Sermo

letandū in leticia gentis ſue: vt laudet̉ cūhereditate ſua. Nec paꝝ hoc opus exiſtimes: nullū dico tibi remanebit opus ꝑfectum: ſi hoc nutarit. Nōne de ſtatu ⁊ ꝯſūmatione eccl̓ie finis omniū pēdet? Tollehanc ⁊ fruſtra inferior iſta creatura reuelatiōem filioꝝ dei expectat. Tolle hanc. ⁊neqꝫ patriarche neqꝫ ꝓphete aliqui ꝯſummabunt̉: cū Paulus aſſerat deū ita prouidiſſe ꝓ nobis: ne ſine nobis cōſummarēt̉Tolle hanc. ⁊ ip̄a ſanctoꝝ angeloꝝ pro īꝑfectiōe ſui numeri gloria claudicabit̉. necdei ciuitas de ſui integritate gaudebit. vnde gͦ implebitur ꝓpoſitū dei. ⁊ myſteriumvoluntatis eiꝰ. magnūqꝫ illud pietatis ſacramentū. Unde poſtremo dabis mihi īfantes ⁊ lactentes: quoꝝ ex ore laudē ſuaꝫꝑficiat deus? Celū nō habet infantes: habet eccl̓ia: quibꝰ ⁊ dicit. Lac vobis potuꝫdedi. nō eſcam. Et hi ad laudē quaſi complendā a ꝓpheta inuitātur. dicente. Laudate pueri dn̄m. Tu putas deū noſtꝝ totam habituꝝ ſue gl̓ie laudē: donec veniātqui in cōſpectu angeloꝝ pſallāt ſibi? Letati ſumus ꝓ diebꝰ qͥbꝰ nos humiliaſti: annis quibꝰ vidimꝰ mala. Hoc genꝰ leticieceli neſcierūt. niſi ꝑ eccl̓ie filioſ: hoc nemovnqͣꝫ letat̉ qui nunqͣꝫ nō letat̉. Oportunepoſt triſticiā gaudiū ſubit: poſt laborē qͥes: poſt naufragiū portus. Placet cunctꝭſecuritas: ſed ei magis qui timuit. Iocunda om̄ibꝰ lux: ſed euadēti d̓ poteſtate tenebrarum iocūdior. Trāſiſſe d̓ morte ad vitam: vite gr̄am duplicat. Pars mea hec ēin celeſti ꝯuiuio: ⁊ ſeorſum ab ip̄is ſpiritibus beatis. Audeo dicere expertē mee beatitudinis ip̄am beatā vitā: niſi ſi dignet̉fateri ꝙ ꝑ charitatē ea ī me fruit̉ ⁊ per me.Aliquid ſane videt̉ etiā ꝑfectōi illi acceſſiſſe ex me. neqꝫ hoc paꝝ. Deniqꝫ gaudēt angeli ad pnīam peccatoriſ. Ꝙ ſi delicie angeloꝝ lachryme mee: qͥd delicie? Oē opusipſoꝝ laudare deū: ſed deeſt laudi ſi deſintqui dicāt. Tranſiuimꝰ ꝑ ignē ⁊ aquam. ⁊eduxiſti nos in refrigeriū. Felix ꝓinde inſua vniuerſitate eccl̓ia. cuiꝰ omīs gl̓iatioimpar eſt cauſe. nō ꝓ his tm̄ q̄ illi quē iaꝫfacta ſunt: ſꝫ ꝓ his qͦꝫ q̄ d̓ illa adhuc oportet fieri. Nā ⁊ d̓ meritis qͥd ſollicita ſit cuide ꝓpoſito dei firmior ſuppetit ſecuriorqꝫgloriādi rō. Nō poteſt ſeip̄m negare deꝰ:neqꝫ nō facere que iā fecit. vt ſcriptum eſt.

qui fec̄ que futura ſunt. Faciet. faciet. necdeerit ſuo ꝓpoſito deꝰ. Sic nō eſt qd̓ iamqueras quibꝰ meritꝭ ſperemꝰ bona: p̄ſertīcū audias apud ꝓph̓am. Nō ꝓpter vos.ſed ꝓpter me ego faciā. dicit dn̄s. Suffi­ Ecit ad meritū ſcire ꝙ nō ſufficiant merita:Sꝫ vt ad meritū ſatis eſt de meritis nonp̄ſumere: ſic carere meritꝭ ſatis ad iudiciūeſt. Porro infantiū renatoꝝ neminē carere meritis. ſed xp̄i habere merita? Quibuſſe tamē indignos reddūt ſi ſua iungere qͥuerunt ſꝫ neglexerūt. qd̓ quidē periculumiā adulte etatis eſt. Merita ꝓinde hr̄e cures: habita data noueris: fructū ſperauerꝭdei miſcd̓am: ⁊ om̄e ꝑiculū euaſiſti pauꝑtatis. ingratitudinis. p̄ſumptiōis. Pernicioſa pauꝑtas. penuria meritoꝝ: preſumptio aūt ſpūs. fallaces diuitie. Et ideo diuitias ⁊ pauꝑtates ne dederis mihi dn̄e.ait ſapiēſ. Felix eccīa cui nec merita ſine p̄ſumptōe: nec p̄ſumptio abſqꝫ meritꝭ. Habet vnde p̄ſumat: ſꝫ nō merita. Habꝫ merita: ſed ad ꝓmerendū: nō ad p̄ſumēdum.Ip̄m nō p̄ſumere: nōne ꝓmereri eſt? Ergoeo p̄ſumit ſecuriꝰ quo nō p̄ſumit: ⁊ nō eſtꝙ cōfundat̉ in v̓bo gl̓ie: cui multa materies gloriādi. miſericordie dn̄i multe. ⁊ veritas eius manēs in eternū. Quid ni gl̓iet̉ſecura: in cuiꝰ teſtimoniū glorie. miſericordia ⁊ ꝟitas obuiauerūt ſibi? Siue igiturdicat. dilectꝰ meꝰ mihi: ſiue dicat. expectāſexpectaui dn̄m. ⁊ intēdit mihi: ſiue etiam.dn̄s ſollicitꝰ eſt mei. vl̓ ſi q̄ ſunt eiuſmodivoces alie atqꝫ alie q̄ diuinū q̄ndā affectūac ſingularē fauorē erga aliqͥd ſil̓r expͥmere videant̉. nihil hoꝝ a ſe alienū putabit.cui rō p̄ſumēdi dn̄i ꝯſtitutio eſt. preſertiꝫcū nō alterā videat ſpōſam. alterā ve eccleſiā. cui poſſint fieri q̄ nō poſſunt non fieriErgo de eccl̓ia patet ꝙ in nullo illa o mīaſibi aptare verebit̉. De vna aīa q̄rit̉ etiamſi ſit ſpūalis ⁊ ſancta: liceat ne illi vllo modo audere in talibꝰ. Neqꝫ enī p̄rogatiuasom̄es vniꝰ illiꝰ catholice multitudīs (obquā om̄ia fiūt) vna de multitudine arrogabit ſibi quātalibet emineat ſctītate?: Etideo difficiliꝰ vt ſentio ego inueniet̉. (ſi tn̄inueniet̉) quomodo poſſit licere. Und̓ neceſſariū reor alio illud ſermone temptari:nec modo ingredi vias ſcrupuloſe diſputationis. quaꝝ adhuc exitū ignoramꝰ: niſi prius ſuper v̓bo abſcōdito oratū fuerit.