PſalmusXLII

dum eſt: vt inferior alloquatur ſuperiorē.Ergo intelligamus habere nos aliqͥd vbiimago dei ē: mentē ſcꝫ atqꝫ rōeꝫ. Ip̄a mēsinuocabat lucē dei: ⁊ veritatē dei: Ip̄a ē qͣcapimus iuſtū ⁊ iniuſtum: ip̄a ē qͣ diſcernimuſ veꝝ a falſo: ip̄a ē que vocat̉ intellectꝰ:quo intellectu carent beſtie: quē intellectūqͥſqͥs ī ſe negligit: ⁊ poſtponit ceteris: ⁊ itaabijcit quaſi nō habeat: audit ex pſalmo:Nolite eſſe ſicut equꝰ ⁊ mulus quibus nōē intellectus. Intellectꝰ gͦ noſter alloqͥturanimā noſtram: in tribulationibus marcida ē: feſſā in languoribꝰ: cōtractā in tēptationibus: egrā ī laboribꝰ: Erigit eā mensdeſuꝑ capiēs veritatē ⁊ dicit: Ut quid triſtis es aīa mea: ⁊ vt quid ꝯturbas me? Uide ſi n̄ ē iſta allocutio ī illo cōflictū apl̓i ī ſep̄figurātis qͦſdā: ⁊ forte nos ⁊ dicētis: Cōdelector legi dei ẜm interiorē hoīeꝫ: videoaūt aliā legē in mēbris meis: id ē motus qͦſdā carnales: ⁊ in quadā lucta: ⁊ qͣſi deſperatiōe īuocat gr̄am dei: Miſer ego hō: qͥsme liberabit de corꝑe mortis huius? Gradei ꝑ Ieſuꝫ chriſtū dn̄m noſtrū. Tales itapugnates etiā ip̄e dn̄s in ſe prefigurare dignatꝰ ē: cum ait: Triſtis ē aīa mea vſqꝫ admortē. Ille enī nō nouerat ad qd̓ venerat.Ille paſſiōe pauebat qͥ dixerat: Ptātē habeo ponēdi aīam meā: ⁊ ptātem habeo iterū ſumendi eā: nemo tollat illā a me: ſꝫ egoip̄e pono eā a me: ⁊ iteꝝ ſumo eā. Sed triſtis ē aīa mea vſqꝫ ad mortē: qui dixit: quedam mēbra ſua in ſe figurauit. Plerumqꝫenī iā mens credit ⁊ bn̄ nouit futuꝝ hoīemẜm fidem ſuam in gremio Abra: credit hͦ⁊ tn̄ cū venerit aliqͥs articulꝰ mortis turbatur ex familiaritate qͣdaꝫ ſeculi huiꝰ: erigitauditū in illaꝫ vocem dei internam: auditrōnabile carmē ītrinſecꝰ: Ita enī deſuꝑ inſilentio ſonat qͥddā: nō auribꝰ ſꝫ menti: vt qͥcunqꝫ audit illud melos: tedio afficiat̉ adſtrepitū corporalē: ⁊ tota iſta vita humanatumultꝰ ei qͥdā ſit impediēs audituꝫ ſuꝑnicuiuſdam ſoni nimium delectabilis ⁊ incōꝑabilis ⁊ ineffabilis. Et reuera cū ita ꝯtingit ex aliqͣ ꝑturbatiōe: vim patitur hō alloquēs aīam ſuā: Ut qͥd triſtis es aīa mea: ⁊vt qͥd cōturbas me? An̄ forte iō: qꝛ difficile purgata vita inuenit̉: cū ille iudicat quinouit ad puꝝ ⁊ liquidū iudicare? Ꝙꝛ et ſiꝓbabilis iā vita eſt int̓ hoīes: ita vt hoīesꝗd iā rep̄hendāt iuſte nō habeāt: proceditexamē ab illius oculis: ꝓcedit regula exe-

q̄ rep̄hendat deꝰ: q̄ homines rep̄hēdendanō videbāt: nec ille ip̄e intꝰ qͥ iudicādus ē.Hec timēs aīa forte ꝯturbat̉: alloquit̉ eaꝫmēs quaſi dicēs: qͥd times de peccatis: qꝛnō potes oīa deuitare? ¶ Spera ī dn̄oqm̄ cōfitebor illi. Quedaꝫ ſanat pn̄sallocutio: reliqua purgat fidelis cōfeſſio.Plane time ſi iuſtū te dicis: nō hn̄s illamvocē ex alio pſalmo: Ne ītres ī iudiciū cūſeruo tuo: Quare ne intres in iudiciuꝫ cūẜuo tuo. Miſcd̓ia tua mihi opꝰ ē. Nā ſi iudiciū exhibuerꝭ ſine miſcd̓dia: qͦ ibo? Si īiqͥtates obẜuaueris dn̄e: dn̄e qͥs ſuſtinebit?Ne intres in iudiciū cū ſeruo tuo: qꝛ nō iuſtificabit̉ in cōſpectu tuo oīs viuēs. Ergoſi nō iuſtificabit̉ oīs viuēs: qꝛ qͥcunqꝫ h̓ viuit: qͣꝫtūlibet iuſte viuat: ve illi ſi cū illo ī iudiciū intrauerit deꝰ. Nā ex alio prophetaarrogātes ⁊ ſuꝑbos idētideꝫ ſic obiurgat:Ut qͥd vultis mecū iudicio ꝯtēdere. Oēsdereliquiſtis me dicit dn̄s. Noli gͦ iudiciocōtēdere: da oꝑam eē iuſtꝰ: ⁊ qͣꝫtūcūqꝫ potueris cōfitere te pctōrem. Semꝑ ſpera miſericordiā: ⁊ in iſta hūili ꝯfeſſione ſecurusalloq̄re turbātē te: ⁊ tumultuantē aduerſuſte aīam tuā. Ut quid triſtis es aīa mea: etvt qͥd ꝯturbas me? Forte in te volebas ſperare: ſpera in dn̄m: noli in te. Quid enī esin te: quid es d̓ te? Ille ſit ſanitaſ in te: quiſuſcepit vulnera ꝓpter te. Spera inquit īdn̄m: qm̄ ꝯfitebor illi. Quid illi ꝯfiteberꝭ:Salutare vultus mei/ deꝰ meus.Tu es ſalutare vultus mei: tu ſanabis me:Eger ad te loquor: agnoſco medicum: nōme iacto ſanū. Quid ē agnoſco medicuꝫ?Non me iacto ſanū. Qd̓ ī alio pſalmo d̓r.Ego dixi dn̄e miſerere mei: ſana aīaꝫ meāqꝛ peccaui tibi. Hec vox frēs tuta ē: ſꝫ vigilate in oꝑibus bonis: tāgite pſalteriū obediendo: tangite citharam: tolerādo paſſiones. Frange eſurienti panē tuū: audiſti abEſaia: noli ieiuniū putare ſufficere. Ieiuniū te caſtigat: nō alteꝝ reficit: Fructuoſeerūt anguſtie tue: ſi alteri p̄ſtiteris latitudinē. Ecce fraudaſti aīam tuā: cui dabis qd̓tibi abſtuliſti? Ubi pōes qd̓ tibi denegaſti?Ꝙ multos pauꝑes ſaginare pōt ītermiſſūhodie prandiū? Ita ieiuna: vt alio māducāte prādiſſe te gaudeas ꝓpter orationesvt exaudiarꝭ. Ibi enī ait. Adhuc loquētete. dicā: ecce aſſū: Si fregeris ex aīo eſuriēti panē: qꝛ plerūqꝫ fit a triſtibꝰ ⁊ a murmurantibꝰ: vt careant tedio interpellantiſ: nōvt reficiāt viſcera indigentis. Hilarē autē

Alia