¶ Sermo
nocet aūt ſi vel trāſuerſi digiti ſpacio plꝰqͣꝫ oſtij patit̉ mēſura erexeris. ita vt īpinguas: ⁊ capite quaſſato collidaris. ſic inaīa nō eſt plane timēda quātalibet humiliatio. horrēda aūt nimiumqꝫ pauēda vl̓minima temere p̄ſumpta erectio. Quāobrem noli te hō cōparare maioribꝰ. noli minoribꝰ. noli aliqͥbꝰ. noli vni. Quid ſcis eīo homo ſi vnꝰ ille quē forte oīm viliſſimūatqꝫ miſerrimū reputas: cuiꝰ vitā ſceleratiſſimā ac ſingulariter fediſſimaꝫ horres.⁊ ꝓpterea illū putas ſpernendū: non modo p̄ te qͥ forte iā ſobrie ⁊ iuſte ⁊ pie viuerete ꝯfidis. ſꝫ etiā p̄ ceteris om̄ibꝰ ſceleratistāqͣꝫ omniū ſceleratiſſimū. qͥd ſcis (inqͣꝫ)ſi melior ⁊ te ⁊ illis mutatōe dextere excelſi in ſe quidē futurꝰ ſit: in deo vero iaꝫ ſit?Et ꝓpterea nō mediocrē non vel penultimū. nō ip̄m ſaltē inter nouiſſimos eligerelocū nos voluit. ſꝫ recūbe (inqͥt) in nouiſſimo loco. vt ſolꝰ videlicet oīm nouiſſimuſſedeas. teqꝫ nemini: nō dico p̄ponas. ſednec cōparare p̄ſumas. En qͣntū malū venit de ignorātia noſtri. Utiqꝫ pctm̄ dyaboli. ⁊ initiū om̄is pctī ſuꝑbia. Quid etiam dei parturiat ignorantia alias videbimus. Nā nūc hore breuitas non ꝑmittit.qm̄ hodie tarde ꝯuenimꝰ. Itaqꝫ ſufficiatvnūquēqꝫ modo ne ſeip̄ꝫ ignoret ammonitū eſſe. nō ſolū ẜmone noſtro. ſꝫ ipſiꝰ qͦꝫdignatione ſpōſi eccl̓ie Ieſu chriſti domini noſtri. qͥ eſt ſuꝑ om̄ia deus benedictꝰ īſecula Amen.¶ Sermo. xxxviij.Uid igitur deiAq Iignorātia parturit? Nā hinc incipiendū eſt. ſicut recordaminihic heri fuiſſe terminatū. Quid itaqꝫ parturit? Diximꝰ deſperationē. ſꝫ qͦnā mododicamꝰ. Forte aliqͥs reuerſus ī ſe: ⁊ diſplicens ſibi in om̄ibꝰ malis q̄ fecit: cogitanſqꝫ reſipiſcere ⁊ redire ab om̄ī via mala: etcarnali ꝯuerſatōne ſua: ſi ignorat qͣꝫ ſit bonus deꝰ. qͣꝫ ſuauis ⁊ mitis. ⁊ qͣꝫ multꝰ adignoſcendū. nōne ſua carnalis cogitatioarguet eū ⁊ dicet? Quid facis? Et vitamiſta vis ꝑdere ⁊ futurā. Peccata tua maxima ſunt ⁊ nimiū multa: nequaqͣꝫ. ꝓ tot⁊ tātis nec ſi te excories ſufficies ſatiſfacere. cōplexio tenera eſt: vita extitit delicata.ꝯſuetudinē difficile vinces. Pro his ⁊ ſi-
milibꝰ deſperatꝰ reſilit miſer ignorans qͣꝫfacile om̄ipotēs bonitas q̄ nemineꝫ vultperire cuncta iſta diſſolueret. ſequit̉qꝫ īpenitētia. q̄ eſt delictū maximum. ⁊ blaſphemia irremiſſibilis. ip̄e ꝟo aūt ꝯturbatꝰ nimia triſticia abſorbet̉ ⁊ fert̉ in ꝓfundū. minime iā vt ꝯſolationē recipiat emerſurusſicut ſcriptū eſt. Impiꝰ cū venerit ī ꝓfundum maloꝝ ꝯtēnit. aut certe diſſimilans⁊ ſibi qualicūqꝫ veri ſimili blandiēs rōnereuocat ſe irreuocabiliter in ſeculū. ad perfruendū ⁊ deliciandū in om̄ibꝰ bonis eiꝰquoad licuerit. Cū aūt dixerit pax ⁊ ſecuritas. tūc repētinꝰ ei ſuꝑueniet interitꝰ: ſic̄dolor in vtero habētis. ⁊ nō effugiet. Itaergo ⁊ de ignorantia dei vniuerſe malicieꝯſummatio venit: q̄ eſt deſperatio. Apl̓sdicit ꝙ ignorātiā dei qͥdā habēt. Ego autem dico om̄es ignorare deū qͥ nolūt conuerti ad eū. Neqꝫ eī ob aliud ꝓduldubiorennuūt: niſi qꝛ grauē ⁊ ſeueꝝ īmaginant̉qui pius eſt. duꝝ ⁊ implacabilē qͥ miſericors eſt. ferū ⁊ terribilem qͥ amabilis eſt. ⁊mentit̉ iniqͥtas ſibi. formās ſibi idoluꝫ ꝓeo qd̓ nō eſt ip̄e. Quid timetis modice fidei vt peccata nolit remittere? Sꝫ affixitea cruci cū ſuis manibꝰ. Quid teneri ⁊ delicati eſtis? Sꝫ ip̄e nouit figmētū noſtrūQuid male aſſueti ⁊ ligati peccādi ꝯſuetudine? Sꝫ dn̄s ſoluit cōpeditos. Fortene irritatꝰ in īmanitate ⁊ multitudine criminū cunctet̉ porrigere manū adiutorij?Sꝫ vbi abūdauit delictū. ſuꝑabūdare etgr̄a ꝯſueuit. An de veſtimēto ſolliciti eſtꝭvel cibo ceteriſqꝫ corꝑi veſtro neceſſarijs⁊ ꝓpterea cūctamini relinq̄re vr̄a? Sedſcit qꝛ his om̄ibꝰ indigetis. Quid vultisampliꝰ? Quid iā impedit a ſalute? Sꝫ hͦeſt qd̓ dico. deū ignoratis. ſꝫ nec creditisauditui noſtro. vellē vos vl̓ exꝑtis credere. qꝛ niſi credideritis nō intelligetꝭ. Sednō eſt omniū fides. Abſit aūt vt de tali. hͦeſt. de dei ignorātia ſpōſam cōmonitā ſentiamꝰ. q̄ tāta ſponſi parit̓ ⁊ dei ſui: non dico agnitiōe. ſꝫ amicicia ⁊ familiaritate donata eſt. vt eiꝰ crebra colloqͥa ⁊ oſcula mereret̉. ⁊ nūc familiari auſu loquit̉. Indicamihi vbi paſcas? vbi cubes in meridie?Ubi ſane nō ip̄m ſꝫ locū habitatōis gl̓ie xeiꝰ ſibi indicari reqͥrit. qͣꝫqͣꝫ nō aliud ipſe.⁊ aliud locꝰ eiꝰ vel gl̓ia. Sꝫ reprimendacenſet̉ ꝓpter p̄ſumptiōeꝫ. ⁊ de ſua ipſius