PſalmusCXIIII
Pſalmusquomō p̄dicabunt niſi mittant̉? Cū gͦ hecomnia geſta apud me cernere̓: quō nō crederem ꝙ inclinauit dn̄s aurē ſuaꝫ mihi? Etſic cōmendauit in nobis dilectionē ſuā: vtchriſtus pro impijs moreret̉. Cum igit̉ hecmihi annūciarent ſpecioſi pedes eorū quiannūciauerūt pacē: qui annūciauerūt bona: quia oīs qui inuocauerit nomē dn̄i ſaluus erit: credidi aureꝫ eius inclinatā mihi:⁊ ī diebus meis inuocaui. Et qui ſunt diestui: quoniā dixiſti: in diebus meis inuocaui? An forte illi quibus venit plenitudo tēporis: ⁊ miſit deus filium ſuū qui iam dixerat: Tempore acceptabili exaudiui te: ⁊ indie ſalutis adiuui te. Audiſti ex ore p̄dicatoris veniētis ad te pedibꝰ ſpecioſis: Eccetp̄uſ acceptabile: ecce nūc dies ſalutꝭ: ⁊ credidiſti: ⁊ ī diebus tuis īuocaſti ⁊ dixiſti: Odn̄e erue aīaꝫ meā. Sūt quidē iſta: ſꝫ ⁊ diēsmeoſ magꝭ inqͥt poſſū dice̓ dies miẜie mee:dies mortalitatꝭ mee: dies ẜm Adā plenoſlaboris ⁊ ſudoris: dies ẜm vetuſtate putredinis. Ego em̄ iacens infixus in limo profundi: in alio pſalmo exclamaui: Ecce veteres poſuiſti dies meos: in his diebꝰ meisinuocaui. Diſtant quippe dies mei a diebꝰdomini mei. Dies meos dico: quos ip̄e mihi feci priuata audacia qua deſerui eū. Etqm̄ vbiqꝫ ip̄e regnat: ⁊ eſt omnipotēs atqꝫomnitenēs: merui carcerē: id eſt ignorātietenebras: ⁊ compedes mortalitatꝭ accepi.In his diebus meis inuocaui: qꝛ et ego alibi clamo: Educ de carcere aīaꝫ meā: ⁊ qm̄ī die ſalutꝭ quē mihi p̄ſtitit adiuuit me: intrat in cōſpectu eius gemitus cōpeditorū.In his em̄ diebus meis. ¶ Circūdederunt me dolores mortis: periculainferni inuenerūt me. Que niſi aberrantē abs te nō inuenirēt me: Nūc autē illame inuenerūt. Ego v̓o ea nō inueniebam:qui gaudebā ꝓſperis ſeculi: in quibꝰ plusfallunt ꝑicula inferni. Sed poſtea qͣꝫ ⁊ ego.¶ Tribulatione ⁊ dolorem īueni:⁊ nomen domini inuocaui. Latebatenim me tribulatio ⁊ dolor vtilis: tribulatiode qua dat auxiliū: cui dictum eſt: Da nobis auxiliū de tribulatiōe: ⁊ vana ſalus hominis. Ego em̄ de vana ſalute homīs gaudendū ⁊ exultandum arbitrahar: ſed cumaudiſſem a dn̄o meo: Beati lugentes: qm̄ip̄i cōſolabunt̉: nec expectaui vt pͥus amitterem bona temporalia quibus male vtebar: ⁊ tunc lugerem: ſed attendi in eandeꝫipſam miſeriā meaꝫ qua talibꝰ oblectabar:
que ⁊ amittere formidarē ⁊ tenere non poſſem: attendi in eam vehemēter ⁊ fortiter: etme nō ſolum excruciari aduerſitatibꝰ huiꝰſeculi: ſed etiā obligari ꝓſperitatibus vidi:atqꝫ ita tribulationē ⁊ dolorem qui me latebat inueni: ⁊ nomē dn̄i inuocaui. ¶ O do 2mineᶠ erue anima meā: Miſer enim tego hō: quis me liberabit de corꝑe mortishuiꝰ: niſi gratia dei ꝑ Ieſum chriſtū dominū noſtꝝ? Dicat igit̉ ſanctꝰ ppl̓us dei: tribulatōnē ⁊ dolorē īueni: ⁊ nome dn̄i īuocaui:Et audiēt reliqͥe gentiū: que nōdū inuocātnomē dn̄i: audiant ⁊ querāt vt inueniāt tribulationē ⁊ dolorē ⁊ inuocēt nomē domini⁊ ſalui fiant. Non hoc eis dicimꝰ vt querātmiſeriā quā nō habent: ſed vt inueniāt eaꝫquam neſciētes habēt. Neqꝫ hoc eis optamus: vt terrena neceſſaria deſint eis quibꝰindigēt dū mortaliter viuūt: ſꝫ vt hoc plāgant qd̓ amiſſa ſatietate celeſti: terrenis nōdum ad fruendū ſtabilibus bonis: ſed adſuſtētandū neceſſarijs indigere meruerūt.Agnoſcant ⁊ lugeant iſtā miſeriam: faciateos beatos lugentes: qui eos eſſe ſemꝑ miſeros noluit. Miſericors dn̄s ⁊ iuſtꝰ:⁊ deus noſter miſeret̉. Miſericors etiuſtus ⁊ miſeret̉. Miſericors primū: qꝛ inclinauit aurē ſuam mihi: ⁊ neſciebam ꝓpinquaſſe aurē dei mei ori meo: niſi ꝑ illos ſpecioſos pedes excitarer vt inuocarē. Quisem̄ eum inuocauit: niſi quē ip̄e prior vocauit: Hinc ergo primū miſericors. Iuſtꝰ aūtqꝛ flagellat: ⁊ iterū miſeret̉: qꝛ recipit: Flagellat aūt omnē filiū quē recipit. Nec tammihi amarū debet eſſe qd̓ flagellat: qͣꝫ dulce qd̓ recipit. Quō em̄ nō flagellat? ¶ Cuſtodiens paruulos dn̄s: Quos grades querit heredes. Quis em̄ eſt filius cuinon det diſciplinā pater eius: HumiliaAtus ſum ⁊ ſaluū me fecit. Saluū mefIfecit: qꝛ hūiliatus ſum. Non enim penalisſed ſalutaris dolor eſt: quē ſecando medicus fecit. ¶ Cōuertere: inquit: animamea in requiem tua: qꝛ dominꝰ benerecit tibi. Non meritis aūt viribꝰ tuisAſed qm̄ dn̄s benefecit tibi. Qm̄f exeremit: inquit: anima meā a mortē: Mira res eſt cariſſimi qd̓ cuꝫ dixiſſet in requiēꝯuertendā animā: qm̄ bn̄fecit ei dn̄s: ſubiecit: Qm̄ exemit animā meā de morte. Iōne in requiē ꝯuerteret̉: qꝛ exempta ē a morte: Nōne magis ī morte requies dici ſolet:Que tandē eius actio eſt cuiꝰ vita requies⁊ mors inquietudo eſt? Talis gͦ actio debet
lſxa
Alia lr̄a.fliberauit me
Ilia lr̄a.t libera.
Alia lr̄a.feripuit.