ore peccatoris: ſed decenter.