PſalmusXCVIII

XCVIII

bonū ſiue malū. Et honor regis iudiciumdiligit. Ergo timeamꝰ: ergo faciamꝰ iuſticiā: ergo faciamꝰ equitate. Sed qͥs fac̄ eqͥtatē? Quis fac̄ iuſticiā? Hō pctōr: hō iniquus: hō ꝑuerſus: hō auerſus a luce veritatis? Quid debet facere homo? Cōuertere ſe tantū ad deū: vt ip̄e in illo formet eqͥtatē: quā ip̄e formare nō pōt: ſꝫ deformare.Idoneꝰ ē hō ad vulnerandū ſe: nūqͥd idoneus eſt ad ſanandū ſe? Qn̄ vult egrotat:nō qn̄ vult ſurgit. Si vult viuat intēperanter vel in frigore vel in calore: eo die egrotat quo voluerit. Cū aūt viuēdo intēperāter ceperit egrotare: ſurgat qn̄ vult? Quieuit qn̄ voluit: ſurgat ſi pōt qn̄ vult. Ut iaceret egrotus intēꝑantiā ſuā habuit neceſſariā: vt ſurgat aūt neceſſariā habet artificis medicinam. Sic ergo vt peccet homo:ip̄e ſibi ſufficit ad peccādū: vt iuſtificet̉ nōſibi ſufficit: niſi ab illo iuſtificet̉: qui ſolꝰ eſtiuſtꝰ. Ut ergo ſe illi hoīes dent formādosad iuſticiā: cū terruiſſet ppl̓oſ pſalmꝰ iſte: ⁊dixiſſet: Cōfiteant̉ noī tuo magno: qm̄ t̓ribile ⁊ ſanctū eſt: ⁊ honor regis iudiciū diligit: veluti q̄rentes iā ppl̓os territos quō iuſti viuere debeāt: qꝛ in ſeip̄is nō poſſūt habere iuſticiā: cōmendauit illis ⁊ plaſmatorem iuſticie illoꝝ: ⁊ ſecutꝰ ait. ¶ Tu ꝑaraſtiſ equitate: iuſticiā ⁊ iudiciū inIacob tu feciſti. Debem enī ⁊ nos habere iudiciū: debemꝰ habere iuſticiaꝫ: ſedille in nobis facit iudiciū ⁊ iuſticiaꝫ: qͥ nosfecit in quibꝰ faceret. Quō ⁊ nos debemꝰhabere iudiciū ⁊ iuſticiā? Iudiciuꝫ habesqn̄ diſcernis malū a bono: iuſticiā aūt qn̄ſeq̄rꝭ bonū ⁊ declinas a malo. Diſcernēdoiudiciū hēs: faciēdo iuſticiā hēs. Declinaa malo ait: ⁊ fac bonū: q̄re pacē ⁊ ſeq̄re eā.Prīo debes hr̄e iudiciū: ⁊ poſtea iuſticiā.Qd̓ iudiciū? Ut pͥmo iudices: quid ſit malū: ⁊ quid ſit bonū. Et quā iuſticiā? Declines a malo: ⁊ facies bonū. Hoc autē nō ate habebis: qꝛ vide qͥd dixit: Iudiciū ⁊ iuſticiā in Iacob tu feciſti. ¶ Exaltate dominū deū noſtrū: Uere exaltate: beneexaltate. Laudemꝰ ⁊ exaltemꝰ illū: qui fec̄ip̄am iuſticiā quā habemꝰ ipſe in nobis fecit. Quis enī in nobis fecit ip̄am iuſticiā:niſi qui nos iuſtificauit? De chriſto aūt dictū eſt: qui iuſtificat impiū. Nos ergo impij: ille iuſtificator: qn̄ ⁊ ip̄aꝫ iuſticiā ipſe īnobis fecit: qua illi placeamꝰ: vt ad dexteram nos ponat ⁊ nō ad ſiniſtram: vt dicatad dexterā poſitis: Uenite bn̄dicti patri

mei ꝑcipite regnū qd̓ vobis paratū eſt aborigīe mūdi: Nō aūt ponat ad ſiniſtrā int̓eos quibꝰ dicturꝰ ē: Ite in ignē eternū quiparatus eſt diabolo: ⁊ angelis eiꝰ. Qui innobis coronaturꝰ eſt nō merita nr̄a: ſꝫ dona ſua: quātū debet exaltari? Exaltate dominū deū nr̄m. Et adorate ſcabelluꝫpedū eiꝰ qm̄ ſanctū eſt. Quid habemus adorare? Scabellū pedū eiꝰ. Suppedaneū dicit̉ ſcabellū. Quod dicunt greciυποπόδιον: dixerūt latini ſcabellum. Etalij dixerūt ſuꝑpedaneū. Sꝫ videte fratres qͥd nos iubeat adorare. Alio loco ſcriptura dic̄: Celū mihi ſedes ē: terra aūt ſcabellū pedū meoꝝ. Ergo terram nos iubetadorare: qꝛ dixit alio loco: ꝙ ſit ſcabelluꝫpedū dei? Et quō adorabimꝰ terrā cum dicat aꝑte ſcpͥtura: Dn̄m deuꝫ adorabis: ethic dic̄: Adorate ſcabellū pedū eiꝰ? Exponens aūt mihi: quid ſit ſcabellū pedū eiusdicit: terra autem ſcabellum pedum meoruꝫ. Anceps factus ſū: timeo adorare terram: ne damnet me qui fecit celū ⁊ terraꝫ.Rurſum timeo non adorare ſcabellū pedum dn̄i mei: quia pſalmus mihi dicit: adorate ſcabellū pēdū eius. Quero quid ſitſcabellū pedum eius: ⁊ dicit mihi ſcriptura: terra ſcabellum pedum meoꝝ? Fluctuans cōuerto me ad chriſtū: quia ip̄m quero hic ⁊ inuenio: quō ſine impietate adoretur terra: ſine impietate adoret̉ ſcabellūpedum eius. Suſcepit eniꝫ de terra terrā:quia caro de terra eſt: ⁊ de carne Mariecarnem accepit. Et quia in ipſa carne hicambulauit: ⁊ ipſam carneꝫ nobis manducandam ad ſalutem dedit: nemo autē illaꝫcarnē manducat niſi prius adorauerit: inuentū eſt quēadmodū adoret̉ tale ſcabellum pedum dn̄i: ⁊ nō ſolū nō peccemꝰ adorando: ſed peccemꝰ nō adorādo. Nunquid aūt caro viuificat? Ipſe dn̄s dixit cūde ipſa cōmendatiōe eiuſdē terre loqueretur: Spiritꝰ eſt qui viuificat: caro aūt nihilꝓdeſt. Ideo ⁊ ad terrā qͣꝫlibet cuꝫ te inclinas atqꝫ ꝓſternis: non quaſi terrā intuearis: ſed illum ſanctum cuius pedū ſcabellum eſt quod adoras: propter ipſum eniꝫadoras: iō ⁊ hic ſubiecit: adorate ſcabellūpedū eius: quoniā ſanctum eſt. Quis ſanctus eſt? In cuius amore adoras ſcabellūpedum eius? Et cū adoras illū: ne cogitatiōe remaneas in carne: ⁊ a ſpiritu nō viuificeris: ſpiritus enim inquit viuificat: caroautem nihil ꝓdeſt. Tunc autem quando

Alia lr̄a.ctiones.