PſalmusXXXIII
Geth: nomine Achis. Sed cū gloria eiusibi fuiſſet cōmemorata: ne ꝑ liuorē idē rexad quē cōfugerat: aliquid in eū machinaretur: finxit inſaniā. Et quaſi furore correreptꝰ: mutauit vultū ſuuꝫ. Et ſicut legimꝰ:Affectabat ⁊ tympanizabat ad oſtia ciuitatis: ⁊ ferebat̉ in manibꝰ ſuis: ⁊ ꝓcidebatad oſtia porte. Et dixit rex Achis: Quidhuc mihi adduxiſtis iſtū. Nunqͥd arrepticio ego opꝰ habeo? Et ſic eū dimiſit: vt impleat̉ qd̓ hic ſcriptū eſt: Mutauit vultū ſuum: ⁊ dimiſit eū: ⁊ abijt. Dimiſit aūt regeꝫAchis. Hic vero dictū eſt: ꝙ mutauit vultū ſuū corā Abimelech: ⁊ dimiſit eū: ⁊ abiit. Diximus aūt nomina mutata eſſe: vt ſacramentū oſtenderet̉: ne ſi idem nomē repetitū eſſet in titulo pſalmi: nō nobis ꝓphetaſſe aliqͥd in ſacramēto: ſꝫ quaſi geſta narraſſe videret̉. Utrūqꝫ aūt nomē: magnumcōtinet ſacramentū. Nā Achis iuterpretatur: quomō eſt. Abimelech īterpretat̉: patris mei regnuꝫ. In illo verbo qd̓ quomōeſt dicitur: ignorantia ſignificat̉: vt verbūmirantis ⁊ nō agnoſcentis intelligas. Iniſto aūt qd̓ dicit̉ Abimelech: regnū iudeorū ſignificat̉. Ex chriſti em̄ ꝑſona pōt dicipatris mei regnū: qꝛ pater ipſius ſcd̓m carnē Dauid: ⁊ regnū Dauid erat in gēte iudeoꝝ. Corā regno ergo patris ſui mutauitvultū ſuū: ⁊ dimiſit eū ⁊ abijt: qꝛ erat ibi ſacrificiū ſcd̓m ordinē Aaron: ⁊ poſtea ipſede corpore ⁊ ſanguine ſuo inſtituit ſacrificiū ſecundū ordinē Melchiſedech. Mutauit ergo vultū ſuū in ſacerdotio: ⁊ dimiſit gentē iudeoꝝ: ⁊ venit ad gentes. Quideſt gͦ affectabat? Affectu plenꝰ erat. Quidem̄ tā plenū affectu: qͣꝫ miſcd̓ia domini noſtri Ieſu chriſti? Qui vidēs infirmitatē noſtrā: vt nos a ſempiterna morte liberaret:tꝑalem mortē cū tanta iniuria ꝯtumeliaqꝫſuſcepit. Et tympanizabat: qꝛ tympanumnō fit: niſi cū coriū ī ligno extēdit̉. Et tympanizabat Dauid: ſignificans qd̓ crucifigēdus eēt chriſtꝰ. Tympanizabat aūt adoſtia ciuitatis. Que ſūt oſtia ciuitatis: niſicorda nr̄a q̄ clauſeramꝰ ꝯtra chriſtū: qui d̓tympano crucis aꝑuit corda mortaliū? Etferebat̉ in manibꝰ ſuis. Quō ferebat̉ ī mauibꝰ ſuis? Quia cū ꝯmēdaret ip̄m corpusſuū ⁊ ſanguinē ſuū: accepit in manibꝰ ſuisqd̓ norūt fideles: ⁊ ip̄e ſe portabat qͦdāmōcū diceret: hoc eſt corpus meū. Et ꝓcidebat ad oſtia porte: id ē humiliauit ſe. Hoceſt em̄ ꝓcidere: vſqꝫ ad initiū fidei noſtre.
Oſtiū em̄ porte: initiū fidei: vn̄ incipit eccleſia ⁊ ꝑuenit ad ſpeciē: vt cū credit ea q̄nō videt: mereat̉ perfrui: cū facie ad facievidere ceperit: Sic ſe habet titulꝰ pſalmi.Audiamus iā ipſa verba affectātis: ⁊ tymipanizantis ad portam ciuitatis.¶ Expoſitio pſalmi.Enedicā dn̄m in omni tꝑe:¶Hſꝑ laus eius in ore meo. Dic̄chriſtꝰ: dicat ⁊ chriſtianꝰ: qꝛ ⁊ chriſtianꝰ in corꝑe chriſti ē. Et ꝓpterea chriſtꝰhō: vt poſſit chriſtianꝰ eē angelꝰ: qͥ iā dicatBn̄dicā dn̄o. Inquis: Qn̄ bn̄dicā dn̄m?Ait tibi aliqͥs: Qn̄ tibi bn̄facit: qn̄ abūdātſcl̓aria: qn̄ multū abūdat frumēti: olei: vini: auri: argenti: mācipioꝝ: pecoꝝ: ſaluſqꝫiſta mortal̓ īuulnerata ⁊ incorrupta ꝑſiſtit:ea q̄ naſcūt̉ creſcūt oīa: nihil īmatura morte ſb̓trahit̉: felicitas tota abūdat in domo:circūfluūt oīa: tūc bn̄dices dn̄m. Nō? Sꝫin omni tꝑe. Ergo ⁊ tūc: ⁊ qn̄ iſta ẜm tp̄us⁊ ẜm flagella dn̄i dei noſtri turbant̉: auferunt̉: minus naſcunt̉: iam nata dilabunt̉:Fugiūt em̄ hͨ. Et inde ſequit̉ penuria: egeſtas: labor: ⁊ dolor: tēptatio. Sed tu qͥ cantas tibi: Bn̄dicā dn̄m in omni tēꝑe: ſemꝑlaus eiꝰ in ore meo: ⁊ qn̄ iſta dat: bn̄dic. Etqn̄ iſta tollit: bn̄dic. Quia ille dat: ille tollit: ſed ſeip̄m a bn̄dicente nō tollit. Quis ēaūt qͥ bn̄dicit dn̄m in omni tꝑe: niſi hūiliscorde. Ip̄am em̄ hūilitatē: docuit dn̄s nr̄in corꝑe ⁊ in ſanguine ſuo: qꝛ cū cōmēdatcorpꝰ ⁊ ſanguinē ſuū: hūilitatē ſuā cōmendat. In eo qd̓ in ip̄a hiſtoria ſcriptū ē: in illo qͣſi furore Dauid: qd̓ p̄termiſimꝰ: ⁊ ſaliue decurrebāt ſuꝑ barbā eiꝰ: cum legeret̉Apl̓us: audiſtꝭ ip̄as ſaliuas: ſꝫ decurrētesſuꝑ barbā. Dic̄ aliqͥs: Quas ſaliuas audiuimꝰ? Nōne mō lectꝰ ē Apl̓s cū dice̓t: Iudei ſigna petunt: ⁊ greci ſapientiā querūt?Mō lectū eſt: Nos aūt predicamus inqͥtchriſtū crucifixū. Tunc tympanizabat iudeis quidē ſcandalū: gentibus autē ſtulticiā: ipſis vero vocatis iudeis ⁊ grecis chriſtum dei virtutē ⁊ dei ſapientiā: quia quodſtultū eſt dei: ſapiētius eſt hoībꝰ: ⁊ qd̓ infirmū eſt dei: fortius eſt qͣꝫ hoīes. Saliue em̄ſignificant ſtulticiā: ſaliue ſignificāt infirmitatē. Sed ſi quod ſtultū eſt dei: ſapientius eſt hoībus. ⁊ qd̓ infirmū eſt dei: fortiꝰeſt qͣꝫ hoīes: nō tanqͣꝫ ſaliue offendāt: ſedattende: quia ſuper barbam decurrunt.Quō em̄ ſaliue infirmitas: ſic barba virtꝰoſtēditur. Texit ergo virtutē ſuaꝫ corpore
K 5