Druckschrift 
Summa casuum conscientiae
Seite
259v
Einzelbild herunterladen
 

no. gl. ſingularis. i. d. c. ꝗ ſincera. dātesillis. iuuamē ad ea facienda: ſuo maloꝯſenuūt. ⁊ ſic peccāt mortal̓r. Etiaꝫ vtpꝫ ꝑ p̄dicta. eccl̓ia qͦ ad iſtā tertiā ꝑmiſſione oīo eſt aliena. lꝫ. qͦ ad ſcd̓aꝫ ꝑmiſſionē q̄ eſt auferre īpedimenta tolleretSecꝰ vt dictū eſt qͦ ad iuuamē. Multo fortiꝰ ergo peccat vendentes p̄dictaalijs ifidelibꝰ. Et hec nota.Udex .i. cōiter. Quātā ſcīaꝫ dēat hr̄eiudex. ℟. ẜꝫ. ꝟ ꝟ. dꝫ eē ꝑitꝰ nec dꝫ qͦrere ab alijs ꝗd eū loꝗ oporteat vt ī aucͣ.de iudi. i pͥn. col. vi. Et tn̄ ēt ſi illr̄atꝰ ſit⁊ hēat ꝯſuetudinē ⁊ ꝑitiā iudicādi p̄tei cā ꝯmitti. C. de iudi. certi iur̄. Sꝫ iudex maxīe eccl̓iaſticꝰ eſſe nō p̄t niſi ſitꝑitꝰ. Et hoc ēt vr̄ velle gl. i. c. ſciſcitatꝰde reſcriptꝭ. Et qͣ īfert ibi pan. ꝙ ꝯͣ iudicē delegatū p̄t excipi ꝙ iudex eē nōp̄t. qꝛ eſt illr̄atꝰ. ⁊ nō hꝫ ꝑitiā iudicādiSecꝰ āt vbi hr̄e ꝑitiā iudicādi ex ꝯſuetudie. ſꝫ ſit illr̄atꝰ. vt eſt bonꝰ tex. in. d.l. certi iure. Et ſic ẜm pa. nō eſt dr̄ia inter iudicē ſecularē ⁊ eccl̓iaſticum qͦ adſcīaꝫ. Sufficit .n. ī vtriſqꝫ ꝙ aui ſit lr̄atus ex ꝑitia lr̄aꝝ: aut ex ꝯſuetudīe. Nōͣtn̄ p̄dicta qꝛ ſepe cā ꝯmutit̉ ꝑ ſedē apl̓icā religioſis p̄latis ꝗ nō pn̄t ꝑitiā necpratica: nec theoricā iudicādi vt ꝯͣ tales poſſit excipi ꝙ iudices eſſe nō pn̄tNō tn̄ reꝗͥrit iudiceꝫ eſſe ꝑtiſſimū. cūex defectu ſcie ſibi ꝯcedat̉: vt poſſit aſſumere aſſeſſorē expenſis ꝑtiū. vt ī. c. ſtatutū. §. aſſeſſorē. de reſcriptis. li. vi.l Utꝝ ꝗs poſſit ſuꝑ ſe ꝯſtituere extraneū iudicē. ℟. laicꝰ pōt ꝯſtituere ſuuꝫiudiceꝫ quēcūqꝫ. ꝗ al̓s inriſditiōi p̄eſtnō aliū. C. de iuriſ. om. iu. l. i. ⁊. l. pͥuatorū. El̓ici ꝟo nō pn̄t in nō ſuū iudicē cōſentire: niſi ſit ꝑſona eccl̓iaſticat ⁊ d̓ cōſenſu ep̄iꝰ ſni vt de fo. ꝯpe. ſignificaſti. ⁊ibi Pa. Naꝫ ⁊ ſecularis iudex nullā ineo pōt hr̄e iuriſdictiōeꝫ neqꝫ in crialibus. neqꝫ ī ciuilibꝰ. C. de ep̄i. ⁊ cle. auc̄.ſtatuimus. Adde ēt qd̓ no. pano. in. d.c. ſignificaſti. ꝙ exēptus nō pōt renunciare pͥuilegio exēptiōis. ꝯͣ Fede. qꝛ exemptio nō fuit īdulta in meꝝ fauoremexēpti. iꝫ etiā infauoreꝫ ſuꝑioris. Et perhoc infert ibi panor. ꝙ ep̄s non pōt abſoluere a ſnīa excōicationis religioſosexemptos. etiam ſi renunciarent priuilegio exemptionis. Utrū iudex poſſit aliqueꝫ iudicare 2ſine actore vel accuſatore. Dic ꝙ nō iuterdictū tn̄ infamia hꝫ locū accuſatorisvt in. c. euidentia. de accu. An aūt delegatꝰ pͥncipis ſufficiēter3bn̄ficiatꝰ poſſit petere expenias cū ꝓficiicit̉ extra domiciliū. ⁊ nunꝗd debeatꝯputare expēſas qͣs fuiſſet domi facturus. Iteꝫ nū̄ꝗd veniāt expēſe victualiū⁊ victuraꝝ equoꝝ ⁊ ſil̓iuꝫ. ℟. Pan. i. c.cū ab oi. de vi. ⁊ ho. cle. diſtinguit loꝗmur in ordinario. aut delegato. Priocaſu ordinariꝰ expenſas nec aliud petere pōt cū talis capiat redditꝰ ſui bn̄ficijvt ſuſtineat ipſius onera: excepto caiupoſito ibi in gl. Delegatꝰ ꝟo qͣꝫtūcūqꝫſit ſufficienter bn̄ficiatus licite petit expenſas. taꝫ ꝓ victualibꝰ. qͣꝫ ꝓ viturisequoꝝ ⁊ ꝯſimiliū. ar. d. c. cū ab oī. ⁊. d.c. ſtatutū. inſuꝑ. Nā p̄dicta iura loquūtur indiſtincte. Nā bn̄ficia nō ꝯferūturiſtis cū hoc onere. cū nō habeāt ordīariā iuriſdictioneꝫ annexam. Ideo nōcogūtur tales ꝓficiſci extra domiciliūꝓprijs ſumptibꝰ nec tenent̉ cōputareexpenſas quas feciſſent domi cū iuraiſta indiſtīcte ꝑmitttāt eis expēſas. necdiſtiguūt vt faciūt in ordinario. In delegato aūt iferiores a pͥncipe eſt magisdubiū. Glo. i. d. §. īſuꝑ diſtīguit. ꝙ autdeputat̉ ad vniuerſitateꝫ cārū. ⁊ tūc ip̄eordīariꝰ hꝫ ꝓuidere. Aut deputat̉ advnā cāꝫ ⁊ ordinariꝰ ei cāꝫ cōmitiit malicioſe. ⁊ tūc ideꝫ. Sꝫ ceſſante maliciatūc ipſe etiā poterit petere a ꝑtibꝰ expēſas. ar. d. c. cū ab oi. Et hoc plus placꝫPa. qͣꝫ dictū gl. ibi. q̄ voluit ꝙ ordinarius delegans bebeat ꝓuidere. Nū̄ꝗd aūt ordinariꝰ poſſit petere ſa4lariū ꝓ aſſeſſore. Panor. in. q. c. cuꝫ oīvidet̉ cōcludere ꝙ nō: qꝛ ordinariꝰ dꝫſcire canones in ꝗbꝰ ꝟſatur. ad hoc. c.i. de ꝯſan. Item qꝛ ad h̓ hꝫ redditꝰ vtſubeat oīa onera. Item nō reꝑitur iurecauti. ꝙ ordinariꝰ hoc calu poſſit ſupe