PſalmusXCIII

XCIII

crepas ꝑ ſuꝑbiam. Certe altus eſt deuſ: tuhumilia te: ⁊ deſcendet ad te. Audiuimusqͣre parcat mal̓: hocip̄m foſſa ip̄oꝝ eſt. Dicit tibi deus quō ill̓ foditur: ⁊ quare ill̓ foditur fouea nō eſt tuū cognoſcere: ſꝫ ex lege mea diſce patiētē te eſſe debere: donecfodiat̉ peccatori fouea. Et qͥd de me inqͥsqui laboro ⁊ laboro inter ip̄os peccatoreſReſpondet̉ tibi qd̓ ſequit̉. ¶ Quia nonrepellet dn̄s plebe ſuā. Exercet nonrepellit. Quō enī dicit alio loco ſcriptura?Qm̄ quem diligit deus corripit: flagellataūt omnē filiū quem recipit. Ille flagellatum recipit: tu dicis qꝛ repellit. Uidemushoīes in filijs ſuis facere illud: aliqn̄ iā deſperatos filios ſuos dimittunt viuere quōvolūt. Eos qͥ ſbeꝫ hn̄t: flagellant: illos v̓oquos oīno viderit ſine ſpe ⁊ indomitos eēdimittūt vt faciant qd̓ volunt. Iam queꝫdimittit facere qd̓ vult: non vult ꝑmitteread hereditatem ſuā: eū aūt flagellat filiumcui ip̄am hereditatē ẜuat. Cum aūt flagellat deus filiū: currat ſub manu pr̄is flagellantis: qꝛ qui flagellat ad hereditateꝫ erudit. Ab hereditate nō repellit filiū ſuū quēcaſtigat: ſed ideo flagellat vt recipiat. Nōſit tam vano ſenſu ⁊ puerili vt dicat: plusamat pr̄ meus fratrē meū cui ꝑmittit facere qͥcqͥd vult: ego ſi me mouero ꝯͣ iuſſioneꝫ.patris mei: flagella inuenio. Tu gaude ſb̓flagell̓: qꝛ tibi ſeruat̉ hereditas: qꝛ non repellit dn̄s plebem ſuā. Ad tꝑus emendat:nō in eternū damnat. Illis aūt ad tꝑs parcit: ineternū illos damnabit. Elige tibi: tēporalem vis laborē: an ſempiternā penā?Tꝑalem felicitatē: an ſempiternam vitaꝫ?Quid minat̉ deus? Sempiternam penā.Quid ꝓmittit deꝰ? Sēpiternam requiem.In quo flagellat deus bonos: tꝑale eſt: inquo ꝑcit mal̓: tꝑale eſt: qꝛ non repellet dominꝰ plebē ſuā. Et hereditatem ſuamnō derelīquet. Quoaduſqꝫ iuſticia inqͥt ꝯuertat̉ in iudiciū: ⁊ qͥ habent eā oēs recto ſunt corde. Attēde mō ⁊ habe iuſticiā:qꝛ iudiciū nondū potes hr̄e. Prius eſt vthabeas iuſticiā: ſꝫ ip̄a iuſticia tua ꝯuertet̉ īiudiciū. Habuerūt hic iuſticiā apl̓i: ⁊ ꝑtulerunt iniqͦs: Sed qͥd ill̓ dicit̉? Sedebitisſuꝑ duodecī ſedes iudicātes duodecī tribus iſrl̓. Ergo iuſticia ip̄oꝝ ꝯuertet̉ in iudicium. Mō enī iuſtus quiſqͥs h̓ fuerit ad hͦeſt vt patiat̉ mala ⁊ toleret. Patit̉ tempuspaſſionis: ⁊ veniet dies iudicatiōis. Sedqͥd dico de ſeruis dei? Ip̄e dn̄s qͥ iudex eſt

oīm viuoꝝ ⁊ mortuoꝝ pͥmo iudicari voluit: ⁊ ſic iudicare. ¶ Quouſqꝫ iuſticiacōuertet̉ in iudiciū: ⁊ qui hn̄t eamoēsᶠ recto ſunt corde. Qui hn̄t mōiuſticia: nondū indicat. Prīo eſt enim habere iuſticiā: ⁊ poſtea iudicare. Prīo patitur malos: ⁊ poſtea iudicat maloſ. Modoiuſticia ſit: poſtea cōuertet̉ in iudicium: ettamdiu patit̉ hoīes maloſ: qͣꝫdiu vult deꝰ:qͣꝫdiu illos ꝑferet eccl̓ia dei: vt erudiat̉ permaliciā ip̄oꝝ: Non tn̄ repellet deus plebēſuā: quouſqꝫ iuſticia ꝯuertat̉ in iudicium:ē qͥ hn̄t eaꝫ: omnes recto ſunt corde. Quiſūt recto corde? Qui hͦ volūt qd̓ deꝰ vult;Deꝰ parcit pctōribꝰ: tu vis vt iam perdatpctōres: Diſtorti cordis es: ⁊ praue volūtatis: qn̄ aliud vis: aliud vult deꝰ. Uult ātdeꝰ parcere mal̓: tu nō vis parci. Patiēsē deus pctōribꝰ: tu non vis tolerare peccatores. Sꝫ vt dicere ceꝑam: alid̓ vis tu: aliud vult deꝰ. Cōuerte cor tuuꝫ: ⁊ dirige addeū: qꝛ ⁊ dn̄s infirmis cōpaſſus ē. Uidit īcorꝑe ſuo: id eſt in eccleſia ſua infirmos: qͥpͥmo voluntatē ſuā ſequi temptarēt: ſꝫ cumviderēt volūtatē dei aliā eſſe: dirigerēt ſe ⁊cor ſuū ad ſuſpiciendā ⁊ ſequendā voluntatem dei. Ne voluntatē dei vel̓ torq̄re advolūtatē tuā: ſꝫ tuā corrige ad volūtatē d̓i.Uolūtas dei ſic eſt quō regula. Ecce putatorſiſti regulā: vnde habes corrigi? Illa ātintegra manet. Regula eſt enī incōmutabil̓. Ꝙͣdiu integra ē regula: habes qͦ te cōuertas: ⁊ corrigas prauitatē tuā: habeſ vn̄corrigas qd̓ in te tortū ē. Quid aūt volūthoīes? Parū eſt: qꝛ volūtatē ſuā tortuoſāhn̄t: ⁊ volūt volūtatem dei tortuoſaꝫ facere ẜm cor ſuū: vt hoc faciat deus qd̓ ip̄i volūt: cū ip̄i debeāt facere qd̓ deꝰ vult. Quōaūt complexus eſt dn̄s ex duabꝰ voluntatibus: vnā factā in homīe quē portabat p̄figurans in corꝑe ſuo: id eſt ī eccl̓ia ſua: futuros qͦſdam qͥ volūtatem ſuā vellēt facere: ſꝫ ſequerent̉ poſtea dei: qui infirmos qͣſdam oſtēdit qd̓ ad ip̄m ꝑtineāt: ⁊ eos prefigurauit in ſe. Nam ideo ⁊ toto corꝑe ſanguinē ſudauit: qꝛ in corꝑe ſuo: id eſt ī eccleſia ſua martyrū ſāguinē oſtēdit. Toto corpore ſanguis exibat: ita eccl̓ia eius hꝫ martyres ꝑ totū corpus eius fuſus ē ſanguis.Quoſdā ęnī infirmos in ſe p̄figurās vl̓ incorꝑe ſuo: ex ꝑſona infirmorū compatiēsill̓ ait: Pater ſi fieri pōt tranſeat calix iſte ame. Oſtendit hoīs volūtatē: ⁊ ſi in ip̄a volūtate ꝑmaneret: iam prauū cor videretur6

BB 2

Alia lr̄aQuo aduſqꝫfluxta illamf qui