nij tunc matrimonium nō tenet. Siaūt alter cōtradixit: tenet matrimonium ſi fuit ꝓceſſum ad cōſumationemipſius. Idem dicit fauore matrimonūſi alter tacuit Et ſic tacēs hēbitur ꝓ ꝯdicēte. Et no. bene hoc dictū inno. vr̄enim per hoc velle ꝙ in alijs actibustacēs videatur conſentire ꝯtractui ẜmproteſtationeꝫ alterius. lꝫ ꝓteſtatio ſitoneroſa ⁊ odioſa.idem tenet. d. anto. inAdditio. cn. d̓ cōdi. ap̄. ꝙ ſi arponatur ꝯditio ꝯͣ ſubſtantiaꝫ mr̄imonij ſi ambo ꝯtrahentes ꝯſentiāt. n̄ tꝫmr̄imoniū. Secꝰ ſi alter tātū ꝓteſtaret̉ ⁊ alter nō ꝯſentiret exp̄ſſe. ſed faceret. qꝛ tūc valeret mr̄imoniū. ⁊ ꝓteſtatio vel cōditio reiceret̉. c. aliqn̄. xxxij.q. ij. Et ē ratio. nā ꝓpterea proteſtatiohuiuſmodi vel conditō viciat actum:qꝛ partes agendo detrahere ſubſtantiā actus nō vidētur ꝯſentire in actumSed iſtud ceſſat qn̄ vnus ſolus agitdetrahere: ⁊ alius nō exprimit. nā tuncdeſcendēdo poſtea ad actum qui perficitur mutuo ꝯſenſu ⁊ copulā conſumando in matrimonio: exquo vtraqꝫpars non conſentit turpitudini cōtraſubſtantiam actus videtur receſſum aconditione vel proieſtatione. ⁊ idē dicit hic. hoſt. ⁊ cōit̓ approbat̉. Et addit ꝙ caute debēt eſſe mulieres: ⁊ hecdebet publicari crebro. Ut qn̄ viri vtalliciāt eas ad copulā oſtēdūt velle cōtrahere matrimoniū ⁊ apponunt huiuſmodi ꝯditionē ꝯͣ ſubſtātiā matrimonij ꝙ taceāt ⁊ nihil reſpondeāt: qꝛſecuta copula erit mr̄imoniū. Finis.Atrimoniuꝫ .iiij. ſi fiat contra intētonē. Et q̄ritur: ſi qui contrahuntverbo ⁊ diſſentiūt aīo: nunꝗd ſit mr̄imonium. ℟. ẜm ꝟ ꝟ. ſi vterqꝫ vel alteraīo diſſentiat. nō ē matrimoniū. ſi tn̄de illo ꝯſtiterit: eccl̓ia cōpellet eos ſimul eſſe. cū de intētiōe cōſtare nō poſſit vnde nec crederetur ei ꝗ dicit ſe nōintendiſſe: qꝛ quilibet ſic poſſet dicere⁊ ſepararetur matrimoniū. qꝛ vt dicitur exͣ de ꝓba. ꝑ tuas. nimis indignū29 4eſt luxta ltias ſanctiones: vt qd̓ quiſqꝫſua voce lucide ꝓteſtatꝰ ē. in eū cāumproprio valeat teſtimonio īfirmare. ſimn ſignis euidētibꝰ appareat de ſimulatione: eccl̓ia nō iudicabit mr̄imoniuꝫ eē: al̓s ꝟbis ſtabis. hoc poſſet intelligi. qn̄ vterqꝫ vl̓ alter eoꝝ reclamaretſtatim poſt tale mr̄imoniū cōtractumſe nō ꝯſēſſiſſe: vel fuiſſe deceptū. Secus ſi ꝑ aliqd̓ tꝑis interuallū notabile ēt iuraret ſe nūqͣꝫ corde ꝯſēſiſſe. vtdicit Ri. i. iiij. di. xxix. ar. i. Et addit ꝙtali ꝑſone que ꝯſēſit n̄ ē licitū cuꝫ aliaꝯtrahe̓ illa viuēte. qꝛ ſi ꝯtraheret ſe ꝑiculo ꝓbabili exponeret: niſi ī cāu ſupradicto cū nō ꝯſētiēs: ꝗ v̓bis ſignificauit ſe ꝯſēſiſſe incōtinēti reuocat. Et tūcperſona q̄ ꝯſēſit ſtare poterit ꝟbis ẜoꝓlatis. Nā hoc cāu credo ꝙ perſone q̄conſenſit licitū ē cum alia contrahereetiam priore viuente.¶ Quid conſulendum eſt alteri cōiugū cū alter affirmat ꝙ nūqͣꝫ ꝯſēſit. ℟.ẜm Ri. in. iiij. di. xxvi. ar. i. ꝯſulēdū eſtei ꝙ hoc nō credat. qꝛ nec alteri coniuguꝫ in hoc tenet̉ credere. d. c. ꝑ tuas.ſi aūt temerarie credat ꝙ alter ꝯiunxverū dicat: durāte iſta credulitate. nōlꝫ ei cum illo carnaliter cōmiſceri. necad petitionē ꝓpriam: qꝛ credit ꝙ nōſit ꝯiūx. nec ad petitionē alterius: quiaſibi in hoc p̄iudicat: quādiu affirmatſe cōiugē nō eſſe. Si aūt poſtea affirmet ſe eſſe mētitū ⁊ petat debitum: ſialter ꝯiunx remaneat ī p̄ſtina credulitate. perplexꝰ ē quādiu durat illa credulitas. qꝛ illa credulitate durāte. noncredit alterū ſuū ꝯiugē eſſe. ⁊ ſi redderet debitū: ꝯtra ꝯſcīa faceret. ſi aūt nōreddit ēt peccat. qꝛ quāuis alter ꝯiūxin dicēdo ſe n̄ eē ꝯiugē p̄iudicaſſet ſibi qͦ ad ptātē exigēdi d̓bitū qͣꝫdiu hecnō reuocabat. tn̄ poſtqͣꝫ reuocat credoꝙ expirat illud preiudicium. qꝛ reuocatio concordat verbis/ quibus in cōtractu expreſit ſuum.¶ Quid ſi ille ꝗ ꝯͣhit ſpōſalia vel ēt 2ꝯͣhit ꝑ v̓ba d̓ pn̄ti n̄ hꝫ intētionē ꝯtrahēdi: ſꝫ extorquēdi coquiā: deinde cett 6