PſalmusLXVII

ſubintrauit: vt abūdaret delictū. Sed qm̄plenitudo legis caritas eſt: ideo ꝑ caritatēlex implet̉ non ꝑ timorē. Caritas enim deidiffuſa ē in cordibus nr̄is ꝑ ſpūmſanctumqͥ datꝰ eſt nobis. Iō letant̉ hec milia. Tantum enī faciūt iuſticiā legis: qͣꝫtuꝫ adiuuātur ſpū gratie. Qm̄ dn̄s in ill̓ in ſyna ī ſancto. Deinde ad ip̄m dn̄m locutiōe cōuerſa. ¶ Aſcędiſti: inqͥt: in altuᶠ captiuaſti captiuitate: accepiſti dona ī hominibus. Hoc apl̓s ſic cōmemorat: ſicexponit de dn̄o chriſto loquēs. Unicuiqꝫaūt noſtrū dat̉ gratia ẜm mēſurā donationis chriſti: Propter qd̓ dicit: Aſcendit inaltum captiuauit captiuitatē: dedit donahoībus. Qd̓ aūt aſcēdit qͥd eſt niſi qꝛ ⁊ deſcendit in inferiores ꝑtes terre? Qui deſcēdit ip̄e eſt ⁊ qͥ aſcēdit ſuꝑ omēs celos vt adimpleret oīa. Chriſto gͦ ſine dubitatiōe dictum eſt: Aſcēdiſti in altū: captiuaſti captiuitatem: accepiſti dona in hoībꝰ. Nec moueat qd̓ apl̓s idem teſtimoniū cōmemorāſnō ait: accepit dona in homībus: ſꝫ deditdona hoībꝰ. Ille qͥppe aucͣtoritate apoſtolica ẜm hoc locutus eſt quod deus filiuscum patre dedit dona hominibus: mittēseis ſpūmſanctum qͥ ſpiritus eſt pr̄is et filij. Scd̓m illud v̓o qd̓ idem ip̄e eſt chriſtuſin corꝑe ſuo intelligit̉ qd̓ eſt eccl̓ia: ꝓpt̓ qd̓⁊ mēbra eius ſunt ſancti ⁊ fideles ei: vndeeis dicit̉. Uos aūt eſtis corpꝰ chriſti ⁊ mēbra: ꝓculdubio ⁊ ip̄e accepit dona in hoībus. Chriſtus qͥppe aſcēdit in altū: ⁊ ſedetad dexterā patris: ſed niſi ⁊ hic eſſꝫ in terrꝭnon inde clamaſſet: Saule ſaule qͥd me ꝑſequeris? Cum gͦ idem ip̄e dicat: qn̄ vni exminimis meis feciſtis mihi feciſtis: qͥd dubitamus eū acciꝑe in mēbris ſuis que dona mēbra eiuſ accipiūt? Sꝫ qͥd eſt captiuaſti captiuitatē? Utrū qꝛ vicit mortē que captiuos tenebat: in qͥbꝰ regnabat: an ipſoshoīes appellauit captiuitatē qͥ captiui ſubdiabolo tenebant̉? Cuius rei myſteriū cōtinet etiam titulus illiꝰ pſalmi qn̄ domꝰ edificabat̉ poſt captiuitateꝫ: id eſt eccl̓ia poſtgentilitatē. Ip̄os itaqꝫ hoīes qͥ captiui tenebant̉ appellans captiuitatē: ſicut miliciacū dr̄i telligūt̉ qͥ militēt: eādeꝫ captiuitatēa chriſto captiuataꝫ dicit. Cur enī non ſitcaptiuitas felix: ſi ⁊ ad bonū hoīes poſſūtcapi? Unde de Petro dictū ē. Ex hoc iaꝫhoīes eris capiēs. Captiuati gͦ qꝛ capti: etcapti qꝛ ſubiugati ſub lene illd̓ iugū miſſi:liberati a peccato cuius ẜui erāt: ⁊ iuſticie

ẜui facti cuiꝰ liberi erāt. Un̄ ⁊ ip̄e in illis ē:qui dedit dona hoībus: ⁊ accepit dona inhoībus. Ideoqꝫ in iſta captiuitate: in iſtaẜuitute: in iſto curru: ſub iſto iugo nō ſuntmilia plorantiū: ſꝫ milia letantiū. Dominꝰquippe in ill̓ in ſyna in ſancto. Cui ſenſuiꝯgruit alia interp̄tatio qͣ interp̄tat̉ ſyna mēſura. Nā ⁊ de his donis leticie ſpūal̓ apl̓sloquēs idē qd̓ ſupͣ cōmemoraui. Unicuiqꝫ aūt inqͥt noſtrū data eſt gratia ẜm menſuram donatiōis chriſti. Ac deinde ſequitur qd̓ etiā h̓ ſequit̉: propter qd̓ dic̄. Aſcendit ī altū captiuauit captiuitatē: dedit dona hoībus. Quid hͦ ⁊ illa veritate concordius? Quid manifeſtiꝰ? Sꝫ qd̓ deinde adiungit. ¶ Etenīᶠ qͥ nō credūt inhabitare. Uel ꝙ nōnulli codices hn̄t. Etenīno credētes inhabitare. Nam qͥ ſuntalij non credentes: niſi qͥ nō credūt: de qͦbus dictū ſit: nō eſt facil̓ intellectꝰ. Tanqͣꝫenī ratio redderet̉ ſuperioꝝ v̓borū cum dictum eſſet. Captiuaſti captiuitatē: accepiſti dona in hoībuſ: ita ſubiunctū eſt: Etenīqͥ non credunt inhabitare: id eſt nō credentes vt inhabitarēt. Quid ē hͦ? De qͥbꝰ hͦ dicit? An illa captiuitas an̄qͣꝫ trāſiret ī bonācaptiuitatē: vn̄ fuerit mala captiuitas oſtēdit? Non credēdo enī poſſidebant̉ ab inimico qͥ oꝑatur in filijs diffidētie: in qͥbus ⁊vos inquit fuiſtis aliqn̄ cū viueretis in ill̓.Bonis gͦ gratie ſue qͥ accepit dona ī hominibus: captiuauit iſtā captiuitatē. Etenimnō credētes erāt vt inhabitarēt. Nā fideseos inde liberauit: vt iam credentes inhabitent in domo dei: facti ⁊ ip̄i domus dei: ⁊currus dei decē miliū letantiū. Un̄ qͥ hͦ canebat ī ſpū ea p̄uidēs īpletꝰ ip̄e etiā leticiaeructauit hymnū dicēs. Bn̄s deꝰ bn̄dictꝰ.¶ Bn̄dictus dn̄s deꝰ de dię ī diē.Qd̓ nōnll̓i codices habent Gīe qͦtidie.Qꝛ ſic habent greci ημέραν χατημερανqd̓ verius expͥmeret̉ die quotidie. Quamputo locutionē hoc ſignificare qd̓ dictū ē:de die in diē. Quotidīe qͥppe hͦ agit vſqꝫ īfinem: captiuat captiuitatē: accipiēs donain homībus. Et qm̄ currū illū ducit vſqꝫ īfinem: Sequit̉ ⁊ dicit. Proſperum iterfaciet nobis deusˣ ſanitatū noſtrarū. ¶ Deus noſter deꝰ ſaluos faciendi. Multum gratia comendat̉. Quisenī ſaluus eſſet niſi ip̄e ſanaret? Sed ne occurreret cogitationi: cur gͦ morimur ſi pereius gr̄am ſalui facti ſumus: cōtinuo ſb̓iecit. Et dn̄i dn̄i exitus mortis. Tāqͣꝫ

K 2

Alia lr̄aſcepiſti

Alia lr̄aſalutariū nr̄orum