PſalmusLXXXIX
ſctōꝝ cū ſobrietate celebrate: vt imitemureos qͥ p̄ceſſerūt: ⁊ gaudeāt de vobis qͥ orātꝓ vobis: vt benedictio dn̄i ineternū maneat ſuꝑ vos: fiat fiat.Explicit Trac. de psͣ. LXXXVIII.Incipit Trac. de psͣ. LXXXIX.Ratio Moyſi hoīs dei. Preo notat̉ pſalmꝰ iſte: ꝑ quē hoīeꝫ ſuūdeꝰ legē dedit ppl̓o ſuo: quē ꝑ eūdēhoīem ſuū de domo ſeruitutꝭ liberās: qͣdraginta ānis ꝑ heremū duxit. Fuit gͦ Moyſes mīſter veteris teſtamēti: ⁊ ꝓph̓a noui teſtamēti. Oīa qͥppe illa in figura ꝯtingebātin illis: ſic ait Apl̓us: Scripta ſunt aūt adcorreptionē nr̄am: in qͦs finis ſcl̓oꝝ obuenit. Scd̓m hāc gͦ diſpēſatione q̄ facta eſt ꝑMoyſen: īſpiciēdus ē pſalmꝰ iſte: qͥ ex eiꝰoratōe titulū accepit. ¶ Expoſitiopſalmi.Ne: inqͥt: refugiū tu factꝰ esLd Nnob: in generatiōeᶠ ⁊ genea.ratione. Siue in oī gnatiōe: ſiuein.in duabꝰ vetere ⁊ noua: qꝛ ſicut dixi: mīſterfuit ille teſtamēti ꝑtinētis ad gnaͣtionē veterē: ⁊ ꝓph̓a teſtamēti ꝑtinētꝭ ad gnationēnouā. Cuiꝰ teſtamēti ſpōſor ſponſuſqꝫ cōiugij qd̓ de illa gnatione ſortitꝰ eſt: ait ipſeIeſus: Si crederetꝭ Moyſi credētis ⁊ mihi: de me em̄ ille ſcripſit. Nō em̄ credēduꝫeſt ab ip̄o oīno Moyſe iſtuꝫ pſalmū fuiſſeꝯſcriptū: qͥ vllis eiꝰ lr̄is inditꝰ nō eſt: in quibus eiꝰ cātica ſcripta ſūt: ſed alicuiꝰ ſignificatiōis gr̄a tā magni meriti ſerui dei nomēadhibitū eſt: ex qͦ dirigeret̉ legētis vel audiētis intētio. Factꝰ es inqͥt nob̓ dn̄e refugiū in gnatiōe ⁊ generationē. Quale autērefugiū factꝰ ſit: qm̄ ſcꝫ nob̓ cepit eē qd̓ nōerat: id ē refugiū. Nō aūt ip̄e nō erat an̄qͣꝫnobis eēt refugiū: ſecutꝰ adiunxit. ¶ Prifiuſqꝫ mōtes fieretᶠ ⁊ formaret̉ terraTorbisᶠ terre: ⁊ a ſcl̓oⁱ vſqꝫ in ſecu-lū tu esᶠ. Tu gͦ qui ſꝑ es: ⁊ an̄qͣꝫ eſſemusus⁊ an̄qͣꝫ mūdus eſſet: refugiū ex qͦ ad te conuerſi ſumꝰ factꝰ es nobis. Nō mihi aūt videt̉ vtcunqꝫ intelligendū qd̓ ait: Priuſqͣꝫmōtes fierēt ⁊ formaret̉ terra: vel ſicut alijcodices habēt: qd̓ de vno v̓bo greco exp̄ſſū eſt: fingeret̉ terra. Mōtes quippe ꝑtesterre ſūt altiores: ⁊ vtiqꝫ ſi anteqͣꝫ formaret̉terra deꝰ eſt: a qͦ terra formata eſt: qͥd magnū de mōtibꝰ vel qͥbuſlibet alijs eiꝰ ꝑtibdicit̉: cuꝫ ſit deꝰ nō ſolū an̄ terrā: ſꝫ ⁊ an̄ celū ⁊ terra: ⁊ ante oēm corꝑalē ⁊ ſpūalē creaturā? Sꝫ nimirū vniuerſa creatura rōnal̓hac differētia fortaſſe diſtincta ē: vt mon-
tiū noīe ſignificarent̉ celſitudīes āgeloꝝ: ⁊t̓re noīe hūilitas hoīm. Et iō qͣꝫuis oīa q̄creata ſūt nō īcōgrue: vel facta: vel formata dicant̉: tn̄ ſi verboꝝ iſtoꝝ eſt vlla ꝓprietas facti ſūt angeli: qui cūin eiſdem celeſtibuſ enumerarent̉ oꝑbꝰ: ita enumeratio ipſa ꝯcluſa ē: Ip̄e dixit ⁊ facta ſūt: ip̄e mādauit ⁊ creata ſūt. Un̄ aūt hō ẜm corpꝰ fieretterra formata ē. Nā hoc verbo ſcpͥtura vtitur: vbi legimꝰ: Uel finxit deꝰ: vel formauitdeꝰ hoīem de limo terre. Ergo priuſqͣꝫ fierent ea qͥ in creatura tua ſūma atqꝫ magnaſūt. Quid em̄ magis rōnali celeſtiqꝫ creatura: ⁊ pͥuſqꝫ fingeret̉ terra: vt eēt qui te agnoſceret ⁊ laudaret in terra: ⁊ hͦ paꝝ eſt: qꝛiſta ceperūt ſiue in tꝑe: ſiue cū tꝑe: ſꝫ a ſecūlo: ⁊ vſqꝫ in ſeculū tu ēs. Qd̓ ꝯueniētiꝰ diceret̉: ab eterno in eternū. Nō em̄ a ſeculodeꝰ: qꝛ eſt an̄ ſecula: aut vſqꝫ in ſeculū: cuiꝰeſt finis: cū ſit ille ſine fine: ſꝫ ex ābiguo verbo greco fit plerūqꝫ in ſcripturis: vt vel ſeculū ꝓ eterno: vel eternū ꝓ ſeculo ponat latinꝰ interpres. Optime aūt nō ait a ſeculotu feciſti: ⁊ vſqꝫ in ſeculū tu eris: ſed pn̄tisſignificationis verbū poſuit: inſinuās deiſubſtantiā omnimō incōmutabilē: vbi nōeſt fuit ⁊ erit: ſed tm̄mō eſt. Un̄ dictuꝫ eſt:Ego ſum qͥ ſuꝫ: ⁊ qͥ eſt miſit me ad vos: Etmutabis ea ⁊ mutabūtur: tu aūt idē ip̄e es⁊ anni tui nō deficiēt. Ecce q̄ eternitas facta eſt nobis refugiū: vt in ea māſuri: ad eāde hac tēꝑis mutabilitate fugiamꝰ. Sꝫ qm̄cū hic ſumꝰ in magnis ⁊ multis tēptationibus viuimus: quibꝰ ne auertamur ab iſtorefugio metuendū ē: intueamur qͥd ꝯſeq̄nter oratio poſcat hoīs dei. Ne auertas hoīeꝫ in huilitate: Id ē ne a tuiseternis atqꝫ ſublimibꝰ hō auerſus tēꝑaliaꝯcupiſcat: ſapiatqꝫ terrena. Et hoc a deopetit qd̓ deꝰ ip̄e p̄cipit: ſimili oīno ſentētiaqua ī oratōe dicimꝰ: Ne nos inferas in tēptationē. Deniqꝫ ⁊ hic adiūgit. Et dixiſti ꝯuertimini filij hoīm. Tanqͣꝫ diceret: hoc a te peto quod ip̄e iuſſiſti: danseiꝰ gratie gloriā: vt qui gloriat̉ in dominoglorietur: ſine cuius adiutorio per arbitriūvolūtatis temptationis huius vite ſuperare non poſſumus. Ne auertas inquit hominem in humilitatem: ⁊ tamen tu dixiſti:Conuertimini filij hominū. Sed da quodiuſſiſti: prece̓ petentis exaudiendo: vel adiuuando volentis fidem. ¶ Quoniammille anni ante oculos tuos: tanqͣꝫdies heſterna que p̄terijt. Iō debe-
y 4
Alia lr̄a.faut.ō habet.fet.f deus