ermo

potius qͣꝫ exprobrāti ſuccenſendū putauit. Unde ⁊ ſecura cōſcientia loquebaturSi reddidi retribuentibꝰ mihi mala. decidam merito ab inimicis meis inanis.Uetuit ergo ꝓhiberi maledicū cōuiciantem: queſtū eſtimās maledicta. Et additdominꝰ miſit illū ad maledicendū dauidProrſus ẜm cor dei. qui de corde dei ferebat ſententiā Seuiebat lingua maledica⁊ ille intēdebat quid in occulto ageret deus. Uox maledicētis in auribꝰ. ⁊ animuſinclinabat ſe ad benedictōem. Nunqͥd inore blaſphemi deꝰ? Abſit. Sed eo vſus ēad humiliandū Dauid. Nec latuit ꝓphetam. quippe cui incerta ⁊ occulta ſapiētieſue manifeſtauerat deꝰ. ⁊ ideo dicit. Bonum mihi ꝙ humiliaſti me: vt diſcā iuſtiS ficationes tuas. Uides qꝛ humilitas iuſtificat nos? Humilitas dixi. ⁊ nō humiliatio. Quāti humiliant̉ ⁊ humiles n̄ ſūt.Alij cū rancore humiliant̉. Alij patienter⁊ alij libēter. Primi rei ſunt. ſequētes īnoxij. vltimi iuſti. Quāqͣꝫ ⁊ innocētia portioiuſticie eſt: ſꝫ cōſummatio eiꝰ apud hūileꝫQui aūt dicere poteſt. bonū mihi qꝛ hūiliaſti me: is vere humilis eſt. Non poteſt hͦdicere qui inuitus tolerat. minꝰ qui murmurat. Neutri horū ꝓmittimus gratiāqꝫhumiliat̉. ⁊ ſi ſane longe hi duo a ſe differant. ⁊ alter quidē in patiētia ſua poſſideat animā ſua. alter in ſuo murmure ꝑeat.Sedenī ⁊ ſi vnꝰ irā. neuter tn̄ gratiā promeret̉. qm̄ nō hūiliatis ſed hūilibus deꝰdat gratiā. Eſt aūt hūilis qui hūiliatōeꝫcōuertit in humilitateꝫ. ⁊ ipſe eſt qui dicitdeo. Bonū mihi ꝙ hūiliaſti me. Neminiprorſus qd̓ patiēter fert bonū eſt. ſꝫ planemoleſtū. Scimꝰ aūt ꝙ hilarē datorē diligit deus. Unde ⁊ cuꝫ ieiunamꝰ iubemurcaput noſtꝝ vngere oleo: ⁊ faciē lauare. vtnoſtꝝ ſcꝫ opus bonū ſpiritali quodā gaudio condiat̉. ⁊ holocauſtū noſtrū pinguefiat. Etenī ſola gratiā quaꝫ prefert meret̉leta ⁊ abſoluta hūilitas. Que enī coactafuerit vel extorta: qualis vtiqꝫ eſt in viropatiēte illo qui poſſidet animā ſuā. Hec(inqͣꝫ) hūilitas ⁊ ſi vitā obtinet ꝓpter patientiā. ꝓpter triſticiā tn̄ gratiā nō habebitNon enī congruit ei qͥ eiuſmodi eſt illudſcripture. Gloriet̉ hūilis in exaltatōe ſua.quoniā nō ſponte hūiliatur neqꝫ libenterUis aūt videre humilē recte glorianteꝫ ⁊

vere dignū gloria. Libēter (inquit) gloriabor in infirmitatibꝰ meis: vt inhabitet īme virtus xp̄i. Nō dicit patiēter ſe ferre īfirmitates ſuas: ſꝫ ⁊ gloriari ⁊ libēter gloriari in illis: ꝓbans etiaꝫ ſibi bonū eſſe ꝙhūiliatur. nec ſufficere om̄ino vt poſſideat animā ſuā tanqͣꝫ patiēter hūiliatꝰ. niſi⁊ gratiā accipiat tanqͣꝫ ſponte hūiliatus.Generalē vero hinc audi regulā. Om̄is Tqui ſe hūiliat (ait) exaltabit̉. Significat ꝓfecto non omnē exaltandā eſſe hūilitateꝫ.ſed eā tm̄ que de volūtate venit: non ex triſticia: nec ex neceſſitate. Nec enī ꝑ cōtrarium om̄is qui exaltat̉: hūiliandꝰ erit: ſꝫ tm̄qui ſe exaltat: hūiliabitur. nimiꝝ ob volūtariā vanitatē. Ita ergo nō qui hūiliaturſed qͥ ſponte ſe hūiliat exaltabit̉. vtiqꝫ obmeritū voluntatis. Eſto enī ꝙ hūilitatismateria ꝑ aliū miniſtrat̉. verbi gr̄a. Probra. dāna. ſupplicia. nō tam̄ idcirco recteab alio qͣꝫ a ſemetip̄o hūiliatꝰ ille dicet̉. qͥilla om̄ia tacita ⁊ leta cōſcientia: cauſa deiſubeunda decreuerit. Sꝫ q̄ ꝓgredimur?Patiēter vt ſentio ſuſtinetis exceſſuꝫ in v̓bo de hūilitate ⁊ patientia. ſꝫ reuertamurad locū de qͦ digreſſi ſumꝰ. Id nāqꝫ incidit nobis ex occaſione reſpōſi: qͦ grandiap̄ſumentē ſpōſam reprimēdā cēſuit ſponſus. ⁊ nō ad inſipientiā illi. ſꝫ vt ſane ex eoꝓbabilioris ⁊ maioris hūilitatꝭ daret̉ occaſio: ꝑ quā dignior potiorū atqꝫ eoꝝ ip̄orū que petebat capacior efficeret̉. Ueꝝtn̄quia adhuc in ianuis ſumꝰ p̄ſentis capl̓idiſcuſſionis eiꝰ initiū: pͥncipio ſi placꝫ ſermonis alteriꝰ ordiamur. p̄ſertim ne vbaſpōſi vel recenſeant̉ cū tedio vel audiāturqd̓ ip̄e auertat a ſeruis ſuis Ieſus xp̄s dominus noſter qͥ eſt ſuꝑ om̄ia deꝰ bn̄dictꝰin ſecula Amen.SSermo. xxxv.I te. inqͣt. ignos ras: egredere. Dura ⁊ aſpera increpatio ꝙ dicit egredere. Hocqͥppe verbū ſerui audire ſolēt a valde iraſcētibꝰ ⁊ indignātibꝰ dn̄is. vl̓ ancille a dominabꝰ ſuis: cū grauit̓ illas offenderint.Exi hinc. exia me. egredere aꝯſpectu meo⁊ a domo iſta. Hoc ergo v̓bo aſpero atqꝫamaro ſatis nimiūqꝫ īcreꝑatoriū vtit̉ modo ſpōſus ꝯͣ dilectā: ſub ꝯditōe tn̄ ſi ſeip-