Rdinatus. iij. negatiue .ſ. ꝗ n̄ eſt ordinatus. ⁊ tn̄ aliquid tale exercet.Quid de talibꝰ. ℟. ẜm Rai. laici quinullū ordinē hn̄tes diuinū offin̄ exercēt indebite: nin ceſſare velint. debentexcōicari. Poſſūt tn̄ licite facere officia minoꝝ ordinū. qͣꝫuis ad hoc n̄ habeāt offm̄. Sicut in domo n̄ ꝯſecratapōt dici miſſa. lꝫ ꝯſecratio ad hoc ordinet̉. vt in ea miſſa dicat̉. Elerici ꝟoꝗ exercēt offm̄ illius ordinis quē nonhabēt ſunt deponēdi. vel perpetuo ſuipendēdi ab ordine quē habebāt glo.tn̄ Ray. non credit iſtū rigorē extendēdū eſſe ad cl̓icos minoꝝ ordinū. velꝗ ī miſſis nouis mīſtrāt in offō ſb̓diaconatꝰ cā cuiuſdā gauij ⁊ ſolēnitatisfaciende. non mentiēt de ordinibusſuis. cū fere omnes exiſtentes ſciāt veritatē. tales tamen grauiter peccant.huiuſmodi etiam ſine malitia tentando. Idem videt̉ tener̄ hoſt. quia voluntas ⁊ propoſitum diſtingunt maleficia de ſen. ex. cum volūtate.Rnatus. Utrū ornatꝰ mulierū ẜmmorē pr̄ie ꝗ vr̄ vanꝰ ⁊ ſuperfluusqͦ ad veſtes īciſas: ꝑforatas. lingulataspolimitas ſeu recamatus. caudatas. deauratas. ſeu etiam ornamenta capitisvel capilaturas varias vl̓ capillos mortuos. vel zonas aureas. planellas altas. ⁊ fucos. ⁊ huiuſmodi ſit peccatūmortale. ℟. ꝙ in iſto ornatu duo ſuntconſideranda. Primum eſt intentioipſius ornantis. Secundum ipſe ornatus in ſe. Quo ad primū ponēt̉ quedāconcluſioues. Quarū prīa eſt iſta.1 ¶ Mulier ornans ſe intētōe vt trahathoīes ad ſui cōcupiſcentiaꝫ. indubitāter peccat mortal̓r. qꝛ agit ꝯtra caritatēꝓximi. intendens mortem anime eiusEt ſi nō ſequatur ruina alicuius. ⁊ hͦeſt ꝓprie ⁊ per ſe ſcandalum actiuū ⁊mortale ẜm Tho.2 ¶ Secn̄da cōcluſio. Mulier ornansſe p̄dictis veſtimētis. nō ad ꝓuocan̄.hoīes ad ſui cōcupiſcētiā. ſꝫ ad iactantiā ⁊ humanā laudē. ibi ꝯſtituens finēiuū vltimū. indubie peccat mortal̓r.Mortalia enim ex fine trahūt ſpēꝫ ẜꝫpl̓im. et qꝛ in hoc caſu fruit creatura. incā ponēdo finē ſuū: qd̓ ē peccatū maximū ẜm Aug. nulla maior ꝑuerſitasqͣꝫ frui vtendis ⁊ vti fruendis.¶ Tertia cōcluſio. Si tal̓ mulier vtat̉3predictis ornamētis ob quadā ꝯplacētiā ⁊ iactantiam: ita tn̄ īordīate afficitur ad talē ornatū: ꝙ ēt ſi crederetⁱ certitudīal̓r ꝓximū ex illo ornatū ad ruina trahi: nō curarer: dūmō ꝯſequat̉ illā cōcupiſeētiā: ſic enī ē mortale rōnedeprauate intētiōis. nullū ē eniꝫ adeovēiale quin fiat mortale dū placet: cōplacētia .ſ. fruitōis.¶ Quarta cōcluſio. mulier ſe ornās 4vt. sͣ. ſi aliqd̓ p̄dictoꝝ triū nō intēdit:nō obſtāte ꝙ aliquā inanē gloriā: veliactantiā: vel ꝯplacentiā ex hmōi ornatu querat citra tn̄ ſalutē anime ſue⁊ ꝓximi: ⁊ ꝯſiſtat. jͣ. limites dei: erit veniale ẜm Tho. pro iſtis duabꝰ ꝯcluſionibꝰ īmediate poſitis optime facit qd̓dictum eſt. sͣ. auaritia ꝑ ſotum.¶ Quinta ꝯcluſio. Mulier ornans ſe §vt. sͣ. vt viro ſuo placeat: ne reddaturei odioſa. ⁊ ſic inclinetur ad aliarumconcupiſcentiam: vel quia imperaturhoc a viro ſuo: non eſt mortale: īmoforte nec veniale: ſꝫ meritū: ſi eſt ī ſtatu merendi: niſi exceſus ſit in ipſo ornatu in quantitate vel qualitate. ⁊ adhoc facit quod dicit apl̓s. i. Thi. ij. Etmulieres in habitu ornate. cū ſobrietate ⁊ verecundia. Simil̓r ſi ex hoc intēdant vitare opprobriuꝫ hominuꝫ: neomiſſo ornamento ẜm morā patrie deſpiciantur a ceteris: aut vt cōiugio tradantur nullū videtur vel leue peccatū¶ Quātū ꝟo ad ſcd̓m .ſ. ipſū ornatū 6in ſe duopn̄t ibi vicia īueniri .ſ. ſuꝑfluitas expenſe: ⁊ incētiuū libidis. ad qd̓illud inducit. ⁊ qͣꝫtū ad ſuꝑfluitatē q̄ꝑtinet ad ꝓdigalitatē dico ꝙ cū nonomnis ꝓdigalitas ſit mortale: ſꝫ frequenter veniale. ⁊ iō iſto reſpectu nōpoterit iſtud iudicari mortale. niſi ſitvalde enormis ⁊ euidēs exceſſus. Inquo cōſiderādū eſt qꝛ qd̓ eſt vni matim