Druckschrift 
2 (1481)
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Iob

Capl̓m. IIII.Eſpondens autem e-liphaę themaniteſ: dixit: Si ceperimus loqui tibi: forſitā moleſte accipies.Sed conceptū ſermonē tenere ꝗs poterit? Ecce̓ docuiſti ml̓tos: et manꝰ laſſas roboraſti. Uacillātes ꝯfirma

uerunt ſermones tui: et genua trementia confortaſti.Nl̓nc autē venit ſuꝑ te plaga et defeciſti: tētigit te ēt cōturbatꝰ es. Ubi timor tuus:fortitudo tua: et patientiatua: ēt perfectio viarum tuarum? Recōdare obſecro tequis vnqͣꝫ innocens perijt.

noctē: quibꝰ maledicens dicit indignū ꝙ ſol luceat illi diei ⁊cͣ. ꝑ hoc magis ſolē ⁊ ſtellas magnificat ꝙͣ maledicitad modū loq̄ndi de ſolēni viro: indignū eſt cuꝫ p̄ſiderevili cōitati: immo ⁊ Hieremias ca. xx. plus ꝑticulariter.maledicit ꝙͣ iob: qui nō ſolū maledicit temꝑi ortus ſui:ſed etiā nūcio ⁊ ceteris: vt ibi patet.Eſt igit̉ Burg. inhac ꝑte inuolutōſententiarū: expoſitioneꝫ magr̄aleꝫſancti Tho. nō ꝓmouens ſed poticorrūpenſ. Poſtillator aūt ſatis ſoluit obiectiōem factam ꝯͣ ſcm̄ Thomaꝫ. nā circa. xx.capl̓m Hierem̄. exponens maledictiones factas hic ⁊ ibi: ponit duplicē ſenſum: ẜm vnū ſicmaledicentes loquunt̉ ex ꝑtes hoīs ſenſitiui et affectiōeꝯmodi: nō ex ꝑte hoīs rōnalis ⁊ affectiōe iuſti: ⁊ ſic ſtatbn̄ expoſitio ſancti thome: ſic etiaꝫ videt̉ ſcūs tho. ſentire ẜm aliū ſenſum: ſic maledicētes loquunt̉ ex opinioneꝑſequentiū aduerſantiū ⁊ erronee ſentientiū: nō ſimpliciter: ⁊ ſic ſtat expō poſtillatoris. In eodē cā vbi dr̄Maledicāt ei ſicut qͥ maledicūt diei: qui ꝑati ſunt ſuſcitare leuiathā. ibi poſtillator adducit duas expōnes ſancti thome: quarū primā tanꝙͣ falſam abijcit: ſcd̓am v̓omyſticā dic̄. Prima aūt expo eſt ꝙ leuiathan ē ad lr̄ammagnꝰ piſcis: quē ꝓpter ſui magnitudinē piſcatores nōaudent in die inuadere: ſed tm̄ in nocte: in qͣ laborantes⁊ ꝓpter celeritatē diei orientis caꝑe nō potentes: maledicunt diei qͣſi impedimento ſui ꝓfectus. Sed poſtillatorhoc dic̄ eſſe falſum ꝙ in nocte ille piſcis capi poſſit: ſedſolū in die clara: ꝓut dicit ſe didiciſſe a piſcatoribꝰ in captione talis piſcis exꝑtis. Burg. aūt hāc expōnem ꝙͣuisfabuloſam defendere volēs ꝯcedit ꝙ tm̄ in die capi pōt⁊ addit: ſi dies terminet̉ an̄ captionē: tūc maledicūt dieiqꝛ nimis accelerauit ad finē an̄ piſcis captiōeꝫ. Sꝫ illudnō videt̉ rōnabile: qꝛ potiꝰ maledicerēt nocti q̄ nimis cito aduenit: ꝙͣ diei qͥ nimis cito trāſijt: qꝛ ſpecificatio fita t̓mino ad quē: nō a quo. Etiā ſi vult dicere ꝯſequēterad dictū ſancti thome: potiꝰ deberēt diei cito trāſeuntibn̄dicere ꝙͣ maledicere: qꝛ die t̓minato gauderēt ꝙ noxveniſſet in qͣ caꝑe poſſent. ſed qꝛ res fabuloſa ē: traſeat.De eo aūt ꝙ poſtillatō dicit ſcd̓am expōnem fore myſticam: Burg. dicit eā lr̄alem: qd̓ etſi verū eſſet ẜm allegoricū ſenſum: nō tn̄ eſt verū ẜm primā terminoꝝ ſignificationē nihil abſurditatis hn̄tem: ꝓut exponit̉ iſte paſſus ẜm hebreos: poſtill̓. ⁊ etiā Burgēſem. Itē in eod̓caº. vbi dicit: Uiro cuiꝰ abſcondita ē via cur data ē lex?hoc verbū cum bn̄ expoſuiſſet poſtillator: burg. alit̓ exponēdo ſi verū dice̓t nō veniret reprobandū: qꝛ eiuſdeꝫpaſſus poſſunt eſſe plures expōnes vere: ſed in expōneburg. illud nō videt̉ verū ꝙ iob ignorauit iuſtū a deo iuſte flagellari: qꝛ hoc nitebat̉ ꝓbare ꝯtra amicos ſuos inhoc errātes vt pꝫ in ꝓceſſu libri: ⁊ sͣ. on̄ſum ē. j. Cor̄. j. Item in eodē ca. ſuꝑ v̓bo: Timor quē nō timebameuenit mihi. vſqꝫ ad finē ca. Burg. eſt cū poſtil. ſed in fine vbi poſtillator dicit iob tetigiſſe materiā ſue innocētie: burg. opponit dicēs: viro iuſto indecēs ſe ꝯmendareabſolute abſqꝫ aduerſarioꝝ falſa impugnatōe: qͣliter inhoc ab amicis iob ꝯͣ eū adhuc nihil actū dr̄. ſed Burg.falſus intellectꝰ on̄ſus ē clare. sͣ. in pͥº correctorio huiꝰ ⁊cͣ.

Eſpondens aūt. Poſtꝙͣ deſcripta eſt ipſius. IIII.iob ꝓpoſitio queruloſa: hic ꝯſequent ponit̉ amicorum eiꝰ obiectio calūnio ſa: et pͥmo ponunt̉ obiectiones t̓riū amicoꝝ eius pͥncipaliū: ⁊ ſcd̓o ip̄ius heliū qui cūeis venerat ad iob conſolandū: ca. xxxij. Prima in duas: qꝛpͥmo ponuntur dicteobiectōes: ⁊ ſcd̓o eoꝝreplicationes: ca. xv.Prima ī tres: ẜm tresamicos Iob: qꝛ pͥmoponūtur obiectionespͥmi: ſcd̓o ſcd̓i: ca. viijttio tertij: ca. xj. Prima adhuc ī duas: qꝛpͥmo ponitur ipſiꝰ eliphaę obiectō: ſecūdoiob reſponſio: caº. vj.Prima in duas: quiapͥmo eliphaę ꝓponitſuā obiectiōem: ſcd̓oinducit iob ad eius attentionē: ca. v. Prima adhuc in duasquia pͥmo obiectio ponit̉: ſcd̓o dei reuelatio ad hoc inducit̉ibi Porro. Circa pͥmū ſciēdum ꝙ eliphaę recte accepit v̓baiob ꝙͣtum ad illud in qͦ diſcordabat ab eo .ſ. ꝙ aliqui abſqꝫculpa affligunt̉ in pn̄ti vita: ⁊ hoc accepit ex verbis iob in fine capl̓i p̄cedentis: vt patet ex dictis ibidē: ſed ex mō loquēdi credidit eū eſſe impatientē: ⁊ iō arguit eū de impatiētia:ſcd̓o de erronea ſententia: ibi Recordare obſecro. Circa pͥⁿdicit̉: a Reſpōdens aūt eliphaę. lꝫ obijceret: tn̄ dicit̉ hicreſpōdens: quia poſt ip̄m iob loquit̉: ⁊ qꝛ obijciendo reſpōdet quodāmodo dictis eiꝰ: b Si ceperimꝰ loqͥ tibi. modus ē hominis impatientis nō expectare finem v̓bi qd̓ ſibidicit̉: ⁊ in hoc notat iob de impatiētia. c Sed ꝯceptumſermonē tenere qͥs poterit. lꝫ .n. iniurias ꝓprias diſſimulareſit v̓tuoſum: iniurias tn̄ diuinas vicioſum ē. videbant̉ autēip̄i eliphaę v̓ba iob p̄dicta ſonare in dei iniuriā: ꝓpt̓ qd̓ dicit ſe nō poſſe tacere ẜm rectā ꝯſcientiā. d Ecce docuiſtimultos. Turpe ē doctori cū culpa redarguit ip̄m: ꝓpt̓ qd̓vt on̄dat impatientiā iob: vt credebat eſſe turpiorē: ꝑ inducit p̄cedentē eiꝰ doctrinā. Circa quā ſciendū ꝙ aliqͥ ſunt impatiētes ex ſola ignorātia boni patiētie: ⁊ ꝙͣtū ad tales dic̄:Ecce docuiſti ⁊cͣ. Sūt etiā aliqͥ impatiētes nō ex ignorātiaboni patiētie: ſed ex animi debilitate: ⁊ ꝙͣtū ad iſtos dicit:c Et ma. laſſas robo .i. oꝑa patiētie relaxata ex debilitateanimi. Sūt etiā aliqͥ impatiētes ex diuturnitate aduerſitatis: qͥ incipiūt dubitare an talia eueniāt eis ex iudicio diuīeꝓuidētie: ⁊ ꝙͣtū ad tales dic̄: f Uacillātes ꝯfir. ẜmo. tui.Sūt .n. aliqͥ qͥ aduerſa ꝑua ⁊ mediocria ſuſtinēt: ſed ſuꝑuenientibꝰ grauibꝰ incipiūt frangi: ⁊ ꝙͣtū ad tales dic̄: g Etgenua tre. ꝯfortaſti. hoī .n. portāti graue pōdus genua incipiūt tremere: et ꝑ hoc deſignat̉ magne aduerſitatis pōdus:ſb̓ qͦ aliqͥ incipiūt defice̓. Premiſſa igit̉ iob patiētia: inuehit̉ꝯͣ ip̄m de defectu patiētie. d. h Nūc āt ve. ſuꝑ te plaga..i. amiſſio bonoꝝ exterioꝝ. i Et defeciſti. ꝑ impatiētiāk Tetigit te. flagellādo in ꝓpo corꝑe: l Et turbatꝰ es.ꝓrūpendo in blaſphemiā. dixit .n. iob in fine p̄ce. capl̓i ſe ꝑcuſſum a deo ꝙͣuis eſſet innocens: ⁊ hoc eliphaę reputabatblaſphemiā: vt magis patebit. jͣ. ⁊ iō ꝯcludit: m Ubi timor tuꝰ. reſpc̄u dei: n Fōtitudo tua. reſpc̄u mali ſufferēdi: tn̄ cū difficultate: o Patiētia tua. abſqꝫ tl̓i difficultate: vt ſic talis dr̄ia ſit int̓ fortitudinē ⁊ patientia: ſic̄ ph̓us ponit. vij. ethic̄. int̓ ꝯtinētiā ⁊ tꝑantiā: p Et ꝓfectio viarūtuarū. quā pͥus ſimulabas. q. d. ex effectu pꝫ ꝙ iſta fuer̄t inte ficta ⁊ nō v̓a. q Recōdare. h̓ ꝯn̄t̉ eliphaę arguit iob d̓erronea ſnīa: qꝛ dic̄ innocētē a deo puniri. d. Reco. obſe. tereducēdo ad memoriā facta p̄terita. r Quis vnꝙͣ in. pe.