Sermo

Et propterea volūt om̄es te frui. at nonita ⁊ imitari. conregnare cupiūt ſed nō cōpati. Ex his erat ille qui dicebat. Moriatur anima mea morte iuſtoꝝ. ⁊ fiant nouiſſima mea horuꝫ ſimilia. Optabat ſibiextrema iuſtorum. ſed nō ita ⁊ principia.Mortē ſpiritualiū optant ſibi etiā carnales. quorū tamen vitā abhorrēt: ſcientesprecioſam mortē eſſe ſanctorū. quoniamcū dederit dilectis ſuis ſomnū. ecce hereditas domini. ⁊ quia beati mortui qui indn̄o moriūtur. cū econtrario iuxta ꝓphete ſentētiam. mors peccatorū peſſima ſit.Non curāt querere. quē tamen deſiderātinuenire: cupientes cōſequi. ſed non ⁊ ſeqͥNō ſic illi quibꝰ aiebat. Uos eſtis qui ꝑmanſiſtis mecū in temptatōnibus meisBeati qͥ digni habiti ſūt teſtimonio tuobenigne Ieſu. Ipſi reuera ibant poſt te ⁊pedibus ⁊ affectibꝰ. Notas eis feciſti vias vite. vocans eos poſt te. qui via ⁊ vitaes: ⁊ dicens. Uenite poſt me: faciam vosfieri piſcatores hominū. Item. Qui mihi miniſtrat. me ſequatur: ⁊ vbi ſum ego.illic ⁊ miniſter meꝰ erit. Dicebāt ergo gloriantes. Ecce nos reliquimus om̄ia ⁊ ſecuti ſumus te. Sic itaqꝫ ⁊ dilecta tua relictis omnibꝰ ꝓpter te. concupiſcit ſemꝑire poſt te. ſemꝑ tuis inherere veſtigijs. acſequi te quocūqꝫ ieris: ſciens quoniā vietue vie pulcre: ⁊ omnes ſemite tue pacifice? Et quia qui ſequit̉ te: non ambulat intenebris. Precat̉ autē ſe trahi. quoniā iuſticia tua ſicut montes dei. Nec ſuffic̄ adillam ſuis viribꝰ. Precat̉ ſe trahi (vt aſſolet) quia nemo venit ad te: niſi pater tuustraxerit eū. Porro quos pater trahit: trahis ⁊ tu. Opera quippe que pater facit. hͨ⁊ filius ſimiliter facit. Sed familiarius afilio poſtulat trahi tanqͣꝫ a ſponſo ꝓprio:quem pater miſit obuiā ei ducem ac p̄ceptorem: qui ſibi preiret in via morū. ⁊ prepararet iter virtutū ⁊ erudiret eaꝫ ſicut ſemetipſum. ⁊ viā prudentie doceret: et traderet ei legem vite ⁊ diſcipline. ⁊ ſic merito ipſe concupiſceret decorē eius. Traheme poſt te. in odore vngentorum tuorumcurremus. Propterea opus habeo trahi.quoniā refriguit pauliſper in nobis igniſamoris tui: nec valemus a facie frigorishuius currere modo. ſicut heri ⁊ nudiuſtertius. Curremus autē poſtea: cum red

dideris leticiam ſalutaris tui: cuꝫ redieritmelior temperies gratie. cū ſol iuſticie iterum incaluerit. ⁊ pertrāſierit temptatōisnubes. que hūc operire ad horam cernit̉:atqꝫ ad leuem flatū aure blandioris: ſolito ceperint vnguēta liqueſcere. ⁊ aromatafluere: ⁊ dare odorem ſuū. Tunc curremꝰ:in odore illo curremus. Spirātibꝰ (inqͣꝫ)vnguentis curremus. quoniaꝫ abſcedettorpor qui nunc eſt. ⁊ reuertetur deuotio.⁊ iam nō erit opus nobis vt trahamur.quippe odore excitatis. vt ſponte curramus. Nunc vero iuterim trahe me poſtte. Uides ne illum qui in ſpiritu ambulat. nequaqͣꝫ permanere in vno ſtatu. neceadem ſemꝑ facilitate ꝓficere. ⁊ ꝙ non fitin homine via eius: ſed quemadmodū eiſpiritus moderator prout vult diſpenſatnunc ſegnius. nunc alacriꝰ. que retro ſūtobliuiſci ⁊ ad anteriora ſeſe extēdere? Puto ꝙ hocipſum ſi attenditis veſtra vobisexperientia intus reſpondet̉ quod ego foris loquor. Ergo cum te torpore accidiavel tedio affici ſentis. noli propterea diffidere aut deſiſtere a ſtudio ſpirituali: ſed iuuantis require manum. trahi te obſecrāsſponſe exemplo. donec denuo ſuſcitantegratia. factus promptior. alacriorqꝫ curras. ⁊ dicas. Uiam mandatorū tuorumcucurri: cum dilataſti cor meū. Sic autēqͣꝫdiu adeſt gratia. delectare in ea. vt nonte exiſtimes donūdei iure hereditario poſſidere: ita videlicet ſecurus de eo quaſi nūqͣꝫ perdere poſſis: ne ſubito cum forte retraxerit manum ⁊ ſubtraxerit donum. tuanimo concidas. ⁊ triſtior qͣꝫ oportet fias. Deniqꝫ ne dixeris. in abundantia tuanon mouebor in eternum. ne etiā illud qd̓ſequitur dicere cum gemitu quideꝫ cogaris. Auertiſti faciem tuā a me. ⁊ factꝰ ſumconturbatus. Curabis potius ſi ſapis ꝓconſilio ſapientis in die malorum nō immemor eſſe bonorū: atqꝫ in die bonorumnon immemor eſſe maloꝝ. Ergo ī die virtutis tue noli eſſe ſecurꝰ: ſed clama ad deūcū ꝓpheta ⁊ dic. Cū defecerit v̓tꝰ mea. nederelinquas me. Porro in tꝑe tēptatōniſconſolare: ⁊ dic cū ſpōſa. Trahe me poſtte. in odore vngētoꝝ tuoꝝ curremꝰ. Sicte nō deſeret ſpes ī tꝑe malo. nec ī bono ꝓuidētia d̓erit: erꝭqꝫ int̓ aduerſa ⁊ ꝓſꝑa mu