PſalmusLIIII
cta ē: vbi ambulauimꝰ cū ꝯſenſu? Quareilla deẜta ē: vbi dulces ſil̓ capiebāꝰ ciboſ?¶ Ueīat mors ſuꝑ illosʸ deſcēdātad infernū viuētes. Quō replicauit ⁊recolere nos fecit pͥmū illud ſciſmatis initium: qn̄ in illo primo ppl̓o iudeorū qͥdamſuꝑbi ſe ſeꝑauerūt ⁊ extra ſacrificare voluerunt: noua mors ſuꝑ eos veīt: Aperuit ſeterra ⁊ viuos abſorbuit. Ueniat inqͥt morſſuꝑ eos: ⁊ deſcēdant ad infernuꝫ viuētes.Quid ē viuētes? Sciētes qꝛ ꝑeunt: ⁊ tn̄ ꝑeūtes. Audi viuētes ꝑire ⁊ abſorberi hiatu terre: id ē deuoratiōe terrenarū cupiditatuꝫ abſorberi. Dicis hoī: Quid paterisfrat̓; Fratres ſumꝰ: vnū deū inuocamꝰ: invnū chriſtū credimꝰ: vnū euāgelium audimus: vnū pſalmū cantamꝰ: vnū amen reſpondemꝰ: vnū all̓a reſonamus: vnum paſcā celebramꝰ: Quid tu foris es ⁊ ego intꝰſum? Plerūqꝫ anguſtatꝰ ⁊ ꝯſiderās qͣꝫ vera dicant̉: reddat ait dn̄s maioribus nr̄isErgo viuꝰ perit? Deinde addis ⁊ mones:ſaltē ſolū ſi ſit malū ſegregatōis: cur adiūgis ⁊ rebaptiſatiōnis? Agſce in me qd̓ habes: ⁊ ſi tu me odiſti: chriſto ī me parce. Ethͦ eis malū plerūqꝫ ⁊ maxīe diſplicet. Uere inqͥunt male fit: vtinā poſſet nō fieri. Sꝫqͥd facimꝰ de ſtatutis maioꝝ nr̄oꝝ? Deſcēdant ad infernū viuētes. Si mortuꝰ deſcēderes: qͥd ageres igͦrares. Cū v̓o ſcis malūeſſe qd̓ facis: ⁊ tn̄ facis: nōne viuꝰ deſcēdiſad inferos? Sꝫ quare maxime ip̄os ducestre hiatos abſorbuit viuos: ppl̓m aūt illisꝯſentiētē e celo irruēs ignis abſūpſit? Propterea hāc penā cōmemorās pſalmꝰ iſte: appl̓o cepit: ⁊ ad duces ꝯcluſit. Ueīat morſſuper eos. ꝓpter illos dixit: ſuper qͦs venitignis de celo: ⁊ ſtatī adiūxit. Deſcēdāt adinfernū viuētes ꝓpter duces qͦs t̓re hiat̉abſorbuit. Nā quo deſcēderūt ad infernūviuētes de qͥbus dixerat: Ueniat mors ſuper eos? Si iā ſuꝑ eos mors venerat: quōviui ad īferos deſcēdebāt? Ergo a minoribus cepit: ad maiores ꝯcluſit. Ueīat morſſuꝑ eos qͥ ꝯſenſerūt ⁊ ꝯſecuti ſunt. Quid illi duces ⁊ pͥncipes? Deſcēdāt ad infernuꝫviuētes: qꝛ ip̄i ſcripturas tractāt: ⁊ nouer̄tbn̄ qͦtidie legēdo quō eccl̓ia catholica ꝑ totum orbē terraꝝ ita diffuſa ē vt oīno cōtradictio oīs vacet: nec īueniri poſſit aliqd̓ teſtimoniū ꝓ ſciſmate eoꝝ: nouerūt bn̄: ideoad inferos viuētes deſcēdūt: qꝛ maluꝫ qd̓faciūt: malū eē nouer̄t. Illos aūt de diuina iracūdia ignis abſūpſit. Studio enī cō-
tentiōis accēſi: a ducibꝰ ſuis mal̓ recederenoluerunt: veīt ſuꝑ ignē ignis: ſuꝑ ardorēdiſſenſiōis ardor cōſūptiōis: Ueīat morsſuꝑ illos: ⁊ deſcēdāt ad infernuꝫ viuentesiā lr̄ ⁊Qmᶠ neqͥtia in hoſpitijs eorū īquitiepitaculismedio eorū. In hoſpitijs vbi ꝑegrināt̉⁊ tranſeūt. Non enī h̓ ſꝑ futuri ſunt: ⁊ tn̄ ꝓanimoſitate tꝑali ſic pugnāt. In hoſpitijseorū iniqͥtas: in medio eorū iniqͥtas: nullūtā mediū eoꝝ qͣꝫ cor eoꝝ. Egoᶠ ad deūexclamaui. Corpꝰ chriſti ⁊ vnitas chriſtiin angore: in tedio: in moleſtia: in ꝯturbatione exercitatōis ſue. Ille vnꝰ ho: in vnocorꝑe poſita vnitas cū tēderet aīa eiꝰ exclamās a finibꝰ t̓re. A finibꝰ t̓re ad te clamauiīqͥt: cū angeret̉ cor meū. Ip̄e vnꝰ: ſꝫ vnitasvnꝰ: ⁊ ip̄e vnꝰ: non ī vno loco vnꝰ: ſꝫ a finibus terre clamat vnꝰ. Quō a finibꝰ t̓re clamaret vnꝰ: niſi in ml̓tis eſſet vnuſ? Ego addn̄m exclamaui. Recte tu exclamā ad dominū: noli ad donatū: ne tibi ſit ꝓ dn̄o dominꝰ: qͥ ſub dn̄o noluit eſſe ꝯẜuuſ. Ego addeū exclamaui. Et dn̄s exaudiuit me¶ Ueſperę mane et meridie narrabo et annūciabo et exaudiet voceꝫ meā. Euāgelizā tu: noli tacere tu qd̓accepiſti. Ueſꝑe de p̄teritiſ: māe de futurꝭmeridie de ſempit̓nis. Iō ad id qd̓ ait: veſpere ꝑtinet qd̓ enarrat: ad id qd̓ ait: maneꝑtinet qd̓ annūciat: ad id qd̓ ait ī meridieꝑtinet qd̓ exaudit̉ vox eiꝰ. Finis enī in meridie eſt: ſꝫ inde nō declinat̉ in occaſuꝫ. Inmeridie enī lux excelſa ē: ſplēdor ſapīe: feruor dilectionis. Ueſꝑe ⁊ mane ⁊ meridie.Ueſꝑe dn̄s in cruce: mane in reſurrectiōe:meridie in aſcēſione. Enarrabo veſꝑe patientiā moriētis: annnūciabo mane vitamreſurrectiōis: orabo vt exaudias meridieſedēs ad dexerā pr̄is: exaudiet vocē meaꝫqͥ interpellat ꝓ nob̓. Quāta huiꝰ ſecuritas:qͣꝫta ꝯſolatio: qͣꝫta refectio. Apuſillanimitate ⁊ tēpeſtate ꝯͣ malos: ꝯͣ iniqͥs: ⁊ forꝭ ⁊ intus: ⁊ ī his qͥ foris ſūt cū fuiſſēt intꝰ. Itaqꝫfr̄es mei qͦs ī ip̄a ꝯgregatōe parietū horuꝫvidetꝭ turbulētos: ſuꝑbos: ſua q̄rētes: elatos: nō habētes zelū dei: caſtū: ſanū: qͥetū:ſꝫ ml̓tū ſibi tribuēteſ: ad diſſenſionē ꝑatoſ:ſꝫ occaſionē nō inueniētes: ip̄a ē palea dn̄ice aree. Hic illos paucos ſuꝑbie ventꝰ excuſſit: tota palea nō volabit: niſi cū ille ī vltimo vētilabit. Sꝫ noſ qͥd niſi cū iſto cātēª:cū iſto oremꝰ: cū iſto plāgāꝰ ⁊ dicāꝰ ſecuri.¶ Redimet in pace animā meam.Cōtra illos qͥ nō amāt pacē̓. In pace redi
Alia lr̄a. ret.
Alia lr̄afautem
Alia lr̄a.fnequitierhabitaculis