LXXXIIII

bi poſſit n̄ q̄rēti deū: aut qͥs t̓minꝰ q̄rēti deū?Querite īqͥt faciē eiꝰ ſꝑ. Exiſtimo qꝛ nͨ cū īuētus fuerit ceſſabit̉ a q̄rēdo. Nō pedū paſſibꝰ:ſꝫ d̓ſiderijs q̄rit̉ d̓s. Et vtiqꝫ n̄ extūdit d̓ſideriū ſcm̄ felix īuētio: ſꝫ extēdit. Nūqͥd ꝯſūmatōgaudij d̓ſiderij ꝯſūptō ē? Oleū magꝭ ē illi: nāip̄ꝫ flāma. Sic ē Adīplebit̉ leticia: ſꝫ deſid̓rijn̄ erit finis: ac ꝑ hͦ nec q̄rēdi. Tu ꝟo cogita fipotes q̄ritādi hͦ ſtudiū ſine īdigētia: ⁊ d̓ſiderium ſine āxietate. Alterum ꝓfecto pn̄tia: alterū copia excludit Nc̄ iā vid̓te cur iſta p̄miſerīNimiꝝ vt oīs īt̓ vos aīa q̄rēs deū ne magnūbonū ī magnū ſibi d̓torq̄at malū: nouerit ſe p̄uentā ī illo. ⁊ an̄ q̄ſitā qͣꝫ q̄rētē. Sic̄ eī d̓ magnis hoīs mala oriri n̄ mīma ſolēt: cuꝫ fctī eximij d̓ hoīs dn̄i. vtimur doīs tāqͣꝫ n̄ datꝭ: n̄ damꝰ gl̓am d̓o. Ita ꝓfctō qͥ maximi videbāt̉ ꝓaccepta gr̄a ꝓn̄ redibita mīmi r̄putāt̉ apd̓ deum. Ego āt ꝑco vob̓. Uſus ſū modeſtioribꝰvocibꝰ. maxīo mīmoqꝫ: ſꝫ qd̓ ſētio n̄ exp̄ſſi. diſcrimē īuolui. ip̄e nudabo: optimū peſſimūqꝫdixiſſe debuerā: nā vere ⁊ abſqꝫ dubio eo qͥſqꝫpeſſimꝰ qͦ optimꝰ: ⁊ ſih̓ip̄m qd̓ ē optimꝰ aſſcribat ſibi. Nēpe peſſimū hͦ. Qd̓ ſi dicat qͥs. abſit. agnoſco. gr̄a d̓i ſū id qd̓ ſū. ſtudeat āt captare gl̓iolā ꝓ gr̄a quā accepit. Nōne fur ē ⁊ latro? Audiat qͥ eiꝰ modi ē. Ex ore tuo te iudicoẜue neqͣꝫ. Quid neqͥꝰ ẜuo vſurpāte ſibi gl̓iamA dn̄i ſui? In lectulo me. ꝑ noc. q̄. quē di. a. meaQuerit anīa v̓bū: ſꝫ q̄ a v̓bo pͥꝰ q̄ſita ſit. Alioqͥn ſel̓ a facie vbi egreſſa vl̓ eiecta. n̄ r̄uerteturoculꝰ eiꝰ vt videat bōa. ſi n̄ reqͥrat̉ a ꝟ̓bo. Quaſi ꝟo alid̓ aīa nr̄a ſit qͣꝫ ſpūs vadēs ⁊ n̄ rediēſi ſibi fuerit d̓relicta. Audi ꝓfugā d̓uiā qͥd doleat ⁊ qͥd petat? Erraui ait ſic̄ ouis q̄ ꝑijt: q̄reẜuū tuū. O hō redire vis? Sꝫ ſi ī volūtate reſē. qͥd opē flagitaſ? qͥd aliūde mēdicas ī qͦ abūdas tu tibi? Palā ē qꝛ vult ⁊ n̄ p̄t: ſꝫ ſpūs ē vadēs ⁊ n̄ rediēs: ⁊ ſi is ſit lōgiꝰ agēs qͥ nec vult.qͣꝫqͣꝫ n̄ oīno illā aīaꝫ expoſitā dixerī l̓ relictā q̄ierti cupit ⁊ reqͥri petit. Un̄ eī volūtas hͦ illi.In̄ (ni fallor) ꝙ a v̓bo viſitata iā ſit ⁊ q̄ſita: necocioſa q̄ſitio q̄ oꝑata ē volūtatē: ſine q̄ redituſeē n̄ pot̓at Sꝫ n̄ ſuffic̄ ſel̓ q̄ri: tātꝰ ē aīe lāguortātaqꝫ ī reditu difficl̓taſꝫ qͥd eī ſi vult? Iacꝫ volūtas. vbi facl̓tas n̄ ſuppetit. Nā velle adiacꝫmihi. inqͥt: ꝑficere āt bonū n̄ īuenio. Quid gͦille quē d̓ pſalmo īduximꝰ q̄rit? Nō plāe alid̓qͣꝫ q̄ri: qd̓ n̄ q̄reret niſi q̄ſitꝰ fuiſſꝫ: ⁊ rurſū nō q̄reret ſi q̄ſitꝰ ſatꝭ fuiſſꝫ. Qd̓ ⁊ poſtulat̉. q̄re (inqͥens) ẜuū tuū: vt qͥ d̓dit velle: det ⁊ ꝑficere ꝓ bona volūtate. Mihi tn̄ nō videt̉ iſtiꝰ mōi aīmepoſſe ꝯpetere locꝰ pn̄ſ. q̄ ſcd̓aꝫ gr̄aꝫ nͨ dū ꝑcepit: volēs qͥdē ſꝫ n̄ valēs adire quē diligit aīaſua. Nā quō p̄t illi ꝯueīre qd̓ ibi ſeqͥt̉. ſurgere

⁊ circuire ciuitatē: ſꝫ ⁊ ꝑ vicoſ ⁊ plateas q̄rere dilectū q̄ eget ip̄a q̄ri. Faciet hͦ q̄ p̄t. tm̄ ſe memīerit q̄ſitā pͥus ſic̄ ⁊ pͥꝰ dilectā: atqꝫ īde eſſe ⁊ qd̓ q̄rit ⁊ qd̓ diligit. Oremꝰ ⁊ nos km̄i. vt cito āticipēt nos mīe iſte: qꝛ pauꝑes fctī ſumꝰ nimis: qd̓n̄ d̓ oībꝰ nob̓ dico Scio eī qͣꝫ pl̓imos nr̄m ambulātes ī dilectōe qͣ xp̄s dilexit nos: ⁊ ī ſimplicitate cordis q̄rētes illū. Sꝫ ſūt aliqͥ (qd̓ triſtꝭ dico) qͥ nullū nob̓ adhuc ī ſe d̓dere indiciū hꝰ tā ſalutarꝭ āticipatōis: ac ꝑ hͦ nec ſue ſalutꝭ: hoīes ſeip̄os amātes n̄ dn̄m: ⁊ q̄rētes q̄ ſua ſūt n̄ q̄ dn̄iQueſiui (ait illa) quē diligit aīa mea. Nēpe hucte ꝓuocat āticipātꝭ benignitas: illiꝰ qͥ te ⁊ pͥor q̄ſiuit ⁊ pͥor dilexit. Mīme ꝓrſus niſipͥus q̄ſitaq̄rereſ: ſic̄ nec diligeres niſi dilecta pͥꝰ Nō ī vnatm̄ bn̄dictōe: ſꝫ ī duabꝰ p̄uēta es: dilectōe ⁊ q̄ſitōe. Dilectō cā q̄ſitōis: q̄ſitio fructꝰ dilectōis ē⁊ certitudo. Dilecta es ne ad ſuppliciū potiꝰ q̄ſitā ſuſpicerꝭ q̄ſita es ne fruſtra dilectā ꝯq̄raris.vtraqꝫ tā aīca ꝯꝑta ſuauitaſ ⁊ auſū d̓dit ⁊ ꝟecūdiā d̓pulit: ⁊ reditū ꝑſuaſit ⁊ mouit affcm̄. Hīczelꝰ. hinc ardor iſte q̄rēdi quē diligit aīa tua: qꝛꝓfecto nͨ n̄ q̄ſita q̄rere poteras: nͨ n̄ q̄rere q̄ſitanūc potes. Sꝫ noli obliuiſci vn̄ huc venerꝭ Et Cvt ī me potiꝰ trāſfigurē q̄ dicūt̉. id enī tutiꝰ Tune es o aīa mea q̄ r̄licto viro tuo pͥori cū qͦ tibibn̄ fuerat. pͥmā fidē irritā feciſti. iens pꝰ amatores tuoſ. Et nc̄ qͦad libuit fornicata cū ill̓. forte⁊ ꝯtēpta ab ill̓: audes īpudēs ⁊ frōtoſa velle reuerti ad illū quē ſuꝑbū ꝯtēpſiſti qͥd digͣ latebriſq̄rꝭ lucē: ⁊ currꝭ ad ſpōſū dignior plagꝭ qͣꝫ oſcul̓,Miꝝ ſi n̄ ꝓ ſpōſo iudicē offedas felix qͥ ad hecaīaꝫ ſuā rn̄dētē audierit n̄ tīeo qꝛ amo. qd̓ n̄ amata oīno n̄ facerē Itaqꝫ et̄ amor. nihil dilectetimidū. Paueāt q̄ n̄ amāt. Quid ni aſſidue inimicicias ſuſpicēt̉, ego ꝟo amāſ. amari me dubitare n̄ poſſū n̄ plꝰ qͣꝫ amare. Nec poſſuꝫ vererivultū: cꝰ ſenſi affcm̄. In qͦ? In eo ꝙ tl̓eꝫ n̄ mō q̄ſiuit. ſꝫ ⁊ affec̄. fec̄qꝫ certā ꝑind̓ d̓ q̄ſitū. Quid nirn̄deā ī q̄ſitu cui ī affectu rn̄deo? Nūqͥd iraſcet̉q̄ſitꝰ qͥ etiā ꝯtēptꝰ diſſil̓auit. qͥnimo n̄ r̄pellꝫ reqͥrētē qͥ ⁊ ꝯtēnētē reqͥrit. Benignꝰ ē ſpūs vbi ⁊ benigna nūciat mihi ītimās ⁊ ſuadēs d̓ vbi ⁊ zelo d̓ſiderioqꝫ. qd̓ vtiqꝫ fieri n̄ p̄t eē abſcōditum.ſcrutat̉ alta d̓i. ꝯſciꝰ eaꝝ qͣs cogitat cogitatōespacꝭ ⁊ n̄ afflictōis. Quid ni animer ad q̄rēduꝫexꝑta clemētiā: ꝑſuaſa d̓ pace. Frēs hͦ ſuaderi avbo q̄ri ē. ꝑſuaderi īueniri ē. Sꝫ n̄ oēs capiūthͦ v̓bū qͥd faciēꝰ ꝑuul̓ nr̄is (illos loqͦr qͥ adhucint̓ nos īcipiētes ſūt. n̄ tn̄ īſipiētes.ū teneāt īitiū ſapīe. ſubiecti īuicē ī timore xp̄i. Un̄ ill̓ īqͣꝫfacimꝰ fidē ꝙ hͦ ita ſe habeāt penes ſpōſaꝫ: cuꝫipſi talia agi ſecum necduꝫ perſenſerint. Sedmitto eos ego adtalē cui decredere nō debeāt.