PſalmusLXV

tatos nos fuiſſe animā noſtrā: vt bn̄diceret dn̄m: et pio cantū dixiſſe: benedic aīamea dn̄m. Si ergo hortati ſumꝰ ī illis pſalmis animā noſtrā vt benediceret dn̄m: inhoc pſalmo recte dicit̉.¶ Expoſitio pſalmi.Eus miſereat noſtri: ⁊ bea.Mnedicatꝭ nos: Benedicat aīasͣ.noſtra dn̄m: ⁊ deus bn̄dicat nos.Cū bn̄dicit nos dn̄s: nos creſcimus: ⁊ cūbenedicimus dominū: nos creſcimꝰ vtrūqꝫ nobis ꝓdeſt. Nō auget̉ ille bn̄dictionenoſtra: nec minuit̉ maledictione nr̄a. Quimaledicit dn̄o ip̄e minuet̉: qui bn̄dicit dominū ipſe auget̉. Prior eſt in nobis benedictio dn̄i: ⁊ cōſequens eſt: vt ⁊ nos benedicamꝰ dn̄m. Illa pluuia: iſte fructꝰ ē. Ergo tanqͣꝫ reddit̉ fructꝰ agricole deo cōpluenti nos ⁊ colenti: cantemꝰ iſta deuotione:nō ſterili non inani voce: ſed vero corde.Apertiſſime enī deus pater dictus eſt agricola: Apl̓s dicit: Dei agricultura eſtiſ: deiedificatio eſtis. In rebꝰ huiꝰ mundi viſibilibus vitis nō eſt edificiū: ⁊ edificiū nō eſtvinea: nos aūt vinea domini ſumꝰ: qꝛ colit nos ad fructū. edificiū dei ſumus: qꝛ colit nos ⁊ habitat in nobis. Et quid ait ideꝫApl̓s? Ego plantaui: apollo rigauit: ſeddeus incremētū dedit. Ergo neqꝫ qui plātat eſt aliquid: neqꝫ qui rigat: ſed qui incrementū dat deus. Ille ergo incremētū dat:nunquid forte iſti ſunt agricole? Agricolaenim dicit̉ qui plantat: qui rigat. Dixit autem Apl̓s: Ego plantaui: apollo rigauit.Querimus vn̄ ip̄e iam fecerit? ReſpōditApl̓s: Nō ego aūt ſꝫ gratia dei mecū. Ergo quocūqꝫ te verteris: ſiue ꝑ angelos: deum inuenies agricolā tuū: ſiue ꝑ ꝓphetasipſe eſt agricola tuꝰ: ſiue ꝑ apoſtolos ip̄magnoſce agricolam tuuꝫ. Quid ergo nos?Fortaſſe oꝑarij ſumus agricole illius: ⁊ hͦipſuꝫ ab ip̄o imꝑtitis viribus: ⁊ ab ip̄o donata gr̄a. Ipſe ergo ⁊ colit: ⁊ incrementuꝫdat: agricola aūt homo vineaꝫ colit hactenus: vt aret: putet: adhibeat cetera que ꝑtinent ad agricolarū diligentiā: pluere vinee ſue n̄ pōt. Quod ſi forte irrigare pōt:de cuiꝰ poteſt? Ipſe ducit quidē in riuum:ſed deus implet fontē. Poſtremo in vineaſua incrementū dare ſeruientis nō poteſt:formare fructus nō poteſt: modificare ſemina nō poteſt: tꝑa gignendi temꝑare nōpoteſt. Deus autē qui oīa poteſt agricolanoſter eſt ſecuri ſimꝰ. Forte ait aliquiſ: Tu

dicis agricolam noſtrū eſſe deum: īmo egoapl̓os agricolas dico qui dixerūt: ego plātaui: apollo rigauit. Si ego dico nemo credat: ſi chriſtus dic̄: ve qui nō credit. Quidergo dn̄s chriſtus ait? Ego ſum vitis vosſacramenta: pater meus agricola. Sitiatergo terra ⁊ edat voces ſitis ſue: quoniamſcriptū eſt: Anima mea ſicut terra ſine aqͣtibi. Dicat ergo t̓ra noſtra: noſipſi pluuiādei deſiderans: Deꝰ miſereat̉ noſtri ⁊ benedicat nos. Illumiuet vultū ſuū ſuper nos. Queſiturus eras fortaſſe quideſt benedicat nos. Multis modis ſe volūt hoīes benedici a deo. Alius benedici ſevult vt habeat plenā domū neceſſarijs rebꝰ huic vite: Aliꝰ benedici ſe cupit vt optineat ſalutē corporis ſine labe: Alius benedici ſe vult ſi forte egrotet vt reꝑaret ſanitatē: Aliꝰ deſiderās filios ⁊ forte cōtriſtatus qd̓ nō naſcant̉ benedici ſe vult: vt habeat poſteritatē. Et quis enumeret diuerſa vota hoīm ſe a dn̄o deo benedici cupiētium? Quis aūt noſtrū dicturus eſt nō eēillaꝫ dei benedictionē: ſi vel agricultura eifructū ferat: vel domus cuiuſqꝫ abūdet copia rerū tēporaliū: vel ip̄a corporis ſalus:aut teneat̉ ne amittat̉: aut amiſſa reꝑetur?Fecunditas etiaꝫ feminaꝝ: ⁊ caſta vota filios deſiderantiū: ad quē ꝑtinēt niſi ad dominū deū? Qui enim creauit quando nonerat: ipſe prolis ſucceſſus fac̄ ꝑmanere qd̓cōdidit. Facit hec deus: donat hec deus.Parū eſt nob̓ dicere: facit hec deus: donathec deus: ſed ſolꝰ hͦ facͣ: ſolꝰ donat. Quidenim? Facit hec deus: ſi facit hec aliquis:non deus facit hec. Et ſolꝰ facit: ⁊ ſine cauſa iſta petuntur: vel ab hominibꝰ vel a demonibus: ⁊ queqꝫ bona accipiunt inimicidei: ab illo accipiūt: ⁊ cū ab alijs petunt etaccipiūt: ab illo accipiunt neſciētes. Quōcū puniunt̉ ⁊ putant ſe ab alijs puniri: neſcientes ab illo puniunt̉. Sic ⁊ cum vegetantur: implent̉: ſaluantur: liberantur. Etſi hoc neſcientes: vel hominibꝰ vel demonibus vel angelis tribuunt: nō habent niſi ab illo penes queꝫ poteſtas eſt oīm. Adhoc dixerimus hec fratres vt quiſqꝫ etiaꝫiſta terrena forte: vel propter ſupplementaneceſſitatis: vel ꝓpter aliquā infirmitateꝫdeſiderat: non niſi ab illo deſideret: qui eſtfons omniū bonorū ⁊ creator ⁊ recreatorvniuerſorū. Sed alia ſūt dona que dat deꝰ⁊ inimicis ſuis: alia que nō ſeruat niſi amicis ſuis. Que ſunt dona q̄ dat deꝰ inimicis

Alia lr̄a.Inobis.