PſalmusCXVIII
Pſalmusſed eterna gloria ē breui tempore patientita um: et ſine fine regnantium. Un̄ ſequitur.uia. Quoniā exultatio cordiſ mei ſūt.Et ſi afflictio corꝑis: exultatio tn̄ cordis:Deinde ſubiecit. ¶ In clinaui cor meum ad faciendas iuſtificatiōes tuas in eternū: ꝓpter retributioem.Qui dicit: inclinaui cor meum: ipſe iamdixerat: inclina cor meū in teſtimonia tua:vt intelligamus ſimul hoc eſſe ⁊ diuini muneris et ꝓprie volūtatis. Sed nūquid ineternū facturi ſumꝰ iuſtificatōes dei? Opera illa quidē q̄ oꝑamur circa ꝓximorū neceſſitateſ eterna eē nō poſſūt: ſic̄ nec ip̄e neceſſitates: ſed ſi non diligendo iſta facimꝰnulla ē iuſtificatio: Si aūt diligēdo eternaeſt ipſa dilectio: eiqꝫ eterna ē ꝑata retributio. Propt̉ quā retributiōem dicit ſe inclinaſſe cor ſuū ad faciendas iuſtificationesdei: vt ī eternū diligens: in eternum mereatur habere quod diligit.¶ Explicit ſermo viceſimuſtertius Incipit ſermo viceſimuſquartus: de verſupſalmi: Iniquos odio habui: vſqꝫ ad idPropterea dilexi teſtimonia tua ſemper.Salmi huius locus de quo in voluntate dei deputaturi ſumus: ſicincipit. ¶ Iniquos odio habui: ⁊ legemtuam dilexi. Nō ait: iniquos odio habui: ⁊ iuſtos dilexi: aut īinqͥtatē odio habui ⁊ legem tuā dilexi: ſed cūdixiſſet: iniqͦſ odio habui: expoſuit qͣre: addendo: ⁊ legem tuam dilexi: vt demōſtraret: non ſe in hoībus iniquis odiſſe naturāqua hoīes ſūt: ſed iniquitatē quā legi quādiligit inimici ſūt: Deinde ſequit̉. ¶ Adiutor meus et ſuſceptor meꝰ es tu:Adiutor ad bona facienda: ſuſceptor admala euadēda. Ꝙ aūt adiūgit. In verbū tuū ſuꝑſperaui. Tanqͣꝫ filius promiſſionis loquit̉. Sed quid ſibi vult verſus qui ſequit̉. ¶ Declinate a me maligni: ⁊ ſcrutabor mādata dei mei.Non enim ait: faciam: ſed ſcrutabor. Utergo perfecte ea diligenterqꝫ nouerit: malignos a ſe declinare deſiderat: eoſqꝫ etiācompellendo a ſe abigit. Nā maligni exercent ad faciēda mandata: a ſcrutandisautē auocāt: non ſolum cū ꝑſequūtur: autlitigare nobiſcū volūt: verūetiaꝫ cū obſequūtur et honorāt: ⁊ cū ſuis vitioſis et negocioſis cupiditatibus adiuuādis vt occupemur: ⁊ eis noſtra tꝑa impēdamꝰ efflagitant: aut certe infirmos p̄mūt: et cauſas
CXVIIIſuas ad nos deferre compellūt: Quibusdicere non audemus: Dic hō quis me cōſtituit iudicē aūt diuiſorē inter vos? Conſtituit enī talibus cauſis eccleſiaſticos appoſtolus congnitores: in foro: prohibensiurgare chriſtianoſ: Nec illis quidem quialiena rapiunt ſed ſua cupide repetūt dicimus: cauete ab omni cupiditate: conſtituentes eis ante oculoſ hoīem cui dictū ē:Stulte hac nocte auferet̉ a te aīa tua: quepreparaſti cuiꝰ erūt: quia ⁊ quādo dicimꝰ:non recedunt nec declināt a nobis: ſed inſtant: vrgent: p̄cantur: tumultuātur: extorquet: vt ip̄is potius ad iſta que diligūt qͣꝫſcrutandis dei mādatis que diligimꝰ occupemur: O qͣꝫto tedio turbaꝝ turbulentarū: et qͣꝫto deſiderio diuinorū eloquiorū dictū ē: Declinate a me maligni ⁊ ſcrutabor mandata dei mei. Ignoſcant obedientes fideles: qui ꝓ ſuis ſecularibꝰ cauſisraro nos querunt: ⁊ iudicijs noſtris facillime acquieſcūt: nec noſ ꝯterunt litigādo:ſed obtēperādo potius conſolātur. Certeꝓpter eos qui et inter ſe ꝑtinaciter agunt:et quādo bonos p̄mūt: noſtra iudicata cōtemnūt: faciuntqꝫ nobis ꝑire temꝑa rebuſerogāda diuinis: certe inqͣꝫ ꝓpter iſtos etnobis liceat exclamare in hac voce corporis chriſti: Declinate a me maligni ⁊ ſcrutabor mandata dei mei. Deinde poſteaqͣꝫvelut ab oculis cordis ſui muſcas irruentes abegit: redit ad euꝫ cui dicebat: adiutor meus ⁊ ſuſceptor meus es tu: in verbūtuū ſperaui p̄cemqꝫ continuans. ¶ Sucipe me: inquit: ſecūdum eloquiumfituū et viua: ⁊ᶠ ne cōfundas me abexpectatione mea. Qui iā dixerat: ſuſceptor meꝰ: poſcit magis magiſqꝫ ſuſcipi:et ad illud ꝓpt̓ qd̓ tolerauerat tā ml̓ta moleſta perduci: verius ibi ſe qͣꝫ in iſtis huānarū reruꝫ ſomnijs fidens eſſe victurum.Sic enī de futuro dictū eſt: et viuā: tāqͣꝫ inhoc corꝑe mortuo nō viuatur. Corpuſ enmortuū eſt ꝓpter peccatum: ⁊ expectātesredemptiōem corꝑis noſtri: ſpe ſalui factiſumus: et quod nō videmus ſperātes: perpatientiā expectamꝰ: Sꝫ ſpes nō ꝯfundit:ſi caritas dei diffundit̉ in cordibuſ noſtrisꝑ ſpiritūſanctū qui datꝰ eſt nobis. Propt̓que largiuſ accipiēda clamat̉ ad patrē: necōfundas me ab expectatione mea. Et tāqͣꝫ ei reſpōſum fuerit in ſilentio: ſi non viscōfundi ab expectatōe tua: nō intermittaſmeditari iuſtificatiōes meas: ſentiens iſtā
Alia lr̄a.ret.
Alia lr̄arquia.
Ilia lr̄a.fuon.