Sermo
ſic autē in hac cōualle lachrymaꝝ. non ſic:ſed multi amici. pauci chariſſimi. ml̓ti potantur. nō inebriātur om̄es. Et qui īebriantur iterū temperātes fiunt. Ad horammente excedunt ⁊ ad ſobrietatē ſolitaꝫ denuo redeunt. Soporātur ⁊ excitant̉. ſomnolenti fiunt. ⁊ poſt paululū iteꝝ vigilantIdeo ſequitur. Ego dormio ⁊ cor meumvigilat. He tamen vigilie non vident̉ dormitioni ſuccedere ſed ipſā comitari. Preſtet nobis dominꝰ Ieſus que ſuꝑ hec ſūtdicenda vigilāter intelligere: ⁊ vob̓ audire. Qui viuit ⁊ regnat.Sermo. xlij.Go dormio et¶e Acor meū vigilat. Poſt heſternūcapitulū qua rationis ꝯſequētia talis reſponſionis ſermo infertur Tūcerat generalis inuitatio hec eſt reſpōſio qͣſi ſingularis. Ibi plures inuitātur: h̓ vnꝰreſpondet Ibi dicitur. inebriamini chariſſimi: hic que chariſſima eſt que ſponſa eſt:dormire ſe refert. Ego dormio. Quid mirum: ſi ad cōmunē inuitatōem reſponſumredditur ſingulare? Multi chariſſimi: ſedomniū eſt cor vnū ⁊ anima vna. Una eſt.(inquit) columba mea. Amor vnit ⁊ amorinebriat. Uides qͣꝫ iuſte fit omniuꝫ vnicareſponſio quos ī eccleſia charitatis vehemens liquor infundit? Uere vehemēs ꝟtus amoris: inebrians ⁊ abalienās. Uultis audire quomodo charitas abalienetanimū queꝫ inebriat. Ego (inqͥt) dormioac ſi dicat dilecto. Tu me ad ebrietatē vocas ⁊ ego tota huic mūeri vaco. Ego dormio ⁊ cor meū vigilat. Ab alijs dormio⁊ quieſco negocijs: ideo cor meū liberiusvigilat ad ſectandā hanc ebrietatē ⁊ vinūpotanduꝫ. Ordo mirabilis. De ebrietatedormitio: ⁊ de dormitione vigilie. Ille dicit. inebriamini: ⁊ illa dicit. Ego dormio.Bonus ſopor mentis exceſſus ⁊ alienatōab effectibus carnis: ⁊ (ſi id etiam dicit̉) aſenſibus corporis. Tūc magis viget ⁊ īuigilat amor ſpiritualis: cum conſopiturpenitus om̄is paſſio ⁊ affectus animaliſEt dormitio ⁊ inebriatio vtraqꝫ alienatōnis vicē prefert. Et quiddam in hocipſoad inuicē tenent cōmune: ꝙ mentē tā hecqͣꝫ illa ſibi arripit: ⁊ penes ſe manere nō ſiuit. Utraqꝫ ſtatū priſtinū ipſi anime. (vt
ſic dicam) furat̉ ⁊ nouos informat affectꝰEgo dormio ⁊ cor meū vigilat. Dormiūtalij ſomnū ſuū: ⁊ delectatio eoꝝ in propͥavoluntate qͥeſcit. A talibus ego dormio ⁊vigilat cor meū tibi. Ab increpatione tuadn̄e dormiunt alij: ego ab incrapulationeDura hec increpatio ſatis: quando diſſimulando ſic hominē ꝑmittis deſidie: ſit̄eſt magna increpatio. defectōnis ſignumAb hac increpatōne dormit qͥ ex diſſimulatione diuinalſomnolēte ſecuritati ſe tradens: diſſimulantis patiētiam nō attēditparturire impenitētis repulſam. Patientis longanimitas. ⁊ interim nō ꝑcutiētisvim habet ⁊ eadē domini tolerantia q̄ mētes honeſtas facit ſollicitaſ: duras ip̄a reddit ſecuras. Ego (inqͥt) dormio: ⁊ cor meum vigilat. Dormio nō increpata: ſed incrapulata a vino ad quod vocas chariſſimos tibi. Crapula ebrietatis tue mundome tollit ⁊ tibi tradit: ſoporat ⁊ excitat: ſeculariū obliuiſci me facit. ⁊ tui non ſinit.Ego dormio: dormi mecū (iuxta illd̓ qd̓ip̄e in Salomone diffinis. Si dormierint duo ſimul ī fouebūtur mutuoʸ ſic fietvt ex dilecti preſentia ob vehementiā amoris. cor meū vigilet amplius. Cor meū vigilat Ego dormio. Dormio propter amici requiē ꝓpter raptū inuigilo In ſomnodulci quietis mee. ſollicitudo vigilantꝭ tevigilantius ſomniat. Dulcis ſomnus: etdulce ſomniū: neſcire alia: ſolū te ſcire. Uacare tibi ⁊ te videre ſicut hic dat̉ ꝑ ſomnium (vt ſic dicā) ⁊ vmbrā ⁊ enigma. Bonacrapula copia vacationis ⁊ viſionis iſtiꝰUiſio iſta hꝫ aliqͥd ſomno ſil̓e eo ꝙ nō humano arbitrio ⁊ iduſtria fiat: n̄ ex īueſtigatiōe nr̄a: ſꝫ ex viſitatōe oriētꝭ ex alto. Paulus qͣſi dormit cū mūdo morit̉: qͣſi vigilatcū viuit xp̄o. Dormiaty tinā frēs aīa meadormitatōe iſta: ⁊ fiāt vigilie mee tali ſil̓eſUtinā iuges ſint: n̄ īterpolēt̉ Nūc āt ꝟſavice ego vigilo cor meuꝫ dormit: dormitſpūſicaro vigilat: ⁊ ſi caro dormitin̄ tn̄ ſtatim ſpūs vigilat. Indulget̉ aīo reqͥes: nōdū tn̄ ab illa gl̓oſa ebrietate ſorbet̉ ⁊ rapit̉Dormit tētamētꝭ: nōdū tn̄ excitat̉ ill̓ inebriātibꝰ blādimētꝭ: ⁊ qͣꝫuis freq̄nt̓ guſtēt̉.reditiua tn̄ nouitate aīaꝫ quā īebriāt excitāt. Iure vigiles dicti ſūt qͥ nūqͣꝫ vinū il Zlud īebriās dirigūt: qͥ ſꝑ madēt et̓ne delec