ut fornicaretur nō diceretur ī illa fornicatiōepeccare peccato in ſp̄m ſanctū qͣꝫuis illud peccatū ꝯmitteret ex īduſtria ⁊ qͣdā malicia. Cuꝫergo dr̄ ꝙ peccatū ex malicia ē peccatū in ſp̄ꝫſcuꝫ hoc ſolū ītelligitur de illis generibꝰ pccōꝝque ꝓprie ex malitia hn̄t ortū ſicut īuidētia fraterne grē ⁊ īpugnati ueritatis agnite.Ecundo q̄ritur vtrū peccatū in ſp̄mſcūm ſemꝑ hēat aliud peccatu p̄ambulū Et ꝙ ſic uidetur. Magr̄ ī lr̄adicit ꝙ peccatū in ſp̄m ſcūm ē peccatū deſpationis uel obſtinatōis. ſꝫ nullus deſꝑat nec obſtinatur niſi ꝓpter aliqd̓ p̄cedens peccatū. ergouidetur ꝙ ſemꝑ aliqd̓ peccatū ſit p̄ambulumad peccatū in ſp̄m ſcūꝫ. ¶ Itē peccatū in ſp̄mſcūm uel ē finalis impn̄ia. vel hꝫ ſemꝑ ānexāfinalē īpenitētiā qͣꝫtū ē de ſe. ſꝫ īpn̄ia nō ē niſireſpectu peccati p̄cedētis ſic̄ nec pn̄ia. ergo neqͣꝫ ē peccatū ī ſp̄ꝫ ſcūꝫ qͥn hēat aliud peccatumpambulū. ¶ Itē ī bonis nemo repente fit fūmus. ergo videtur ꝙ ⁊ in malis nemo ſtatimlabatur ī ꝓfundū. ſꝫ ꝑ iſtud peccati genꝰ labit̉hō in ꝓfundū uitioꝝ. videtur ergo ꝙ iſtud peccati genꝰ habeat aliud p̄ambulū qd̓ diſponatad ip̄m. ¶ Sꝫ ꝯͣ. Quattuor ſunt nobis inflicta ſicut dicit Beda ꝓpter peccatū primi parētis .ſ. infirmitas ignorantia malicia ⁊ ꝯcupīa.ſed poſſibile ē ꝙ hō primo peccet peccato exignorātia ⁊ ex infirmitate. ergo ſimiliter poſſibile ē ꝙ primo peccet pccō qd̓ ex malitia ꝓcedit. ¶ Itē quotiēſcūqꝫ pccōꝝ genera ſūt diuerſa poſſibile ē peccare pccō vno abſqꝫ alio.ſi ergo pccm̄ in ſp̄m ſcūꝫ ē peccatū diſtinctumab alijs generibꝰ pccōꝝ. poſſibile ē aliquē peccare illo genere peccati etiā ſi nō p̄ceſſerit aliud peccatū. ¶ Itē īpugnatio v̓itatis agnite ēhuius peccati ſpes. ſꝫ ita bn̄ pōt qͥs īpugnareueritatē agnita ſicut etiā ueritatē ignorātie. ergo uidetur ſaltē quantū ad illā ſpeꝫ abſꝫ aliopeccati genere poſſit ꝯmitti pectatū in ſpiritūſcūꝫ. ¶ Itē pccm̄ in ſp̄m ſanctū ꝯſiſtit ꝯͣ actuꝫſp̄s. ſꝫ magis pendet actꝰ carnis ex actu ſp̄sqꝫ ecōuerſo. ergo ſi hō pōt peccare pccō carnis nullo alio pccō p̄cedete. pari rōe īmo multo fortiori uidetur hoc eē ueꝝ de pccō in ſp̄mſanctuꝫ. ¶ ℟. dd̓ ꝙ de pccō ī ſp̄ꝫ ſcūꝫ differēter ē loqͥ ẜ eiꝰ ſpēs differētes. qdā .n. ſūt ſpēspeccati in ſp̄ꝫ ſcūm q̄ nullo mō pn̄t eſſe abſqꝫpccō p̄ambulo ſicut ſunt obſtinatio deſꝑatio ⁊
finalis impn̄ia. talia .n. reſpiciūt pccm̄ p̄ambulū qͣſi materiā circa quā. ⁊ etiā ſicut cāꝫ. nemo.n. deſꝑat de uenia niſi qͥ ꝯmiſit culpā. nemeobſtinatur ī malo niſi qͥ fecit malū. nemo lpenitēs ē niſi qͥ hꝫ vn̄ peniteat. Sunt ⁊ alie ſpētpeccati in ſp̄ꝫ ſcūm qͥ qͥdē pn̄t eē abſqꝫ pccō p̄ambulo. ꝓ eo ꝙ actꝰ ip̄aꝝ nō reſpicit determinate peccatū pambuluꝫ ſicut ē īuidētia fraterne grē ⁊ īpugnatio v̓itatis agnite ſicut etiā eſtp̄ſūptio de īpunitate. Pōt .n. quis fraterne greīuidere ⁊ v̓itatē agnitā īpugnare ⁊ de īpunitate p̄ſumere etiā ſi nulla actualis culpa preceſſerit. ⁊ hoc ꝓpter libertatē uolūtatis q̄ ī quolꝫhoꝝ pccōꝝ ꝓpria deordinatōe pōt ſe precipitare. attame qꝛ iſta ſunt pccā ualde grauia uixaut nunqͣꝫ ꝯtingit ꝙ aliqͥs ī hec cadat niſi mēseiꝰ fuer̄t ꝑ alia pcc̄a deprauata. Cōcedēdū eſtergo ꝙ peccatū ī ſp̄m ſcūm nō ſoluꝫ ē genuspeccati diſtīctū ab alijs pccōꝝ gn̄ibꝰ ẜ formaꝫſꝫ etiā ſeꝑari pōt ẜ exn̄tiā ita ꝙ ꝯmittatur ſine culpa preambula qͣꝫuis rariſſime ꝯtingat.vn̄ ⁊ rōes q̄ ad illā ꝑtē īducūtur ꝯcedende ſūt.Illa tn̄ rō quā facit de eo qd̓ minꝰ depēdꝫ actꝰſpiritꝰ ab actu carnis ⁊cͣ. dd̓ ꝙ illa rō nō cogitqͥn pccm̄ in ſpūm ſcūm poſſit eē ſine alijs peccatis. ꝓ eo ꝙ actꝰ ſpūales ſiue ad aīaꝫ ꝑtinentes nō ſolū trāſeūt ſuꝑ materiā debitā ſꝫ etiāſuꝑ alios actus. vn̄ ſubſternunt ſibi alios actqͣſi ꝓ materia. ſic ⁊ pccā q̄ hn̄t circa actꝰ illosꝯſiſtere utplurimū alia pcc̄ā p̄ſupponūt tāꝙͣꝫmaterialia ſicut deſpatio ⁊ obſtīatio. n̄ ſic aūtē de actibꝰ corꝑalibꝰ qͥ qͥdē nō trāſeunt ī aliosactus ſed in materiā extrinſecā. ⁊ iō illa pccāꝯͣ illos actus exn̄tia nō hn̄t alia pccā tāqͣꝫ materialia. ⁊ cui ꝯſonat illud qd̓ dic̄ grāmaticꝰ ꝙuerba ꝓphetica ſiue ad aīaꝫ ꝑtinentia reqͥrūtdeterminari ꝑ infinitiuum ſequentē. nō ſic eſtde actibus ꝑtinentibus ad corpus. et ideo rōilla nō cogit nec alia que dit̉ ꝙ eſt genus peccati diſtinctum. eſto enim ꝙ non eēt ſine alijsnihilominus poſſꝫ diſtingui ab alijs. quia multa ſunt inſeparabilia ẜm eſſe que tamen diſtinguuntur ſormaliter. ¶ Ad illud autem quodobr̄ in ꝯtrarium de obſtinatione. dd̓ ꝙ rō illaprocedit ab inſufficienti. qͣꝫuis enim illud ſituerum in his duobus generibus pcc̄orum. nōtn̄ ſequitur ꝙ ſit ueꝝ in alijs generibꝰ peccatiin ſpirituꝫ ſanctum. ¶ Ad illud qd̓ obr̄ ꝙ finalis impn̄ia ē anexa oībꝰ ſpēbꝰ illiª peccati.