PſalmusCXLVI

Pſalmuspos lucis fecerūt in regno dei: qͣlē viderūthunc ſolē qͣſi fructū lucis illiꝰ. Totū aūt ſꝫqd̓ ꝑ terrā carnis tangit̉: terra eſt deo. Habemꝰ enī vn̄ videam: vn̄ audiamꝰ: vndeodoremꝰ: vn̄ guſtemꝰ: vn̄ tāgamus. Caroiſta ꝑ qͥnqꝫ nūcios qͦſdam: qͣs appellamusſenſus ꝑcipit non niſi corꝑalia: intelligibilia v̓o ⁊ ſpūalia mēte capiunt̉. Quia gͦ illiobſcuritatē ſcripturaꝝ irriſerūt: q̄ ꝓptereaclauſa erat: vt pulſantes exercerent̉: nō vtꝑuul̓ negarent̉: Hūiliati ſunt vſqꝫ ad t̓rā:vt cogitare ampliꝰ nō poſſint: qͣꝫ qd̓ ꝑ t̓raꝫꝑcipit̉. Per terrā qͥd dico? Per carnē. Caro eni iſta t̓ra ē: ⁊ de terra facta ē. Quicqͥdꝑ ocl̓os capis ad t̓rā ꝑtinet: qͥcqͥd ꝑ aureſqͥcquid ꝑ olfactū: qͥcqͥd ꝑ guſtum: qͥcquidꝑ tactū ad terrā ꝑtinet: qꝛ ꝑ terrā ꝑcipitur.Illi gͦ nō valebat intelligere intelligētiamcuiꝰ nō ē numerus: qꝛ intelligētie eiꝰ non ēnumerus: rep̄hendentes ſcripturas myſticis qͥbuſdā rebus ſalubrit̓ tegētes intelligētiam: vt ꝑuuli exerceant̉: ⁊ ip̄a rep̄henſiōeimmites facti: qd̓ ꝯͣriuꝫ eſt māſuetis: humiliati ſunt vſqꝫ ad terrā: vt incorꝑaleꝫ deuꝫſentire nō poſſent: ⁊ quicqͥd de deo cogitarent: nō niſi corꝑalit̓ cogitarēt. Humiliāsautē deꝰ peccatores vſqꝫ ad terrā. Quidgͦ debemꝰ facere nos ſi nolumus humiliari vſqꝫ ad terrā? Quia magnuꝫ eſt ꝓficerevſqꝫ ad intelligibilia: magnū eſt ꝓficere vſqꝫ ad ſpūalia: magnum eo ꝑuenire cor: vtnouerit eſſe aliqͥd qd̓ nō ꝑ loca extendat̉.nec ꝑ tꝑa variet̉. Qual̓ eſt enī ſpēs ſapientie? Quis illā cogitet? Longa eſt: qͣdrata ē:rotūda eſt: mō hic ⁊ mō ibi eſt. Cogitat ſapientiā neſcio qͥs in oriēte: cogitat illā aliꝰ īoccidēte: ſi bn̄ illam cogitāt in tāta locorūdiuerſitate poſiti: ambobꝰ p̄ſto eſt. Quideſt hͦ? Quis illud capit? Iſtaꝫ ſb̓am: iſtamquandā diuinā incōmutabilēqꝫ naturā qͥscapit? Noli feſtinare: poteris caꝑe. Audiē quid ſequit̉ ¶ Incipite dn̄o in ꝯfeſſione. Hic incipe ſi vis ꝑuenire ad intelligētiā ꝑſpicuā v̓itatꝭ. Si vis a via fidei ꝑduci ad poſſeſſionē ſpēi: incipe ī cōfeſſiōe.Te pͥus accuſa: te accuſato: deuꝫ lauda.Inuoca quē nondū noſti: vt veniat ⁊ ſciatur: nō vt ip̄e veniat: ſꝫ vt te ad ſe ꝑducat.Quō ip̄e venit: vn̄ nunqͣꝫ diſcēdit. Ip̄a eſtenī ꝑfectio ſapīe: Ubiqꝫ ē: ⁊ lōge eſt a malis qͥ vbiqꝫ ſunt. Rogo vos a qͥbꝰ lōge ē:qd̓ vbiqꝫ ē? Ubi putatis: niſi qꝛ iacēt ī diſſimilitudīe ſua: exterminātes in ſe ſimilitudinē dei. Diſſimiles facti receſſerūt: reformati redeant. Un̄ inqͥt reformabunt̉? Inci

XL4pite dn̄o in cōfeſſione. Poſt ꝯfeſſionē qͥd?Sequāt̉ bona oꝑa. Pſallite deo nr̄o īcithara. Quid eſt in cythara? Qd̓ iamexpoſui: ſic̄ illd̓ in pſalterio: pſallamꝰ: ſic etcithara: nō ſolū voce: ſꝫ oꝑe. Pſallite deonr̄o in cythara. Ecce ꝯfitemī: oꝑamī oꝑamiſcd̓ie: pſallite deo nr̄o. Cui deo noſtro-¶ Qui cooꝑit celū nubibꝰ. Quid eſtcooꝑit celū nubibꝰ: Qui ꝯtegit ſcpͥturaꝫ figuris ⁊ ſacramētis. Ille qͥ hūiliat pctōresvſqꝫ ad terrā: ille qͥ ſuſcipit māſuetos: cōoꝑit celū nubibꝰ. Et qͥs videat celū qd̓ cooꝑtum ē nubibꝰ? Noli timere. Audi qͥd ſequit̉. Qui cooꝑit celū nubibꝰ.ᶠ Qui pafirat terre pluuiā. Qui cooꝑit celū nubibus. Expauiſti: qꝛ n̄ vides celū: cū plueriſ fructificab̓: ⁊ ſerenū videb̓. Cooꝑit celūnubibꝰ: qͥ parat t̓re pluuiā: forte hͦ fecit dn̄ſnr̄. Niſi enī haberemꝰ occaſionē obſcuritatis ſcripturaꝝ: iſta vobis nō diceremꝰ: quibus gaudetis. Hec gͦ pluuia fortaſſe ē adquā gaudetis. Expͥmi vobis ꝑ linguā noſtrā nō poſſet: niſi deꝰ nubibꝰ figuraꝝ celūſcripturaꝝ cooꝑiret. Ad hͦ gͦ ille cooꝑit celum nubibꝰ: vt paret terre pluuiam. Ad hͦobſcura eſſe voluit dicta ꝓphetaꝝ: vt haberent poſtea ẜui dei qd̓ interp̄tando influerent ſuꝑ aures ⁊ corda hoīm excipientiumde nubibꝰ celi ſaginā leticie ſpūal̓. Qui cooꝑit celū nubibꝰ: qͥ parat terre pluuiam.¶ Quiᶠ exoriri facit ī motibꝰ fenū: A⁊ herbā ẜuituti hoīm. Ecce fructusªpluuie: Qui exoriri inqͥt fac̄ in mōtibus fenū. Nūqͥd nō ⁊ in t̓ra hūili? Sꝫ qͥd magnūeſt in motibꝰ? Mōtes dicit excelſos ſecl̓i:Aliqͣ magͣ dignitate p̄ditos: hͦ loco mōtesaccipe: ⁊ nō ē miꝝ: qꝛ duo minuta miſit: neſcio q̄ vidua ī gazophylatiū: t̓raⁱ attulit fenū t̓ra hūil̓: ⁊ mos attulit Zacheꝰ ille maior publicanoꝝ. Hoc enī erat mirabiliꝰ: qꝛmōs attulit fenū. Ꝙͣto elati ſūt hoīes: tanto auari ſūt: ⁊ qͣꝫto ī hͦ ſecl̓o maiores: tantoplꝰ amāt diuitias. Un̄ ille triſtis abſceſſit qͥꝯſiliū vite et̓ne petebat a dn̄o: ⁊ appellauiteū mgr̄m bonū dicēs: Quid facia: vt vitāet̓nā habeā? Et ille. Serua mādata. QueEt dixit mādata legꝭ: Hec oīa feci a iuuentute mea. Unū inqͥt tibi deeſt: Uis eē ꝑfectꝰ: vade vēde oīa tua q̄ habes: ⁊ da pauꝑibꝰ: ⁊ habeb̓ theſauꝝ in celo: ⁊ veni ſeq̄reme. Qꝛ dixit dn̄s: ecce mōs es: accipe pluuiam: ⁊ da fenū: Quid enim daturus es?Nonne fenum? Etenim iſta omnia que eccleſie ad neceſſitates ẜuientium deo dant̉

26 4

Alia lr̄a¶Precinit.

Alia lr̄a.foperi:

Alia lr̄a.fet.

Blia ſrafet

Alis lr̄a.f ꝓducit.