Druckschrift 
2 (1481)
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Iudith

pedibꝰ ſic vinctū de reſtibus dimiſerūt euꝫ: reuerſiſūt ad dn̄m ſuū. Poͣrro filitiſrl̓ deſcēdētes de bethuliavenerūt ad. Quē ſoluentes duxerūt ad bethuliā: atꝫin me̓diū ppl̓i illū ſtatuētesꝑcontati ſt̓: ꝗd reꝝ eēt illuꝫ vinctū aſſyrij reliꝗſſent.In diēbꝰ illis erāt illic pͥncipes: ocias filiꝰ micha de tri ſymeō: charmi gothoniel. In medio itaqꝫ ſenioꝝ in ꝯſpcū oīum achior dixit oīa locutꝰ fueratab holoferne īterrogatꝰlit̓ ppl̓s holofernis voluiſſꝫꝓpter hoc v̓bū interfice̓ quēadmodū ip̄e holofernes iratꝰ iuſſerit iſraelitishac de cauſa tradi: vtceret filios iſrl̓: tc̄ ip̄ꝫ achior diuerſiſ iubeat īterire ſuꝑplicijs: propt̓ hoc dixiſſꝫdeꝰ celi d̓fenſor eoꝝ ē. Cūqꝫachior vniu̓ſa hec expoſuiſſet: oͣīs ppl̓s cecidit ī faciemadorātes dn̄m: cōi lamentatōe fletu vnanimes preces ſuas dn̄o effuderunt: dicentes: Dn̄e deꝰ celi t̓re intuere ſuꝑbiā eoꝝ: reſpicead nr̄aꝫ hūilitate: et faciemſcōꝝ tuoꝝ attēde: oſtēdeqm̄ derelinꝗs p̄ſumētesde te: p̄ſumētes de ſe deſua v̓tute gloriātes hūilias.Finito itaqꝫ fletu: totaꝫdiē or̄one ppl̓oruꝫ cōpleta:ꝯſolati ſūt achior dicentes:Deus patꝝ nr̄oꝝ cuiꝰ tu

tuteꝫ p̄dicaſti: ip̄ē tibi hancdabit viciſſitudinē: vt eoruꝫmagꝭ tu īteritū videas. Cuꝫv̓o dn̄s deꝰ nr̄ dederit hanclib̓tatē ſeruis ſuis: ſit e̓t tecūdeꝰ ī medio nr̄i: vt ſic̄ placuerit tibi: ita tuis oībꝰ ꝯuerſerꝭ nobiſcū. Tunc ocias finito ꝯſilio ſuſcepit in do ſuā: fec̄ cenā magnaꝫ.Et vo̓catis oībꝰ p̄ſbytis ſil̓expleto ieiunio refecerunt.Poͣſtea v̓o ꝯuocatꝰ oīs populꝰ totā noctē ītra eccl̓iaꝫorauerūt: petētes auxiliū adeo iſrael. Cap. VII.Olōfernes aūt alteradie p̄ce̓pit exercitibusſuiſ: vt aſcederēt ꝯtra bethuliā. Erāt autē pedites bellatoꝝ cētū viginti milia: eꝗtes vigintiduo milia: p̄terꝑatōes viroꝝ illoꝝ qͦs occupau̓at captiuitas: adductifuerāt de ꝓuincijs vrbibꝰvniu̓ſe iuuētutꝭ. Om̄s ꝑauerūt ſe ꝑiter ad pugnā ꝯtra filioſ iſrl̓: ēt venerūt crepidi mōtꝭ vſqꝫ ad apicē reſpicit ſuꝑ dothaī a loco quidr̄ belma vſqꝫ ad chelmon ē cōtra eſdrelon̄. Filij aūtiſrl̓ vt vider̄t ml̓titudinē illo: ꝓſtrauerūt ſe ſuꝑ t̓rā mittētes cinereꝫ ſuꝑ capita ſua:vnanimes orātes vt deꝰ iſrl̓mīaꝫ ſuā oſtēderet ſuꝑ ppl̓ꝫſuū. Et aſſumētes arma ſuabellica: ſederūt loca anguſti itinerꝭ tramite dirigūtint̓ montuoſa: erant cuſto

ligatōe ip̄iuſ tanꝙͣ de re inſolita. i In diebꝰ illis erātillic pͥncipes ocias ⁊cͣ. hoc īterponit̉: qꝛ corā eis principalit̓ adductꝰ fuit achior: ſb̓dit̉ achior rn̄ſio cuꝫ dicitur: Dixit achior oīa ⁊cͣ. pꝫ lr̄a vſqꝫ ibi: k Propt̓ hꝰqd̓ dixiſſet deꝰ celi defenſor eoꝝ ē. eniꝫ credebant deiceli ꝓuidentiā adhec īferiora ſe extendere: vt p̄dcm̄eſt: nec per ꝯn̄ſ eidefenſionem.l Cunqꝫ achior vniuerſa. Hicꝯn̄ter deſcribiturinterrogati vl̓ diſquiſiti ꝯſolatio:pͥmo per or̄onemdeuotam cum dr̄m Oīs ppl̓s cecidit in facieꝫ. humiliter deuotedep̄cātes: vt deuſliberaret eos cuꝫipſo achior manibus holoferniſn Reſpice ad noſtraꝫ humilitatē.qui non cōfidimꝰde noſtris meritiſvel virtute: ſedtua bonitate. Lo Et facieꝫ ſcoruꝫtuorum attende..ſ. abraam: iſaacꝫ iacob alioruꝫſanctorum patrūvt eorum meritiſliberemur. Oratōe pploꝝcōpleta: conſo. ſt̓achior. ī fine or̄onis diuinitusfortati. nam melior eſt finis orationis ꝙͣ principiuꝫ:Eccl̓es. vij. 1 qDeus patruꝫ noſtrorum cuiꝰ virtuteꝫ tu p̄dicaſti.aſſyrijs nunciando: r Ip̄e. remunerator. sTibi hanc da.bit viciſſitudineꝫ⁊cͣ. hoc dixeruntconfidentes de diuino auxilio.t Cuꝫ v̓o. Hic conſolant̉ achior:ei cuꝫ ipſis habitationeꝫ liberāofferendo dicēteſ Cum vero dominus deus noſter dederit hanc libertatem ſeruis ſuis .i. nos liberauerit de manibuſ holofernis. v Sit tecum deus. in medio noſtri: vt ſicutplacuerit tibi ⁊cͣ .i. accipias ritum legem noſtram: vel

non accipias: non enim gentiles tenebantur ad legem moſaicam: ſed ſufficiebat eis ad ſalutem credere vnum deumremuneratorem bonorum: ẜm conſiliuꝫ voluntatis ſue: ẜꝫ dicit̉ Hebre. xj. Accedentem ad deum oportet credere qꝛeſt: inquirētibus ſe remunerator ſit. in hoc articuli fideiimplicite cōtinentur:talis autem erat achior quāuis eſſet gentilis: vt ſatiſ patet ex dictis. x Tūc ociaſ.Hic conſolat̉ achior cenaꝫ ei honorabilem faciendo cum dicitur: Tunc ocias.princeps erat populivt predictum eſt:y Suſcepit eum indomum ſuam. erathonorabilior ceteris.z Et vocatis omnibus preſbyteris. vt cena eſſet magis honorabilis. a Refecerūt .ſ. achior ſeip̄osad nature ſuſtentationeꝫ. b Poſtea v̓oꝯuocatus omnis populꝰ. a ſacerdotibus.c Intra eccl̓iaꝫ orauerūt. licꝫ .n. eſſet vni templū in hierl̓min quo licitū erat offerri ſacrificiū: tamenin ſingul̓ ciuitatibuserāt ſynagoge: in qͥbꝰꝯuēiebat ppl̓s ad orā audiēdū d̓i v̓bū Cap. VII.Oloferneſ ātOſcribit̉ holoHic ꝯn̄ter defernis īdignatio ppl̓ꝫiſrl̓ crudel̓r ꝑſequēdovbi pͥmo pōit̉ ſuꝑbaoppugnatio vrbis:dura coartatō ſitꝭ: ibiPorro holofernes.pauida obiurgaº plebis: ibi Tunc ad ociā indiſcreta ꝯuentōducis: ibi Et cum fatigati. Circa primuꝫ dicitur: a Holofernes autē altera die. i.in craſtino traditiōisachior: vt citius īpleret crudelitatem quādixerat: b Precepit exercitibus ſuis.vt oſtenderet magnitudinem ſue poteſtatꝭcetera patent vſqꝫ ibi: c Et venerūt crepidineꝫ montꝭ.i. ꝯcauitateꝫ ip̄ius p̄cipitem. d Filij aūt iſrl̓. vt viderūtmultitudine. tantā ſic armata. e Proſtrauerūt ſe ſuꝑt̓raꝫ. humilit̓ deuote petētes diuinū auxiliū. fjſſu

Et aſſuaA 3