PſalmusXLV

in xp̄m: vt fiat ciuis ciuitatis dei. ¶ Deꝰ īmedio eiꝰ: non cōmouebit̉. Seuiatmare: cōturbent̉ mōtes: deꝰ in medio eiꝰ nōcōmouebit̉. Quid ē in medio eiꝰ: tanqͣꝫ deus in vno loco ſtet: ⁊ circūdent eū qui credūt in eū? Ergo ambit̉ loco deꝰ: ⁊ latā ſuntq̄ circūdāt? In anguſto eſt qͥ circūdat̉? Abſit. Nihil tale cogitetis de deo qͥ nullo capitur loco: cui ſedes ē ꝯſciētia pioꝝ. Et ita ſedes dei eſt in cordibꝰ hoīm: vt ſi hō ceciderit a deo: deꝰ in ſe maneat nō qͣſi cadat: nōinueniēdo vbi ſit. Magis em̄ te ſubleuatvt in illo ſis: qͣꝫ in te incūbit: vt ſi te ſubduxeris cadat. Ille ſi ſe ſubduxerit cades tu:tu te ſi ſb̓duxerꝭ nō cadit ille. Quid gͦ ē deꝰī medio eiꝰ? Hoc ſignificat qd̓ equꝰ ē oībꝰdeus: et ꝑſonas nō accipit. Quo em̄ illudqd̓ in medio eſt paria hꝫ ſpaciā ad oēs fines: ita deꝰ mediꝰ eſſe dicit eqͣliter oībꝰ cōſulens. Deus in medio eius nō cōmouebit̉. Un̄ nō cōmouebit̉? Quia in medio eiIlia lra. us deꝰ. Adiuuabit eā deꝰ vulū ſuo.Ille eſt adiutor in tribulatiōibꝰ. q̄ inuenerūt nos nimis. Adiuuabit eā deus vultuſuo. Quid eſt vultū ſuo? Demonſtrationeſua. Quō ſe demōſtrat deꝰ: vt vultū eiꝰ videamus? Iā cōmemoro: didiciſtis p̄ſentem deū: didicimus ꝑ oꝑa. Qn̄ ab illo aliqͥd adiutorij accipimꝰ: ita vt oīno nō dubitemus a dn̄o nobis eſſe ꝯceſſum: vultꝰ deinobiſcū eſt. Adiuuabit eā deus vultū ſuo.¶ Cōturbate ſunt gētes: Et quō cōturbate? Ut quid cōturbate? Ut deijcerētciuitatē dei: in cuiꝰ medio eiꝰ deꝰ? Ut euerterent tabernaculū ſanctificatū: qd̓ adiuuat deꝰ vultū ſuo? Non. Sed iā ſalubriterꝯturbate ſūt gētes. Quid em̄ ſequit̉: Etinclinata ſunt regna: Inclinata inqͥtſunt regna: iam nō erecta vt ſuꝑbirent: ſedinclinata vt adorēt. Qn̄ inclinata ſunt regna? Qn̄ factū eſt: qd̓ p̄dictū eſt in alio pſalmo: Adorabūt eū omnes reges terre: oēsgētes ſeruiēt ei. Que res fecit: vt inclinarētur regna? Que res? Audi. Dedit voceiohabet. ſuā altiſſimus ⁊ mota eſt terra. Arrepticij idolorū tanqͣꝫ rane de paludibꝰſonabāt: tāto tumultuoſiꝰ quāto ſordidiꝰex delictoꝝ ceno. Et qͥd ſtrepitꝰ ranaꝝ adtonitrua nubiū? Inde em̄ dedit vocē ſuaꝫaltiſſimꝰ: ⁊ mota eſt terra. Tonuit de nubibus ſuis. Que ſūt nubes eiꝰ? Apl̓i eius: p̄dicatores eiꝰ: de quibꝰ intonabat p̄ceptꝭ:coruſcabat miraculis. Ipſi nubes qͥ ⁊ mōtes. Montes ꝓpter altitudinē ⁊ firmitatē:

nubes ꝓpter pluuiā ⁊ vbertatē. Irrigauerūt em̄ terrā nubes iſte: de quibꝰ dictū eſt:Dedit vocē altiſſimus ⁊ mota ē terra. Dehis em̄ nubibꝰ minat̉ cuidaꝫ vinee ſterili:vn̄ trāſlati ſunt mōtes in cor maris. Mandabo inqͥt nubibꝰ meis: ne pluant ſuꝑ eaꝫibrē. Hoc īpletū ē ī eo qd̓ cōmemorauimꝰqn̄ trāſlati ſūt mōtes ī cor maris: qn̄ dictūeſt: Ad vos miſſi eramꝰ: ſꝫ qꝛ reſpuiſtꝭ verbū dei: ibimus ad gentes. Impletū eſt: mādabo nubibꝰ meis: ne pluat ſuꝑ eā imbrē.Deniqꝫ ip̄a gens iudea mō ſic remāſit: tāqͣꝫ vellus ſiccū in area. Nā ⁊ hoc noſtis cōtigiſſe in quodaꝫ miracl̓o: Area ſicca erat:vellus ſolū madebat: ſꝫ pluuia in velle̓ nonapparebat. Sic ⁊ ſacramētū noui teſtamēti nō apparebat in gente iudeoꝝ. Qd̓ illicnotat vellus: ibi hoc velatū erat ſacramentū in vellere: in area v̓o: id ē in oībꝰ gentibꝰvbi ptꝫ euāgeliū chriſti: pluuia māifeſta ē:nuda ē gr̄a chriſti: nō em̄ tegit̉ velamēto.Ut aūt exiret inde pluuia: exp̄ſſū eſt vellꝰ.Per p̄ſſurā em̄ a ſe excluſerūt chriſtū: ⁊ dominꝰ iā de nubibꝰ ſuis cōpluit areā: vellusſiccū remanſit. Inde gͦ dedit vocē ſuā altiſſimus de iſtis nubibꝰ: per quā vocē regnainclinarent̉ ⁊ adorēt. ¶ Dn̄s virtunobiſcij: ſuſceptor noſter deus Iacob. Nō qͥcunqꝫ hō: nō ptās q̄libet: nō deniqꝫ angelꝰ: n̄ aliqͣ creatura: ſiue t̓rena ſiueceleſtis: ſed dn̄s virtutū nobiſcū ſuſceptornr̄ deꝰ Iacob. Qui miſit angelos: venit pꝰangelos: venit vt ei ſeruirēt āgeli: venit vthoīes faceret eqͣles āgel̓. Magna gr̄a. Sideꝰ ꝓ nobis: qͥs ꝯtra nos; Dn̄s virtutū nobiſcū. Quis? Dn̄s virtutū nobiſcū. Si deus ꝓ nobis inqͣꝫ: qͥs ꝯtra nos? Qui ꝓprio filio nō peꝑcit: ſꝫ ꝓ nobis oībus tradidit illū.Quō nō ⁊ cū illo oīa nobis donauit? Ergo ſecuri ſimꝰ: in trāqͥllitate cordis nutriamꝰ bonā ꝯſcīam de pane dn̄i. Dn̄s v̓tutūnobiſcū: ſuſceptor nr̄ deꝰ Iacob. Quātacūqꝫ ſit īfirmitas tua: vide qͥs te ſuſcipiat.Egrotat neſcio qͥs: adhibet̉ medicꝰ: ſuſceptū ſuū dicit medicꝰ egrotū. Quis eū ſuſcepit? Magna ſpes ſalutis: magnus medicus euꝫ ſuſcepit. Quis medicus? Omnismedicus preter illū homo ē. Oīs medicqͥ venit ad infirmū: alia die infirmari pōtp̄ter illū. Suſceptor nr̄ deꝰ Iacob. Fac teinfantē paruulū oīno: qͣles a parētibꝰ ſuſcipiunt̉. Qui .n. n̄ ſuſcipiūt̉ exponūtur: quiſuſcipiuntur nutriūtur. Putas ne ſic te ſuſ

peplucio

Alia lr̄a.