PſalmusXXXVIII

cato. Ergo ne putarēt aliqͥ: ſic̄ putāt qͥdaꝫhe̓tici dn̄ꝫ nr̄m Ieſū chriſtū falſā carnē habuiſſe: ⁊ n̄ verā mortē ī cruce ſoluiſſe: intēdit hͦ ꝓph̓a: ⁊ ait: Maledictꝰ oīs qͥ pendetin ligno. On̄dit gͦ qꝛ ⁊ filius dei vera morte mortuꝰ ē: q̄ mortali carne debebat̉: ne n̄maledictū putareſ: n̄ v̓e mortuū. Quia v̓oilla mors nō erat falſa: ſꝫ ex illa ꝓpagine deſcēderat: q̄ venerat de maledicto: cū dice̓tdeꝰ: morte moriemi: oīno ⁊ ad ip̄m ꝑuenitv̓a mors: vt ad nos ꝑueniret v̓a vita: etiāad ip̄m ꝑuēit mortꝭ maledictio: vt ad nosꝑueniret vite bn̄dictio. Et ꝓecierūt me dilectū: tanqͣꝫ mortuū abomīatū. ¶ Nę derelinqͥs me dn̄e deꝰ meꝰ: ne diſceſſeris a me. Dicamꝰ in illo: dicamꝰ ꝑ illū:ip̄e .n. īt̓pellat ꝓ nob̓: ⁊ dicamꝰ: ne derelīqͣſme dn̄e deꝰ meº: ⁊ tn̄ dixerat: deꝰ meꝰ deꝰ meꝰvt qͥd me dereliqͥſti? ⁊ dic̄ deꝰ meꝰ ne diſceſſeris a me. Si a corꝑe n̄ recedit: receſſit a capite: Cuiꝰ gͦ vox erat niſi pͥmi hoīs? Ex illogͦ ſe on̄dēs verā carnē portare: dic̄ deꝰ deꝰmeꝰ vt qͥd me dereliqͥſti? Nō illū dimiſit deꝰ.Si te nō dimittit credētē in ſe: chriſtum dimitteret pr̄ ⁊ filiꝰ ⁊ ſpūſſanctꝰ vnꝰ deꝰ? Sꝫꝑſonā in ſe trāſfigurauerat pͥmi hoīs. Scimuſ dicēte Apl̓o: quia vetus hō nr̄ ꝯfixuseſt cruci cū illo. Nō aūt careremꝰ vetuſtate: niſi crucifigeret̉ in īfirmitate. Ad hͦ em̄venit vt renouemur ī illo: qꝛ deſiderādo eū⁊ paſſionē eiꝰ imitando renouamur. Ergovox erat īfirmitatꝭ: vox erat nr̄a qͣ dictū ē:quare me dereliqͥſti. Inde ibi dictū ē: v̓badelictoꝝ meoꝝ: tāqͣꝫ diceret: hec v̓ba ex ꝑſona peccatorꝭ in me trāſfigurata ſunt. Nediſceſſerꝭ a me. ¶ Intēde in adiutorium meū: dn̄e deꝰ ſalutis mee. Ipſaē ſalus fr̄es: de qͣ ſalutē exqͥſierūt ꝓph̓e: ſic̄dic̄ apl̓s Petrꝰ: ⁊ nō acceper̄t qͥ exqͥſier̄t:ſꝫ inqͥſierūt ⁊ ꝓnūciauerūt: ⁊ venimꝰ nos ⁊īuenimꝰ qd̓ illi exqͥſier̄t. Et ecce nos nōdūaccepimꝰ: ⁊ naſcent̉ poſt nos: ⁊ īueniēt qd̓nec ip̄i accipiēt ⁊ trāſiēt: ⁊ oēs ſimul in finediei cū pr̄iarchis ꝓphetis ⁊ apl̓is denariūſalutis accipiemꝰ. Etem̄ noſtis mercēnarios vel oꝑarios diuerſis tꝑibus ductos advineā: mercedē tn̄ ꝑiter acceper̄t. Et ꝓph̓egͦ ⁊ apl̓i: ⁊ martyres: ⁊ nos qͥ poſt nos erūtvſqꝫ in finē ſcl̓i ī ip̄o fine accepturi ſumꝰ ſalutē ſempit̓nā: vt ꝯtēplātes gloriā dei: ⁊ eiꝰfaciē ītuēteſ: eū laudemꝰ inet̓nū: ſine defectu: ſine aliqͣ pēa īiqͥtatꝭ: ſine aliqͣ ꝑuerſitatepctī: laudātes deū ⁊ nō iā ſuſpirātes: ſꝫ īherētes illi cui vſqꝫ ī finē ſuſpirauimꝰ: ⁊ ī ſpe

letati ſumꝰ. In illa .n. ciuitate erimus: vbibonū noſtrū deꝰ eſt: lumē deꝰ eſt: panis deꝰē: vita deꝰ ē: qͥcqͥd ē bonū nr̄m: a q̇ ꝑegrinātes laboram: ī illo īueniemꝰ. In illo erit qͥes: quā mō recordātes ncc̄e ē vt doleamꝰ.Illud .n. ſabbatū recordamur: in cꝰ recordatiōe tāta dicta ſūt: ⁊ nos tāta dice̓ debemꝰ: ⁊ dicēteſ nūqͣꝫ tace̓: n̄ ore ſꝫ corde: qꝛ ſicore tacemꝰ vt corde clamare poſſimus.¶ Explicit Tract̉. de psͣ. XxxVII.Incipit Tract̓. de psͣ. XXXvIII.Carthagine ad menſam Sancti Cypriani ⁊cͣ. Sermo habitus.Salmi hꝰ quē mō cātauimꝰ ⁊ tracp Itādū ſuſcepimꝰ. Titulꝰ ē: In fine ꝓ Idithū cāticū ip̄i vauid. Cuiuſdā gͦ qͥ vocat̉ Idithū voces expectāde ⁊ audiēde ſt̓: ⁊ ſi eē vnuſqͥſqꝫ nr̄mpotuerit Idithū: in eo quod cantat: inuenit ſe ⁊ audit ſe. Uiderūt enim qui tunc fuerint quis vocatus fuerit Idithun ſcd̓umhoīm priſcam natiuitatē. Nos aūt audiamus qͥd īterp̄tet̉ hͦ nomē: ⁊ ī ip̄a interp̄tation noīs q̄ramꝰ ītelligētiā vitatꝭ. Sic̄ gͦ inqͥrentes reꝑire potuimꝰ in eis noībus qͥ nob̓aſtudioſis lr̄aꝝ diuinarū ex hebreo eloqͥoin latinū interp̄tata ſūt: Idithū īterp̄taturtrāſiliēs eos. Quis ē gͦ iſte trāſiliēs: vel qͦstrāſiliuit: qꝛ trāſiliēſ n̄ nude poſitū ē: ſꝫ trāſiliēs eos. Trāſiliēdo .n. cātata cātādo trāſilit. Siue trāſiliēdo cātet ſiue cātādo trāſiliat: trāſiliētꝭ tn̄ canticū paulo an̄ cātauimꝰ:vtrū ⁊ nos trāſiliētes: viderit deꝰ cui cātauimꝰ. Sꝫ ſi qͥs trāſiliēs cātauit: gaudeat ſeeē qd̓ cātauit. Si qͥs aūt terre adhuc inherēs cātauit: optet eē qd̓ cātauit. Quoſdaꝫem̄ īherētes hūo: curuatos ī t̓rā: ea q̄ imaſūt cogitāteſ: ī rebꝰ trāſeūtibꝰ ſpeꝫ ponēteſ:trāſiliuit iſte qͥ vocat̉ trāſiliēs eos. Quosem̄ trāſiliuit niſi remanētes? Noſtis qͦſdaꝫpſalmos īſcribi cāticū graduū: ⁊ ibi qͥdē īgreca liguā ſatꝭ euidēs ē: qͥ dicat anabathmon. Anabathmō .n. gͣdᵉ ſt̓: ſꝫ aſcēdētiuꝫn̄ deſcēdētiū. Latinꝰ em̄ n̄ potuit ꝓpͥe dice̓gnaliter dixit: ⁊ qm̄ gͣdus appellauit: ambiguū reliqͥt vtrū aſcēdētiū eēt: an deſcēdentiū. Sꝫ qꝛ n̄ ſūt loq̄le neqꝫ ſermōes: qͦꝝ nōaudiant̉ voces eoꝝ: exponit ſequentē lingua p̄cedēs: ⁊ ſit certū in alia: qd̓ ambiguum erat in alia. Quō gͦ ibi aſcēdēs quidācātat: ſic ⁊ h̓ trāſiliens. Eſt aūt hͨ aſcēſio:⁊ iſta trāſilitio: nō pedib: nō ſcalis: nō pēnis: ⁊ tn̄ ſi interiorē hominē attēdas: ⁊ pedibus: ⁊ ſcalis: ⁊ pēnis. Nā ſi nō pedibꝰ:

o 5