¶ Titulus. xxiiij.¶ Capitulum. lxxv.

¶ Titulus. xxiiij.habeo te pro excōmunicato. ſi intendat perhoc proferens excōmunicare: tenet excoīcatio. quia verba intentioni deſeruiūt. ⁊ nō ecōuerſo. xxij. q. v. humane. ⁊ ſermo rei. ⁊ nō ſermoni res eſt ſubiecta. de verbo. ſig. ca. intelligentia. Non em̄ in talibus ꝙͣuis verba exigātur: eſt preſcripta certa forma verborum. ſicut in ſacramento baptiſmi ⁊ euchariſtie. cōcor. hoſti. dicens in ſūma. Nō facio vim. vtꝝdicat iudex excōmunico te. vel ſcias te excōmunicatum. vel te excōmunicatū cognoſce.vel habeas te pro excōmunicato. vel reputeste excōmunicatū vel alia quecunqꝫ. bū tamēvoluntatem et conſenſum iudicis de preſentiexprimant. ſicut ⁊ al̓s ſimiliter dicit̉. extra d̓ſpon. ca. ſi inter virū. ⁊ voluntas iudicis ſpecialis omīno pro lege ſeruanda eſt. xj. q. iij.aubi. ꝙͣuis iniuſte ⁊ hoc vbi ille intendat pertalia verba excōmunicare. vt dictuꝫ eſt. Ꝙ ſidubitatur de intentōne in dubio eligenda eſtbia tutior. vt reputet ſe excōmunicatum ẜmHoſti. ⁊ guidoneꝫ. et ſic querat abſolutōnem.¶ Si iudex dicat. excōmunico vnum de iſtisduobus: credit guid. illuꝫ eſſe excōmunicatū.de quo iudex intellexit. Si aūt ſciri nō poteſtaut ſi baga fuerit eius intentio: neuter eſt vitandus vt excōmunicatus. Ideꝫ dicit. ꝙ ſi iudex dicat. excōmuīco te ⁊ abſoluo te. ſi ſimulvtrumqꝫ voluit nihil egit: ſi vnuꝫ poſt alterūvtrumqꝫ egit. Nota etiam cum ſententia excōmunicatōnis lata eſt ſub conditōne: nō ligat anteꝙͣ extat cōditio. hoſti. extra eo. a nobis. Et ſi pendente conditōne appelletur: tenetappellatio. Sed ſi pure ferret̉ ſententia: nonreleuatur per appellationem: tranſfert̉ tamēcognitio cauſe in ſuꝑiorem. de ſen. excoī. ca.ꝑ tuas. Etſi pendente conditione deſinat eſſeeiꝰ ſubditus: tenet ſententia: niſi appellet. extͣde fo. compe. ca. penultīo ẜm Hoſti. ⁊ Inno.¶ Item ſi iudex precipiat alicui debitori. ꝙſoluat infra certum terminū. alioquin ſit excōmunicatus. dicunt Innocen̄. ⁊ Hoſtien̄. ꝙcreditor nō poteſt terminum prolongare ꝙͣtum ad ſententiam excōmunicatōnis .ſ. vitābaꝫ: niſi ⁊ iudex cōſentiat prorogatōni. ⁊ tūcſi adueniente ſecūdo termino nō ſoluerit: iterum eſt excōmunicatus. quia terminꝰ videt̉prorogatus cum acceſſorijs. ſi tamē pars inprimo termino reputat ſibi ſatiſfactū: ceſſattota excōmunicatio. Item nota ꝙ ſi is qͥ ſentētiam generalē ꝓmulgauit excoīcatōnis moriat̉ vel a p̄latōne amoueat̉: ille qui facit pꝰea contra talem ſentētiaꝫ nō eſt excoīcatus:niſi diffiniendo illud ſtatuerit. ff. d̓ offi. preſi.l. j. vel niſi a ſucceſſore expreſſe confirmetur.extra de loca. ca. j. ẜm Hoſti. ¶ Excoīcari p̄tquis ꝑ litteras etiam excoīcato ignorante. ſihoc expreſſit excoīcans: ſed nō punit̉ intermedio temꝑe ſi ingerat ſe coīoni fideliū Io. d̓

¶Caꝑit .lxxv.lig. ſufficit ꝙ ſnīa excoīcatōnis vel interdictiſit lata publice. ad hoc vt teneat̉ quis ad obſeruantiam eius. extra de cle. exco. mi. illud.Excōmunicatio dicitur ꝑpetua: quia nulluꝫtempus continet diffinitum. intelligitur tamen donec expirat. Io. de lig.¶ De cauſa efficienti excōmunicatōnis. id ēquis poſſit excōmunicare ¶ Capitulū. lxxv.Xcōmunicationis efficiens cauſa eſt: qui poteſt excoīcare. Sciendū ergo ꝙ excōmuniicatōnem ferre pn̄t in alios nōſolum epiſcopi ⁊ ſuꝑiores: ſed etiam p̄lati prīcipales collegiataꝝ eccleſiaꝝ inferiores epiſcopis. vt abbates etiam nō bn̄dicti: dūmodofuerint ꝯfirmati. extra de ſimonia ſicut tuis.Et priores poſſūt excōmunicare ſingulos decollegio. alienos etiaꝫ ſi ī eos aliquo iure ſpeciali habeant iuriſditōnem. de offi. or. cū abeccleſiarū. Archidia. etiaꝫ videt̉. ꝙ poſſit excōmunicare: licet nō ſit p̄ſbiter. ar. di. xxv. ꝑlectis. niſi conſuetudo ſit in contrariuꝫ. Sacerdotes vero parochiales excoīcare nō pn̄tniſi aliquo ſpeciali iure iuriſditio eis competat. ij. q. j. nemo. vel niſi vbi eſſet conſuetudoque dat iuriſditōnem. ix. q. iij. ca. conqueſtusTho. alber. goff. io. de lig. qui Io. in tractatude cenſura eccleſiaſtica dicit ſic. Poteſtas excōmunicandi procedens ex poteſtate clauiuꝫſiue fori penitentialis competit ſacerdoti nōalio. naꝫ ⁊ ip̄am exercet ſemꝑ cū p̄poſitus eſtcurie: niſi ſit contraria conſuetudo vel ſuꝑioris inhibitio. Facultas aūt excoīcandi procedens ex iuriſditione ſpāli competit p̄latishabentibus ordinariam iuriſditōnem a iureꝯmuni cōſuetudine vel priuilegio ſpāli. vt dicit Inno. Ad hoc aūt ꝙ talis facultas cōpetat: requirit̉ ꝙ ſit clericus vel religioſus electus ꝑ vniuerſitatē eccleſiaſticā ⁊ ꝙ ad dignitateꝫ princ ip̄alem. al̓s nō habet ordinariamniſi conſuetudo vel priuilegiū concedat: cōpetit etiam hoc habenti iuriſditonem ſpūalēa p̄lato eccleſiaſtico. vt delegato. cōpetit etiāhabenti ordinariam nō principaliter. vt vicario ordinarij. hec ille. Solus epiſcopus .i.nō inferior excoīcat cum ſolennitate: de quahabet̉. xj. q. iij. debent. Excoīcare poteſt metropolitanus ſuffraganeū ſuum: cū ſit ei ordinarius diſ. xij. de hijs. io. de lig. Excoīcare ⁊ſuſpendere p̄t epiſcopꝰ ꝓpter contumatiā ortaꝫ in iuditio ſine conſenſu capituli. Perpetuo aūt ꝓpter crimē ſuſpendere nō p̄t ſine cōſenſu capituli: niſi ſibi aliud cōpetat aliquoiure ſpāli. xv. q. vij. ep̄s nullus. io. de lig. Excoīcare p̄t capl̓m vel prior ſede vacante cuꝫſuccedat in iuriſditōnalibꝰ. d̓ maio. ⁊ obe. cūolim. Excoīcare nō p̄t quis ſeip̄um. ij. q. iij. ſiis qͥ. io. d̓ lig. Excoīcare nō poteſt: qͥ violauit