PſalmusXIV
aliqn̄ in ſuperficie: vidēt̉ quaſi leſa ⁊ putrida. Faber aūt inſpicit tanqͣꝫ medullā interiorē ligni: ⁊ ſi ſana interius ligna cognouerit: ꝓmittit ea in edificio duratura: necvalde erit de ſuꝑficie leſa ſollicit̓us: qn̄ idqd̓ interiꝰ eſt ſanū renunciat. Porro hoīsinterius ꝯſciētia nō inuenit̉. Quid igiturꝓdeſt ſi qd̓ ē exteriꝰ ſanū eſt: ⁊ putrefactaeſt medulla ꝯſciētie? Arte iſte ⁊ vehemētesoīno: ⁊ ſicut pſalmus ipſe ait: nimie tribulationes ſunt: tn̄ ⁊ in his adiutor factus eſtdn̄s dimittendo pctā. Iniquorū em̄ ꝯſcientias nō ſanat: niſi indulgētia. Si em̄ magnas tribulationes habere ſe dicit debitorfiſci: ꝯfoſſus ⁊ intuens anguſtias rei familiaris ſue: cū ſe videt nō poſſe eſſe ſoluendūꝓpter īminentes omni āno cōpulſores: tribulatiōes magnas ſe pati dicit: nec vnqͣꝫreſpirat niſi in ſpe indulgētie rerū terrenarū: Quātomagis debitor penaꝝ d̓ abūdātia delictoꝝ: qn̄ reddet qd̓ dꝫ de mala ꝯſciētia: qn̄ ſi reddiderit ipſe perit? Hoc em̄ debitū reddere: penas luere eſt. Reſtat gͦ vtde ip̄ius indulgētia ſecuri eſſe poſſimus: ſitn̄ accepta indulgētia nō rurſus ad debitaꝯtrahēda redeamꝰ. Iſti qͦ filij chore fortaſſe intelligunt̉ eē illi: quibꝰ locutꝰ eſt Petrꝰin actibꝰ apoſtolorū: cū intēti facti eēt admirabilia aduētus ſpūſſancti: cū oēſ in qͦsvenerat linguis oībꝰ loq̄rēt̉. Annūciauitem̄ ill̓ chriſtū. Qui cū tāta potuiſſet mittēdo ſpiritū ſctm̄: ille quē ipſi crucifixerāt manibꝰ ſuis: cogitātes qͣꝫ cōtēptibilis eēt: cuꝫab eis occideret̉: qͣꝫ altus ⁊ excelſus apuddeū factꝰ eſſet: qͥ ſpūſancto idiotas impleret: ⁊ linguas infantiū faceret diſertas: cōpūcti corde: dixerūt: Quid faciemꝰ? Iſteerāt nimie tribulationes q̄ illos inuenerāt.Nō em̄ ipſi inuenerūt peccata ſua: ſed inuēta in eis ſunt cōmemoratiōe apl̓oꝝ: Iōinuenerūt illos tribulationes: nō ipſi inuenerūt tribulationes. Naꝫ qn̄ ſine alicuiusadmonitione ipſe homo ꝯſiderat factumſuū: ⁊ rogat deū: quid dicit? Tribulationē⁊ dolorē inueni: ⁊ nomē dn̄i īuocaui. Aliaeſt gͦ tribulatio quā tu inuenis: alia que teinuenit. In vtraqꝫ tn̄ ſiue q̄ te īuenit: ſiuequā tu inuenis: ille rogādus eſt qͥ ē adiutor in tribulationibus. Nā ⁊ ille cū inueniret hoc dixit: Et nomē dn̄i inuocaui. Et hiin tribulationibꝰ a quibus ſe inuentos eſſedixerūt: hoc dixerūt: Deꝰ noſter refugiū ⁊virtꝰ: adiutor in tribulatiōibꝰ: q̄ inuenerūtnos nimis. Sꝫ qꝛ adiutor factꝰ eſt: vn̄ fac-
tus eſt? Compuncti inquit corde dixerūt:quid faciemꝰ; Tanqͣꝫ magna deſperatiōe:Ille tantꝰ eſt quē nos occidimus: nos vbierimꝰ? Et Petrꝰ: Agite penitentiā: ⁊ baptizet̉ vnuſqͥſqꝫ veſtrū in noīe dn̄i noſtri Ieſu chriſti: ⁊ dimittunt̉ vobis pctā vr̄a. Nihil em̄ hoc pctō grauius cogitare potuer̄t.Quid grauiꝰ peccatori egro: qͣꝫ medici interfectio? Quid grauiꝰ pōt eger facere: qͣꝫ ſimedicū ſuū occidat? Cuꝫ hoc dimittit̉: qͥdnō dimittitur? Ab illo ergo cui dictum eſt:refugiū ⁊ virtus: acceperūt magnā ſecuritatē: Baptizetur vnuſquiſqꝫ vr̄m in noīedn̄i noſtri Ieſu chriſti. In illiꝰ nomīe quēoccidiſtis baptizamini: ⁊ dimitunt̉ vobispeccata vr̄a. Medicū vel poſtea cognouiſtis: iā ſecuri bibite ſanguinē quē fudiſtis.Deniqꝫ accepta tāta ſecuritate: qͥd dicūt.¶ Propterea nō timebimꝰ dū conturbabit terra: Paulo an̄ ſolliciti: ſubito ſecuri: ex tribulatiōibꝰ nimijs in magnatrāqͥllitate poſiti ſt̓. Bormiebat em̄ chriſtꝰ:iō turbabant̉: excitatꝰ ē chriſtꝰ: ſic̄ mō audiuimꝰ in euāgelio: imꝑauit vētis ⁊ qͥeuerūt: qm̄ chriſtꝰ in cuiuſcūqꝫ corde ꝑ fidemnō eſt: ſignificatū ē nobis: qꝛ eiꝰ cor tanqͣꝫnauis in huius ſeculi tempeſtate turbatur.Qui fidem ſuā obliuiſcitur: tanqͣꝫ chriſtodormiente turbat̉: excitato autē chriſto fittranqͥllitas. Beniqꝫ ⁊ ip̄e dn̄s qͥd ait: Ubieſt fides veſtra? Excitatꝰ chriſtus excitauitfidē: vt qd̓ ī naui factū erat fieret ī cordibꝰeorū. Adiutor .n. ī tribulatiōibꝰ: q̄ īuener̄tnos nimis: id egit vt eēt ibi tranqͥllitas magna. Uidēte ip̄am trāqͥllitatē. Proptereanō timebimꝰ: cū ꝯturbabit̉ terrā. Et trāſferent̉ mōtes in cor maris. Tūc nōtimebimꝰ. Queramꝰ mōtes tranſlatos: ⁊ ſiinuenire potuerimus: manifeſtū ē quia ipſa eſt ſecuritas noſtra. Dominꝰ quippe dixit diſcipulis: Si habueritis fidē ſicut granum ſinapis: dicetis monti huic: tollere etmittere in mare: ⁊ fiet. Forte monti huic deſeipſo dixit. Dictus eſt enim mōs. Erit innouiſſimis tꝑibus manifeſtus mons dn̄i.Sed iſte mos ſuꝑ alios montes collocatꝰeſt: qꝛ ⁊ apl̓i montes portātes montē hūc.Ideo ſequit̉: Erit in nouiſſimis tꝑibꝰ manifeſtus mons domini: p̄paratus in cacumine montiū. Tranſcendit ergo cacumina montiū oīm: ⁊ in cacumine omniū mōtium collocatꝰ eſt: quoniā montes ſunt annunciantes montē. Mare autē ſignificathoc ſeculū: in cuiꝰ maris cōparatiōe tanqͣꝫ
S 5