Druckschrift 
Sermones sancti Bernardi abba-//tis clareuallis super Ca[n]tica ca[n]tico[rum]
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Sermo

ſcat̉ auiditas: de ſuo pͥus blandit̉ ⁊ ꝓpoītꝯuiuio. Comedi fauū cū melle meo. Tuum ieſu bone vtrūqꝫ eſt: ⁊ illud mel quoddas ⁊ illud qd̓ es. Sꝫ hͦ in loco mel illudqd̓ es ipſe: nr̄e intelligētie ſe ꝓmptius offert. Cur nō dicis fauū tuū ſicut ⁊ mel tuum? Cur hac diſtinctōne nūc vteris? Etfauus tuꝰ eſt ſicut ⁊ mel tuū qͣꝫuis manifeſte illud expͥmas: cū illud ſileas. Tua eſtvtraqꝫ natura: ſꝫ diuina tua: ⁊ qͣſi naturaliter tua: hūana nō tua. ſꝫ magis aſſumpta⁊ dignatiōe tibi effecta eſt naturalis. Comēdi fauū cū melle meo. An̄ ſacre ꝯceptūꝟ̓ginis; quaſi mel ſolū erat ⁊ ſine fauo. nōdum īcarnata diuinitas. Poſtea mel ⁊ fauus deꝰ in hoīe: nūc aūt fauꝰ ⁊ mel hō deitate veſtitꝰ. Et ſi cognouimꝰ xp̄m ẜm carnem ſꝫ iā nō cognouimꝰ. ait apl̓s. Sicuterat deꝰ recōditus in carne ſic nūc vice ꝟſa ip̄a caro eſt occultata in deo. Et ſi glorificata eſt caro illa/ vt iā ſpūalis ſit ⁊ infirmitatis nil habēs: tn̄ eſt occulta qd̓āmodo: dū magis eū in eo ꝙ ip̄e eſt deꝰ attēdimus ⁊ adoramꝰ. Qd̓am modo carnis fauus deitatꝭ ī melle recōdit̉: dū admiratōꝫnoſtrā ⁊ fidē ad ſe traxit ⁊ integro manifeſtaret̉ reuerētia maieſtatiſ. Iā ergo poſt reſurrectionis gl̓iam xp̄s comedit fauū cuꝫmelle ſuo: ⁊ ſine carnalis infirmitatꝭ iniuria in aſſumpte carnis ſubſtātia: delectation diuina ⁊ ſibi ſoli natiua perfruit̉. Comedi fauum cum melle meo. Bibi vinūmeū cū lacte meo. Iā dicis tuū eſſe vtrūqꝫ tā lac qͣꝫ vinuꝫ. Tua ſunt enī: veriuſqꝫꝓpria nō alteriꝰ vina. Et ſicut bibit vinūnouū ita ⁊ lac nouū. Cū lacte (inqͥt) meoid eſt. cū lacte nouitatis tue nō infirmitatis nr̄e. Curre ſpōſa: ꝓpera ad tam dulcecōuiuiū vbi vinū eſt ſpōſi. vbi lac: vbi fauus. nō inanis. nō vacuꝰ: ſed melle plenꝰ.Mel inueniſti comede ꝙ ſufficit. Naꝫ tuad totū non ſufficis. Ip̄e aūt Ieſus noncomedit ad menſurā: ſed totū comedit. qͥſufficit ad totuꝫ. Tibi dicit̉ ne ſis ſcrutator maieſtatis vt nō opprimaris a gloriaIp̄e ſcrutat̉ om̄ia ⁊ iā ꝓfunda dei. Nemonouit pr̄em niſi filiꝰ: ⁊ cui voluerit filiꝰ reuelare. Ip̄e totuꝫ comedit. ip̄e cui vult ⁊quātū vult imꝑtit: qͣſi participiū tibi pollicet̉ huiꝰ cibi: ſe refectū gloriādo. Si datū fuerit in eſcā tuā fel ⁊ aceto in ſiti fuerꝭpotatꝰ: memēto qꝛ talia paſſus eſt Ieſus

Guſtauit illa in cruce. n̄ bibit: velocē amaritudinis tranſitū ſignās Bibit aūt vinūcū lacte ſuo. Nō turbat̉ ampliꝰ ad monumentū cū lazaro: nō triſtat̉ vſqꝫ ad mortē:nō ſub ip̄a morte aceto ⁊ felle potat̉. Uetera tranſierūt/ noua ſucceſſerūt. Turbatioilla. triſticia. tediū. diſpēſatorie ad horā ſuſcepta de hoīe veteri: ī lactis dulcedinemdemigrarūt. Bonū vinū qͦ hauſto obliuioni tradunt̉ pͥores anguſtie ⁊ nō aſcēdūtſuꝑ cor: ſꝫ nouis ⁊ puris ⁊ lacteis ī carneiā reſuſcitata potat̉ affectibꝰ: qn̄ nulla iaꝫde reliqͦ iniuria: moleſtia nulla. aut ī aīmaaut in carne. ſic̄ pͥus vel aſſumit̉ vel ſuſtinetur. Uel. acetū cū felle mixtū qd̓ deguſtauit p̄libans nō bibēs: in vini ⁊ lactis trāſiuit ſaporē. Hāc ⁊ tu fidelis aīa q̄ ſponſedignitate ꝑfungerꝭ. hāc (inqͣꝫ) ⁊ tu tibi cōmutatōꝫ futura cōfide. Iō hec ī ſe futurap̄dicat: vt tibi tu ſimilia diſcas ſperare: tecum enī ꝯuiuari vult/ tecū bibere. Nō bibam (inqͥt) de hͦ genimine vitꝭ donec bibāillud nouū in regno meo. Hoc tibi regnūſignificat cū ad ortū te vocat: ad ortu deliciaꝝ ad ꝑadiſuꝫ voluptatꝭ. ad fructꝰ maturos ad fructus iaꝫ ꝑceptos a ſe ⁊ a te ꝑcipiēdos. Tūc bibes vinū cū lacte: vt obliuiſcarꝭ pͥoris anguſtie ⁊ noue reſurrectionis deguſtes dulcedinē: Preſtāte dominō nr̄o qͥ viuit ⁊ regnat in ſecula ſeculorūAmen. Sermo. xli.Eſſui mirrammeā cū aromatibꝰ meis: comedi fauū cū melle meo/ bibi vinū meū cū lacte meo. Ueni ī ortū meū ſoror mea ſpōſa. Putate frēs vocatōm hācad ſeculi finē referri: qn̄ ꝯpletis oībꝰ ſacramētis eccl̓ie ip̄a inuitat̉ ad regnū: qn̄ mittet dn̄s meſſores angl̓os eo ꝙ regiōes albe tūc erūt ad meſſem. O felicia tꝑa pͥmitiue eccl̓ie: qͣꝫ vber tūc erat ager illiꝰ. qͣꝫ copioſos ꝓducebat fructꝰ: qͣnta in martyribꝰerat fecūditas mirre: qͦt apes ꝑfectioris etmyſtice doctrine fauos operāteſ. Putareſint̓ ip̄a initia fidei cū vbi ſemīa mitterent̉meſſionis iā eſſe tꝑs: ⁊ qͣſi maturas ad falcē regiones albere. Quid morarꝭ Ah̓u bone cur ſpōſam nō inuitas ī ortū? Nōne iādicere potes; qꝛ meſſui mirrā meā cū aro-