PſalmusLVI.

derentur. Cum em̄ dixiſſet iudex tunc Pilatus: Accipite eum vos: et ẜm legem veſtram iudicate euꝫ. Reſponderūt: Nobisnon licet interficere quēqͣꝫ. Interficere nōlicet: trade̓ ad interficiēdū licet. Quis aūtoccidit: qui audito clamore ceſſit: an qͥ clamando vt occideret̉ extorſit? Ipſe dominꝰdicat teſtimoniū a quibuſ occiſus eſt: vtrūab illo Pilato qui nolēs eum occidit: vn̄etiam eum flagellauit: ⁊ veſte ignominioſacircūdedit: ⁊ flagellatum ad eoruꝫ oculosꝓduxit: vt ſaltem pena flagellorū eius ſatiati eū occidi nō extorquerēt. Proptereaetiam cum videret eos ꝑſeuerare: ſicut legimus: lauit manus ſuas ⁊ dixit: Innocēsego ſuꝫ a ſanguīe iuſti huiꝰ. Uideritis vtꝝille innocens qui vel ceſſit clamantibus:multomagis tamē illi nocentes: qui clamādo eum occidere voluerunt. Sed nos interrogemus ⁊ audiamus dominū: quibustribuat mortem ſuam: quia dixit: dormiuiturbatus. Interrogemꝰ eū ⁊ dicamꝰ: quoniā dormiſti turbatus: qͥ te ꝑſecuti ſunt: quite occiderunt? Nūquid forte Pilatus quimilitibus dedit in ligno ſuſpendendū: clauis tranſfigendū? Audite qui. ¶ Filij hominū: Illos vtiqꝫ dicit: quos ꝑſecutorespaſſus eſt. Sed quomodo ipſi occideruntqui ferrum nō ferebant: qui gladium nonſtrinxerunt: qui impetū in eum non fecerūtad occidendū: vnde occiderūt: Denteseorum arma ⁊ ſagitte: ⁊ lingua eorum gladius acutus. Noli attendereinermes manus: ſed os armatū. Inde gladius ꝓceſſit quo chriſtus occideret̉: quomodo ⁊ de ore chriſti vnde ⁊ iudei occiderent̉. Habet enim ille gladiuꝫ bis acutumoccidentis ⁊ reſurgentis: ⁊ reſurgens percuſſit eos: ⁊ diuiſit ab eis quos faceret fideles ſuos. Illi malū gladiū: ille bonuꝫ. Illiſagittas malas: ille bonas. Nam habet etip̄e ſagittas bonas: verba bona: vnde ſagittet cor fidele vt ametur. Ergo alie iſtorūſagitte: et alius iſtorum gladius. Filij hominū dentes eorum arma ⁊ ſagitte: et lingua eorum machera acuta: lingua filioruꝫhominū machera acuta: ⁊ dentes eorū arma ⁊ ſagitte. Quādo ergo ꝑcuſſerunt. niſiquando clamauerūt: Crucifige crucifigeEt quid tibi fecerūt o domine? Exultet hicꝓpheta. Superius em̄ omnes illos verſusdominꝰ loquebat̉: Propheta quidē ſed exꝑſona domini: qꝛ ī ꝓpheta dominꝰ: Et qn̄loquit̉ ex ꝑſona ſua ꝓpheta: ipſe dominus

loquit̉ ꝑ eum qͥ ei indicat veritateꝫ quā loquatur. Modo ergo ex ꝑſona prophete:audite fratres mei. Uidit dominū in ſpiritu iſte ꝓpheta hūiliatū: ceſuꝫ: flagellatū: colaphis ꝑcuſſuꝫ: expalmatū manibꝰ: ſputisillinitū: ſpinis coronatū: ligno ſuſpenſum.Illos ſeuiētes: illū tolerantē. illos exultātes: illum quaſi victum vidit in ſpū: et poſtillā iam omnē humiliationē: ⁊ illorū furorēreſurrexiſſe eum: ⁊ illa omnia que fecerantiudei ſeuientes facta eſſe inania: et eleuat̉gaudio tanqͣꝫ videret fieri. ¶ Exaltare:inquit: ſuꝑ celos deus: Homo ī cruce:ſuꝑ celos deus: remaneant in terra ſeuientes: tu in celo eſto iudicans. Ubi ſunt qͥ furebant: vbi ſunt dentes eorū arma ⁊ ſagitte? Nonne ſagitte infantiū facte ſunt plageeorū? Alio em̄ loco psͣ. hͦ dicit: volens eoson̄dere inanit̉ ſeuiſſe ⁊ inanit̓ ī furias p̄cipitatos eſſe: qm̄ nihil potuerūt facere chriſtoad horā crucifixo: ⁊ poſtea reſurgenti atqꝫin celo ſedenti. Sagitte infantiū facte ſuntplage eorum: quomō infantes faciunt ſibiſagittas de cānis. Sagitte autem que: autque vires: aut qui arcus: aut qui ictus: autquod vulnus? Exaltare ſuꝑ celos deꝰ. Etſuꝑ omne terrā gl̓ia tua. Ut qͥd exal̓tarꝭ ſuꝑ celos deꝰ. Fres exaltatū deū ſuꝑ celos nō videmꝰ: ſꝫ credimꝰ. Suꝑ oēm āt terrā gloriā eius: nō tm̄ credimꝰ ſed etiā videmus. Qualem vo veſaniam patiunt̉ heretici queſo vt attendatis. Illi preciſi a compagine eccl̓ie chriſti: ⁊ partē tenētes: ⁊ totūamittentes: nolunt cōmunicare orbi terrarū quo diffuſa eſt gloria chriſti. Nos auteꝫcatholici ī omni tra ſumꝰ: qꝛ omī terre cōicamꝰ quacūqꝫ gl̓ia chriſti diffuſa eſt. Uidemus em̄ qd̓ tūc cantatū eſt: mō ꝯpletū: exaltatꝰ ē ſuꝑ celos deus nr̄: ⁊ ſuꝑ omnē terrāgl̓ia ip̄iꝰ. O heretica inſania: qd̓ nō videscrediſ mecū: qd̓ vides: negas. Credis mecū exaltatū chriſtū ſuꝑ celos qd̓ nō videmꝰ: ⁊ negās gloriā eius ſuꝑ omnē terrā qd̓videmꝰ. Exaltaxe ſuꝑ celos deꝰ: ⁊ ſuꝑ oēmterrā gl̓ia tua. Redi ad v̓ba dn̄i: ⁊ ip̄e dn̄snarrare nobis incipit tanqͣꝫ alloquēs nos:exultante etiā ꝓph̓a ⁊ dicēte: Exaltare ſuꝑcelos deꝰ: ⁊ ſuꝑ omnē terrā gl̓ia tua. Cōfirmat nos ⁊ ipſe tāqͣꝫ dicēs nob̓: Quid mihifacere potuer̄t illi qͥ me ꝑſecuti ſūt? Quareaūt nos alloquit̉? Quia faciūt ⁊ nob̓: et nihil faciūt qͥ nos ſil̓iter fuerint ꝑſecuti. Uideat enim caritas veſtra alloquētem nosdominū et exhortantem nos exemplo ſuo-

Alia lr̄a.r in omnit.