XXXIIII

in bonum: ⁊ p̄bende venie vicibꝰ non exhaurit̉. Deniqꝫ inſtar angelorum dei noninſultat. ſꝫ exultat ſuꝑ pctōre pnīam agente. Bonū ergo eſt labijs eiꝰ auditū p̄bere.Nam ⁊ dn̄s p̄cibus eius aurē accommodat: ſicqꝫ tuū prouocat ⁊ inuitat affectumvt ꝓdat ⁊ ſuū. Loquere ſpōſa qd̓ loquerꝭquia audit cū deſiderio dilectus tuuſ: ſiuediſputantē de ſe: ſiue colloquentē ſibi. Sꝫcum ipſi ſponſo ſpōſa loquit̉: tūc loquit̉ īloq̄la dulcioris labij ⁊ lingua altera. Tūccordis labia vere melle delectationis ſtillant diuine. īmo nō tam diſtillāt qͣꝫ fluūt.quoniā hora illa in melleas affectōes anima tua cōuertitur. Beata viciſſitudo qn̄de corde ſponſe quedā fluēta mellis emanant in dilectū. ⁊ ab ipſo redundāt ī ſponſam. Ad locū enim vnde exeūt hec mellisflumina reuertunt̉ vt iterū fluāt. Boni faui in labijs ſponſi ⁊ ſpōſe eructātes ex hͦ īillud ⁊ inuicē rorantes amoris dilectōemIlle deſuꝑ irrorat gratiā: illa deorſū actionem gratiarū. Ipſe Ieſus in anima dilecta roris huiꝰ mellei ſtillas genuit. Dulces om̄ino ſtille roris affectiones ille diuini amoris: quando ſponſa liquefacta totadiſtillat a facie eius quē diligit: a facie deiſui. Ideo quaſi fauꝰ diſtillans labia eius.eo ꝙ vehemēter dulcis eſt ſic affecte mentis ſuccenſio: ſed velox ſucciſio/ propter illum dulcē exceſſum mētis raptū: ⁊ ꝓpterN citā interraptionē. Fauꝰ diſtillans labiatua. Purgata om̄ino hec ego crediderimlabia de quibꝰ ip̄e Ieſus dulcedinē melleam haurire ſe reputat. Iſaie labia forpice⁊ carbone de altari tacta purgant̉. Miſit(inquit alius) manū ſuā dominꝰ/ ⁊ tetigitos meū. Que ſponſa eſt non carbonē/ nōdigitū optat: ſed oris contactuꝫ. Oſculet̉ie (inquit) oſculo oris ſui. labia labijs debent̉. Nec enī de ſponſe labijs expͥmerent̉dulcedines. ſi nō labijs imprimerent̉ dilecti Quid aūt niſi oſculi ſuauitate quod d̓labijs ſponſe rapit ſe delectatum gaudet:cū dicit. Fauus diſtillās labia tua. Propter vtrūqꝫ/ ⁊ ꝓpter oſculū charitatis ⁊ ꝓpter oraculū veritatis. Fauꝰ (inquit) diſtillans labia tua/ mel ⁊ lac ſub lingua tuaIſtud iā ꝓprie ad eloquij gratiā reſpicit.Nā labioꝝ vſus etiā ad oſculū eſt: linguevero ad eloqͥū tm̄. Nō tm̄ dulcedo ī līguaſonat: ſed mel ⁊ lac ſub lingua tua. Simu

lata dulcedo eſt que tm̄ ſonat in lingua ⁊non ſentit̉ ſub ipſa. Exigua eſt que tota ēin labijs ⁊ in lingua: ⁊ non pars eius maior ſub lingua. Non eſt dulcedo tm̄ in eiꝰlingua nec tota eſt in lingua. ſed ſicut ip̄equi nouit teſtatur: mel ⁊ lac ſub lingua tuaIdeo eructat verbuꝫ bonū: verbū tā melleum qͣꝫ lacteū ꝓpter deitatis maieſtatem⁊ ꝓpter incarnationis myſteriū. Lingua⁊ labia ac ſi quidā argenteus canalis ſūt/per quē d̓ cordis fonte riuuli lactis ⁊ mellis erumpūt. Utrūqꝫ dulce: ſed diſtinctadulcedo. Lac paruulorū eſt vt Paulꝰ loquitur. ⁊ idem inter ꝑfectos dulcē et diuinam ⁊ quaſi melleā ſapiētiam docet. Alijmel tm̄ habent ſub lingua. alij tm̄ lac ⁊ nōmel. Mel autē ⁊ lac vtrūqꝫ pariter ſub lingua ſunt ſponſe. Nec mel fluit ſed magisdiſtillat. Nec enim paſſim ⁊ intemperanter ꝓfandit ſublimes illos ⁊ reconditosſenſus ſecretoꝝ celeſtiū/ deitatis archananec lactis potum ſine delectu propinat.Mel (inquit ⁊ lac ſub lingua tua. Nō enīſermo eſt vel interna dulcedine vacuꝰ/ velīterne dulcedini coequatus. Im promptu eſt illi dulcia loqui/ ſub cuiꝰ lingua mel⁊ lac. Beata lingua que velut fauus diſtillat: ⁊ velut vbera quedam paruuloꝝ lactediſtēditur: que mel diſtillat ⁊ lac fluit. Omnis clamor ⁊ amaritudo ⁊ blaſphemia lōge ab iſtis proſcribitur labijs. ſicut apoſtolus ſuadet: hortatus hec eſt iuxta pſalmum. Sub lingua eiꝰ labor ⁊ dolor. Sꝫmel ⁊ lac (inquit) ſub lingua tua. Fauusdiſtillans labia meretricis. ⁊ nitidiꝰ oleoguttur eius: non tamen mel ⁊ lac ſub lingua eius: non in intimis eius: non in vltimis eius. ſed nouiſſima eius amara ſicutabſinthium: ⁊ acuta vt gladius biceps.De muliere vero forti hoc ideꝫ in Prouerbijs inquit. Fortitudo ⁊ decor indumentum eius ⁊ ridebit in die nouiſſimo. Spiritualem illū ⁊ vere beatum riſum iā nuncparturit os eiuſ ⁊ quaſi dulcedo eius ſublingua latitat. Ebullient autem que nuncſubſunt mel ⁊ lac in plenam leticiam ī dienouiſſimo. tunc nulla ex parte quaſi ſublingua premetur ſilentio. ſed preſſum diuprorumpet gaudium: ⁊ implebitur os riſu eiꝰ. Os mulieris cuiꝰ fortitudo ⁊ decorindumētū eiꝰ. Uide quō nō oꝑtet nudā īueniri q̄ ꝓmiſſa ſibi expectat gaudia reddi