ꝯtrarium. ⁊ facit pro hoc notabile dictū Inno. ī. c. cū. I ⁊. A. de re. iudi. vbidicit ꝙ monachus pōt eſſe ꝓcuratorvl̓ aduocatꝰ ꝓ amico mōaſterij ī ꝑenteabbate: qꝛ in ꝯn̄tiā tractat̉ de vtilitatemonaſterij. qꝛ ꝑ amicos monaſterij ꝓmouet̉ vtilitas ipſius. Pa. tn̄ dicit ꝙprimū videt̉ honeſtius ⁊ ſecurius: licꝫadhereat opinioni. Inno.Lienatio rei eccl̓ie īmobilis non vaLlet niſi in certis caſibus: ⁊ debita forma ẜuata. Et ẜm pa. i. c. nulli. de re. ec.nō ali. quattuor ſunt caſus pͥncipalesad quos oēs alij ſunt reducibiles inbus res eccl̓ie licite alienant̉. Prius eſtneceſſitas vt ſi debita vrgeāt eccl̓iaꝫ: ⁊nō pōt ſatiſfieri de fructibus. Scd̓s eſtcā vtilitatis nā pōt alienare rē vt hēataliā meliorē: vt ī aucͣ. hͦ ius. C. d̓ ſa. ſan.ec. ⁊ ibi ꝓbant̉ iſti duo caſus. Tertiuseſt cā pietatis ꝓ redimēdis captiuisxij. q. ij auꝝ. ⁊. c. ſine exceptiōe. Quartus eſt cā incōmoditatis. vt qꝛ res alienāda eſt magis damnoſa: qͣꝫ vtilis facit. xij. q. ij. terrulas.j ¶ Que aūt ſolēnitas ſit ſeruāda in alienatōe rei eccl̓iaſtice. gl. ī. d. c. nulli dicitſeruādā fore ſolēnitatē. d. auctētice hocius. Goſ. dicit qͣꝫ difficile ē ſeruare illaꝫſolēnitatē ſꝫ ſufficit ſeruare ſolēnitateꝫſcd̓ꝫ ꝯſuetudinē loci ītroductā. ⁊ ẜꝫ aliquos ſatis eſt ſeruare ꝯſuetudinē illiuseccl̓ie de cuius rei alienatiōe agit̉. hoctn̄ nō plꝫ ho. nā dicit eſſe ꝯͣ. c. i. d̓ re. ec.nō ali. li. vi. Io. an. dic̄ ſe crede̓. ꝙ ꝯſuetudo nō poſſit adimere ſolēnitateꝫ dicti. c. ſine. ſꝫ bn̄ p̄t adimere ſolēnitatē ītroductā ꝑ. d. auctēticā hͦ iuſ. Itē dic̄ ꝙꝯſuetudo pōt augere ſolēnitatē ītroductā ꝑ. d. c. ſine ⁊ cū hac opinione. Io.an. trāſeūt cōiter doc. vt recitat Pa. ind. c. nulli ꝗ infert ꝙ ꝯſuetudo nō valetꝯͣ ſolēnitatē. d. c. ſine. Et qꝛ loꝗt̉ indiſtincte p̄t inferri ꝙ ſubſcriptio eoruꝫ ꝗſunt de collegio nō pōt tolli ꝑ diſſuetudinē: qꝛ ponit̉ in. d. c. ſine. Itē quo adſolēnitatē. d. auctētice. hoc ius dicit. ꝙnō eſt neceſſaria ꝯſuetudo ad illā tollēdi. qꝛ ius ciuile nō potuit ītroduce̓ ſo-lēnitatem in alienatiōe rei eccl̓iaſtice.qꝛ ꝓuiſuꝫ ē ꝑ ius canonicū. ita vult inno. ⁊ Io. an. ⁊ iō ꝯcludit pa. ꝙ ſi ꝯſuetudo ꝯria. c. ſine ſit grauoſa eccl̓ie nontꝫ. vt in. c. i. de ꝯſue. Sufficit ergoſolēnitatē. d. c. ſine obſeruare. Idē tꝫ gl. ind. c. i. e. ti. li. vi. nō ob. ꝙ dicta auten. ſitincorporata in canonibus qꝛ fuit poſita vt ſciret̉ affectus pͥncipū ad eccleſiā.dꝫ ergo ẜm pa. p̄cedere tractatus itē dꝫīteruenire auctoritas ſuꝑioris ꝯſenſuscapituli ⁊ ſubſcriptio cl̓icoruꝫ. quo ꝟoad ſubſcriptionem Inno. ī. c. i. de hisq̄ fi. a p̄la. facit vnā regulā ſingularemꝙ nūqͣꝫ reꝗͥrit̉ ſubſcriptio: niſi ī caſibꝰin iure exp̄ſſis. q̄ āt ſit dr̄ia īter decretūauctoritatē ⁊ ꝯſenſuꝫ ſeu collaudatōeꝫgl. in. d. c. i. e. ti. in. vi. dicit ꝙ decretū eſtſnīa q̄ iudex ꝯͣctū futuꝝ iuſtū fore decernit ac̄tatem ſuā īterponēdo vl̓ aliquēin poſſeſſionē mittēdo vl̓ mittēdū declarādo. ff. de dā. infec. ſi finita auctoritas aūt eſt auctorizabilis ꝯſenſus: ꝗ cōpetit ſibi ex publico offō vl̓ ltīa admīſtratiōe ſicut ꝯſenſus tutoris ⁊ curaioris. ꝯſenſus aūt ſiue coilaudatio ē multoꝝ volūtas ad quos res ꝑtinet ſimuliūcta. Et dicūt ꝗdā. ꝙ ī alienatione reieccl̓iaſtice nō reꝗͥrit̉ decretū ſꝫ cauſe cognitio auctoritas epiſcopalis ⁊ cōſenſus cleri. hec glo.¶ Querit ēt glo. nūꝗd valeāt ꝯſenſus 2canōicoꝝ nō hīti in cōi laū. dicit ꝙ nōidē tꝫ ho. idē Inno. ⁊ cōpo. Gof. tn̄ tꝫꝯͣriū. nā lꝫ īueniat̉ ī electiōe ꝙ reqͥraturcōis ꝯſenſus de elec. in geneſi. ſecūs inalienatiōe. Sꝫ gl. dicit ꝙ vbi nō p̄ceſſit tractatus: ꝟa eſt pͥma opīo vt in. c. i.de re. ec nō ali. li. vi. Sꝫ ſi p̄ceſſit ⁊ deliberauerūt alienare lꝫ ſingul̓r ꝯſentiātvꝫ ꝯſenſus. ⁊ hꝫ locū ẜa opinio.¶ An aūt ſolēnitas reꝗſita ī alienatiōerei eccl̓iaſtice poſſit tolli. ℟. pa. in. d. c.nulli dicit ꝙ niſi alienatio fiat ẜuata illa forma ⁊ in caſu a iure ꝯceſſo eſt nulla. De defectu forme eſt claꝝ na illa ſꝑīducit nullitatē actus qꝛ forma dat eſſerei hoc ꝓbat̉ in. c. tua de his q̄ ſit a p̄.⁊ in. d. c. ſine de defectu caſus liciti. pro
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten