¶ Sermo

oſculi gratia ⁊ agnitiōis lucē ⁊ deuotōispinguedinē. Eſt quippe ſpūs ſapiētie etintellectus. qͥ inſtar apis cerā portantꝭ etmel habet omino: ⁊ vnde accēdat lumenſciētie ⁊ vnde infundat ſaporē gr̄e. Neut̓ergo ſe oſculū ꝑcepiſſe putet: ſiue qͥ veritatem intelligit nec diligit. ſiue qͥ diligit necintelligit. Sane ī oſculo iſto nec error locum habet nec tēpor. Quāobrem gemīegratie ſacroſancti oſculi ſuſcipiēde patete regione duo labia ſua que ſpōſa eſt: ītelligentie rōnem. ſapiētie voluntatē. vt d̓ plenō oſculo gloriās mereat̉ audire. Diffuſaeſt gratia in labijs tuis: ꝓpterea bn̄dixitte deꝰ in eternū. Itaqꝫ pater filiū oſculāspleniſſime illi archana ſue diuinitatꝭ eructuat ⁊ ſpirat ſnauitatē amoris: ſcripturahoc ſignificāte: cū ait Dies diei eructat ꝟbum. Cui ſane ſempiterno ſingularit̓qꝫbeato cōplexui nulli om̄ino vt iam dictūeſt creature intereſſe donat̉. ſolo vtriuſqꝫſpū teſte ac cōſcio mutue agnitiōis ⁊ dilectionis. Quis enī cognouit ſenſum dn̄i:aut quis ꝯſiliariꝰ eius fuit? Sed dicatmihi fortaſſe aliquis. Tibi gͦ vnde innotuit qd̓ nulli fateris cognitum creature?Profecto vnigenitꝰ qͥ eſt in ſinu pr̄is ip̄eenarrauit. Enarrauit (dixi) nō mihi miſero ⁊ indigno. ſꝫ plane Ioh̓i amico ſpōſi.cuiꝰ hec verba ſunt. Nō ſolū aūt: ſꝫ ⁊ Iohāni euāgeliſte vtiqꝫ diſcipulo quē diligebat Ih̓s. Placita enī fuit deo ⁊ aīa illiusdigna ꝓrſus noīe ⁊ dote ſpōſe. digna ſpōſi amplexibꝰ. digna deniqꝫ que recūberetſuꝑ pectꝰ dn̄i. Hauſit Ioh̓es de ſinu vnigeniti: qd̓ de paterno hauſerat ille. Nec ſolus ip̄e tamē: ſꝫ ⁊ omnes quibꝰ iſdē aiebatmagni ꝯſilij angelꝰ. Uos dixi amicos.qꝛ om̄ia quecūqꝫ audiui a patre meo nota feci vobis. Hauſit ⁊ paulꝰ. cuiꝰ euāgeliū nō eſt ab hoīe neqꝫ ab hoīe illud accepit: ſꝫ ꝑ reuelatiōeꝫ Ih̓u xp̄i. Profecto hiom̄es tā feliciter qͣꝫ veraciter dicere poſſūtUnigenitꝰ qͥ erat in ſinu patris ip̄e enarrauit nobis. Et illa enarratio qͥd eis niſioſculū fuit? Sꝫ oſculū de oſculo ⁊ nō deore. Audi ſiquidē oſculū d̓ ore. Ego ⁊ pater vnū ſumꝰ. Itē. Ego in patre ⁊ pater īme eſt. Oſculū eſt ore ad os ſumptū: ſꝫ nemo appropiat. Oſculū plane dilectōis ⁊pacis. ſꝫ dilectio illa ſuꝑeminet om̄i ſcientie. ⁊ pax illa oēm ſenſum exuꝑat. Uerūta

men qd̓ oculꝰ nō vidit: nec auris audiuitnec in cor hoīs aſcēdit paulo reuelauit deus ꝑ ſpm̄ ſuum. hoc eſt: ꝑ oſculū oris ſuiIgit̉ filiū in patre ⁊ patrē eſſe in filio oſculum de ore eſt. Qd̓ aūt legit̉: nō enī accepimus ſpm̄ huiꝰ mūdi: ſꝫ ſpm̄ qui ex deo ē.vt ſciamus que a deo donata ſunt nobis.oſculū ſane de oſculo eſt. Et vt apertiꝰ al­ Xterutrū diſtinguamꝰ. qui plenitudinē capit: oſculū de ore ſumit. Qui ꝟo de plenitudine: oſculū de oſculo recipit. Magnquidē paulꝰ. ſꝫ quātūlibet ſurſum porrigat os: etiā ſi ſe vſqꝫ ad tertiū celū extēdatcitra os altiſſimi tamē neceſſe eſt vt remaneat: ⁊ modo ſuo ꝯtētus in ſe ſubſiſtat. etcū ꝑtingere ad vultuꝫ gl̓ie nō valebit cōdeſcēdi ſibi ⁊ ex alto tranſmitti oſculū humiliter petat. Qui ꝟo nō rapinā arbitratur eſſe ſe equalē deo. ita vt audeat dicere.Ego ⁊ pater vnū ſumꝰ. qui ex equo ꝯiungitur: ex equo cōplectit̉. nō oſculū de locoinferiori mēdicat. ſed pari celſitudine osori ꝯtingit ⁊ ſingulari p̄rogatiua oſculuꝫde ore ſumit. Chriſto igit̉ oſculū eſt plenitudo. Paulo ꝑticipatio. vt cū ille deore.iſte tantū de oſculo oſculatū ſe glorietur.Felix tamē oſculū ꝑ qd̓ nō ſolū agnoſcit̉deꝰ. ſꝫ ⁊ diligit̉ pater qͥ nequaqͣꝫ plene cognoſcitur: niſi cū ꝑfecte diligit̉. Que ī vobis anima ſenſit aliqn̄ in ſecreto ꝯſcientieſue ſpm̄ filij clamantē abba pater: ip̄a ip̄apaterno ſediligi p̄ſumat affectu. q̄ eodemſe ſpū quo ⁊ filiꝰ affectā ſentit. Cōfide q̄cūqꝫ es illa. cōfide nihil heſitans. In ſpiritu filij filiā cognoſce te patris: ſponſamfilij ⁊ ſororē. Utroqꝫ vocabulo eā que huiuſmodi eſt īuenies appellari. Ad manūeſt vnde idꝓbē: nō multū laborabo. Uoxſponſi eſt ad ip̄am. Ueni ī ortū meum ſoror mea ſpōſa. Soror ſiquidē eſt. quia exvno patre. Spōſa qꝛ in vno ſpū. Nam ſicarnale matrimoniū ꝯſtituit duos in carne vna. cur nō magis ſpūalis copula duos ꝯiunget in vno ſpū? Deniqꝫ qͥ adherꝫdeo: vnꝰ ſpūs eſt. Sꝫ audi etiā de patre:qͣꝫ amāter qͣꝫqꝫ dignāter ⁊ filiā eā nominat ⁊ nihilominꝰ tanqͣꝫ nurū ꝓpriā ad filij blandos inuitet amplexuſ. Audi inqͥtfilia ⁊ vide ⁊ inclina aurē tuā: ⁊ obliuiſcere populū tuū ⁊ domū patris tui. ⁊ cōcupiſcet rex decorē tuū. Ecce a quo iſta flagitat oſculū. O ſancta aīa reuerētiā habe