PſalmusCI

¶ Diui Aurelij Auguſtini Hipbonenſis epiſcopi: de pͣs. c. Tractatus incipit.¶ Sermo primus: de pͥma parte pſalmi.Cce vnus pauper orat: ⁊non orat in ſilentio. Licetergo audire eum: ⁊ viderequis naͣm ſit: Ne forte illeſit. de quo dicit Apl̓us.Qui ꝓpter nos pauꝑ factus eſt cū diues eſſet: vt illius paupertatevos ditaremini. Si ergo ipſe eſt. quō pauper? Nā quō diues? quis nō videt? Undeem̄ hoīes ſunt diuites? Puto auro. argento. familia. terra: ſed oīa ꝑ ip̄m facta ſunt.Quid ergo illo ditius. ꝑ quē facte ſunt diuitie? ille etiā que nō ſūt vere diuitie? Perillū em̄ ⁊ ille diuitie: ingeniū. mores. vita.ip̄ius corꝑis ſanitas. ſenſus. cōfirmatioqꝫmembroꝝ. Etem̄ cū hec ſalua ſunt: ⁊ pauperes diuites ſunt. Per illū ⁊ ille maioresdiuitie: fides. pietas. iuſticia. caritas. caſtitas. mores boni. Nemo em̄ ⁊ has habet:niſi ꝑ eum qui iuſtificat impiū. Ecce qͣꝫ diues. Quis em̄ magis diues. qui habet qd̓vult alio faciēteˢ an qui facit qd̓ vult ⁊ aliohabēte? Puto qͥa ditior ille. qui fecit quodhabeſ: Quia qd̓ ille hꝫ. tu nō habes. Ecceqͣꝫ diues. In hoc tā diuite vnde agnituriſumꝰ hec verba: cinerē ſicut panē māducaui. ⁊ potū meū cū fletu miſcebā? Un̄ illeHuccine ille tāte diuitie ꝑuener̄t? Multūillud excelſum: multū hoc abiectum. quidfaciemus? Quēadmodum iſta ima illis ſūmis cōtemperabimus? Nimis ab inuicemlonge ſunt. Nondū agnoſco iſtum pauperē. Aliuſ eſt fortaſſe. Sed adhuc q̄ramus.Unde em̄ nobis nō videt̉ ipſe? Mirū ſi interrogas: ⁊ n̄ expaueſcis diuitias. Inpͥncipio erat verbū: ⁊ verbum erat apud deum⁊ deꝰ erat verbū. Hoc erat ī pͥncipio apuddeum. Omnia per ipſum facta ſunt: ⁊ ſineipſo factum eſt nihil. Qui iſta dixit. cū diceret: diu̓s erat: quantomagis ille de quodicebat. In prīcipio erat verbū: Et nō qͣlecūqꝫ verbū: ſꝫ verbuꝫ deꝰ. Et nō vbicūqꝫ ſꝫapud deū. Et nō vacans: ſed oīa per ip̄mfacta ſunt. Cinereꝫ ſicut panē māducauit:⁊ potū ſuū cum fletu miſcuit. Metuēdumē ne tātis diuitijs noſtra paupertas faciatiniuriā: Quere adhuc tamē ne ipſe ſit pauper iſte: quoniā verbū caro factū eſt. ⁊ ha-

bitauit in nobis. Reſpice ⁊ illā vocē: Egoſeruꝰ tuus. ⁊ filius ancille tue. Attende ancillam iſtā caſtam: ⁊ virginem. ⁊ matrem.Ibi em̄ accepit pauꝑtatē noſtrā. vbi ſeruiformam īdutus eſt. ſemetip̄m exinaniēs.ne diuitias expaueſceres eius: ⁊ ad eū accedere cum tua mendicitate nō auderes.Ibi accepit inqͣꝫ formam ſerui: Ibi noſtraindutus eſt pauꝑtate. Ibi ſe pauperauit:Ibi nos ditauit. Iam ergo ꝓpinquamusde illo hec intelligere: Uerum̄tamē adhuctemere nō ē ꝓnūciandū. Partꝰ virginis ēlapis ſine manibꝰ de monte preciſus: vbinullus hominū operatus eſt. nulla tranſfuſa concupiſcentia: ſed ſola fides accenſa. ⁊verbi caro cōcepta. Deinde ꝓceſſit ex vtero. Locuti ſunt celi. Angeli paſtoribꝰ nunciauerūt. Stella ad adorādū regē magostraxit. Symeon īpletꝰ ſpūſctō infantē deūin matrꝭ manibus agnouit. Acceſſit etas:nō diuinitati ſed carni. Horrēt: mirāturqꝫſapientiā dei pueri duodēnis: imperiti ſenes. Aut etiam ſi periti ſenes: quid illorūperitia ad verbū dei? Quid illorū peritiaad ſapientiam dei? Nonne ⁊ periti. niſi illoſubueniente. vtiqꝫ perituri? Creſcit adhucetate corporꝭ: venit ad fluuiū baptizandꝰ.Baptizator deū agnoſcit: indignū ſe ſoluende calciamenti corrigie confitet̉. Iaminde Ceci illuminant̉ Surdis aperit̉ auditus? Loquunt̉ muti Mundant̉ leproſi.Stringunt̉ paralitici Cōualeſcūt lāguidi:Reſurgūt mortui. Iam quidem in verbiilliꝰ ꝑ quod facta ſunt oīa comparationediuitiaꝝ agnoſco paupertatē: ſed qͣꝫ longeadhuc a cinere ⁊ fletu cū potū. Adhuc timeo dicere ipſe eſt: ⁊ tamē volo. Sunt em̄hic que me cogāt velle: ⁊ rurſꝰ quedā queme cogāt timere. Ipſe ē: ⁊ nō eſt. Ipſe iamin forma ſerui eſt: iam mortalē fragilemqꝫcarnē portat: iā moriturꝰ aduenit: ⁊ tamennōdum intelligit̉ in hac egeſtate. Cineremſicut panē manducaui: ⁊ potū meum cumfletu miſcebā. Addat gͦ paupertatē pauꝑtati: ⁊ tranſfiguret in ſe corpus humilitatisnoſtre. Sit caput noſtrū. ſimꝰ mēbra eius:ſint duo in carne vna. Iam em̄ vt primitꝰpauper eſſet: formā ſerui accipiens dimiſitpatrē. Quia aūt de virgine natꝰ eſt. dimittat ⁊ matrem. et adhereat vxori ſue: et ſintduo in carne vna. Ita em̄ erūt duo ⁊ in voce vna: ⁊ ī illa vna voce iā nō mirabimurnr̄aꝫ vocē. Cinerē ſicut panē māducaui: ⁊potū meum cū fletu miſcebam. Dignatus

2