Iudith
⁊ pedibꝰ ⁊ ſic vinctū de reſtibus dimiſerūt euꝫ: ⁊ reuerſiſūt ad dn̄m ſuū. Poͣrro filitiſrl̓ deſcēdētes de bethuliavenerūt ad eū. Quē ſoluentes duxerūt ad bethuliā: atꝫin me̓diū ppl̓i illū ſtatuētesꝑcontati ſt̓: ꝗd reꝝ eēt ꝙ illuꝫ vinctū aſſyrij reliꝗſſent.In diēbꝰ illis erāt illic pͥncipes: ocias filiꝰ micha de tribū ſymeō: ⁊ charmi ꝗ ⁊ gothoniel. In medio itaqꝫ ſenioꝝ ⁊ in ꝯſpcū oīum achior dixit oīa q̄ locutꝰ fueratab holoferne īterrogatꝰ ⁊ qͣlit̓ ppl̓s holofernis voluiſſꝫꝓpter hoc v̓bū interfice̓ cū⁊ quēadmodū ip̄e holofernes iratꝰ iuſſerit eū iſraelitishac de cauſa tradi: vt dū vīceret filios iſrl̓: tc̄ ⁊ ip̄ꝫ achior diuerſiſ iubeat īterire ſuꝑplicijs: propt̓ hoc ꝙ dixiſſꝫdeꝰ celi d̓fenſor eoꝝ ē. Cūqꝫachior vniu̓ſa hec expoſuiſſet: oͣīs ppl̓s cecidit ī faciemadorātes dn̄m: ⁊ cōi lamentatōe ⁊ fletu vnanimes preces ſuas dn̄o effuderunt: dicentes: Dn̄e deꝰ celi ⁊ t̓re intuere ſuꝑbiā eoꝝ: ⁊ reſpicead nr̄aꝫ hūilitate: et faciemſcōꝝ tuoꝝ attēde: ⁊ oſtēdeqm̄ nō derelinꝗs p̄ſumētesde te: ⁊ p̄ſumētes de ſe ⁊ deſua v̓tute gloriātes hūilias.Finito itaqꝫ fletu: ⁊ ꝑ totaꝫdiē or̄one ppl̓oruꝫ cōpleta:ꝯſolati ſūt achior dicentes:Deus patꝝ nr̄oꝝ cuiꝰ tu v̓
tuteꝫ p̄dicaſti: ip̄ē tibi hancdabit viciſſitudinē: vt eoruꝫmagꝭ tu īteritū videas. Cuꝫv̓o dn̄s deꝰ nr̄ dederit hanclib̓tatē ſeruis ſuis: ſit e̓t tecūdeꝰ ī medio nr̄i: vt ſic̄ placuerit tibi: ita cū tuis oībꝰ ꝯuerſerꝭ nobiſcū. Tunc ocias finito ꝯſilio ſuſcepit eū in domū ſuā: ⁊ fec̄ cenā magnaꝫ.Et vo̓catis oībꝰ p̄ſbytis ſil̓expleto ieiunio refecerunt.Poͣſtea v̓o ꝯuocatꝰ oīs populꝰ ꝑ totā noctē ītra eccl̓iaꝫorauerūt: petētes auxiliū adeo iſrael. ¶ Cap. VII.Olōfernes aūt alteradie p̄ce̓pit exercitibusſuiſ: vt aſcederēt ꝯtra bethuliā. Erāt autē pedites bellatoꝝ cētū viginti milia: ⁊ eꝗtes vigintiduo milia: p̄ter p̄ꝑatōes viroꝝ illoꝝ qͦs occupau̓at captiuitas: ⁊ adductifuerāt de ꝓuincijs ⁊ vrbibꝰvniu̓ſe iuuētutꝭ. Om̄s ꝑauerūt ſe ꝑiter ad pugnā ꝯtra filioſ iſrl̓: ēt venerūt ꝑ crepidinē mōtꝭ vſqꝫ ad apicē ꝗ reſpicit ſuꝑ dothaī a loco quidr̄ belma vſqꝫ ad chelmonꝗ ē cōtra eſdrelon̄. Filij aūtiſrl̓ vt vider̄t ml̓titudinē illorū: ꝓſtrauerūt ſe ſuꝑ t̓rā mittētes cinereꝫ ſuꝑ capita ſua:vnanimes orātes vt deꝰ iſrl̓mīaꝫ ſuā oſtēderet ſuꝑ ppl̓ꝫſuū. Et aſſumētes arma ſuabellica: ſederūt ꝑ loca q̄ anguſti itinerꝭ tramite dirigūtint̓ montuoſa: ⁊ erant cuſto
ligatōe ip̄iuſ tanꝙͣ de re inſolita. i ¶ In diebꝰ illis erātillic pͥncipes ocias ⁊cͣ. hoc īterponit̉: qꝛ corā eis principalit̓ adductꝰ fuit achior: ⁊ ſb̓dit̉ achior rn̄ſio cuꝫ dicitur:¶ Dixit achior oīa ⁊cͣ. ⁊ pꝫ lr̄a vſqꝫ ibi: k ¶ Propt̓ hꝰqd̓ dixiſſet deꝰ celi defenſor eoꝝ ē. nō eniꝫ credebant deiceli ꝓuidentiā adhec īferiora ſe extendere: vt p̄dcm̄eſt: nec per ꝯn̄ſ eidefenſionem.l ¶ Cunqꝫ achior vniuerſa. Hicꝯn̄ter deſcribiturinterrogati vl̓ diſquiſiti ꝯſolatio: ⁊pͥmo per or̄onemdeuotam cum dr̄m ¶ Oīs ppl̓s cecidit in facieꝫ. humiliter ⁊ deuotedep̄cātes: vt deuſliberaret eos cuꝫipſo achior d̓ manibus holoferniſn ¶ Reſpice ad noſtraꝫ humilitatē.qui non cōfidimꝰde noſtris meritiſvel virtute: ſed d̓tua bonitate. Lo¶ Et facieꝫ ſcoruꝫtuorum attende..ſ. abraam: iſaacꝫ⁊ iacob ⁊ alioruꝫſanctorum patrūvt eorum meritiſliberemur. ꝑ¶ Oratōe pploꝝcōpleta: conſo. ſt̓achior. ī fine or̄onis diuinitus cōfortati. nam melior eſt finis orationis ꝙͣ principiuꝫ:Eccl̓es. vij. 1 qDeus patruꝫ noſtrorum cuiꝰ virtuteꝫ tu p̄dicaſti.aſſyrijs nunciando: r ¶ Ip̄e. remunerator. sTibi hanc da.bit viciſſitudineꝫ⁊cͣ. hoc dixeruntconfidentes de diuino auxilio.t ¶ Cuꝫ v̓o. Hic2º conſolant̉ achior:ei cuꝫ ipſis habitationeꝫ liberāofferendo dicēteſ¶ Cum vero dominus deus noſter dederit hanc libertatem ſeruis ſuis .i. nos liberauerit de manibuſ holofernis. v ¶ Sit ⁊ tecum deus. in medio noſtri: vt ſicutplacuerit tibi ⁊cͣ .i. accipias ritum ⁊ legem noſtram: vel
non accipias: non enim gentiles tenebantur ad legem moſaicam: ſed ſufficiebat eis ad ſalutem credere vnum deumremuneratorem bonorum: ẜm conſiliuꝫ voluntatis ſue: ẜꝫꝙ dicit̉ Hebre. xj. Accedentem ad deum oportet credere qꝛeſt: ⁊ inquirētibus ſe remunerator ſit. ⁊ in hoc articuli fideiimplicite cōtinentur:talis autem erat achior quāuis eſſet gentilis: vt ſatiſ patet ex dictis. x ¶ Tūc ociaſ.Hic 3º conſolat̉ achior cenaꝫ ei honorabilem faciendo cum dicitur: ¶ Tunc ocias. qͥprinceps erat populivt predictum eſt:y ¶ Suſcepit eum indomum ſuam. q̄ erathonorabilior ceteris.z ¶ Et vocatis omnibus preſbyteris. vt cena eſſet magis honorabilis. a ¶ Refecerūt .ſ. achior ⁊ ſeip̄osad nature ſuſtentationeꝫ. b ¶ Poſtea v̓oꝯuocatus omnis populꝰ. a ſacerdotibus.c ¶ Intra eccl̓iaꝫ orauerūt. licꝫ .n. eſſet vnicū templū in hierl̓min quo licitū erat offerri ſacrificiū: tamenin ſingul̓ ciuitatibuserāt ſynagoge: in qͥbꝰꝯuēiebat ppl̓s ad orādū ⁊ audiēdū d̓i v̓bū¶ Cap. VII.Oloferneſ ātOſcribit̉ holoHic ꝯn̄ter defernis īdignatio ppl̓ꝫiſrl̓ crudel̓r ꝑſequēdovbi pͥmo pōit̉ ſuꝑbaoppugnatio vrbis: 2ºdura coartatō ſitꝭ: ibiPorro holofernes. 3ºpauida obiurgaº plebis: ibi Tunc ad ociā4º indiſcreta ꝯuentōducis: ibi Et cum fatigati. Circa primuꝫ dicitur: a ¶ Holofernes autē altera die. i.in craſtino traditiōisachior: vt citius īpleret crudelitatem quādixerat: b ¶ Precepit exercitibus ſuis.vt oſtenderet magnitudinem ſue poteſtatꝭcetera patent vſqꝫ ibi: c ¶ Et venerūt ꝑ crepidineꝫ montꝭ.i. ꝯcauitateꝫ ip̄ius p̄cipitem. d ¶ Filij aūt iſrl̓. vt viderūtmultitudine. tantā ⁊ ſic armata. e ¶ Proſtrauerūt ſe ſuꝑt̓raꝫ. humilit̓ ⁊ deuote petētes diuinū auxiliū. f ¶jſſu
Et aſſuaA 3