PſalmusXXV

niſi qꝛ ſunt qͥdā qͥ donū dei habēt: ⁊ nolūtin deo gl̓iari ſed in ſe: habēt qͥdē donū deiſed nō ꝑtinēt ad decorem domꝰ dei. Quiem̄ ꝑtinēt ad decorē domus dei: in qͥbushabitat gl̓ia dei: ip̄i ſūt locuſ habitationisgl̓ie dei. In quibꝰ aūt habitat gl̓ia dei: niſi qͥ ſic gloriant̉ vt nō in ſe ſꝫ in domīo glorient̉? Ergo qꝛ dilexi decorē domꝰ tue: ideſt oēs qͥ ibi ſūt ⁊ gl̓iam tuā q̄rūt: ſed nō p̄ſumpſi in hoīe: ⁊ nō ꝯſenſi īpijs: ⁊ nō introibo: ⁊ nō ſedebo in cōgregatiōe eoꝝ: qꝛ itafui in eccl̓ia dei: quid mihi retribuēs? Seqͥtur que reſpōdeamus. ¶ Ne p̄das cuꝫimpijs aīam meā ⁊ cum viris ſanguinū vita meam. In quoꝝ manibus iniquitates ſunt: dextera eoꝝrepleta ē muneribꝰ. Munera nō ſolūpecunia ē: nō ſolū auꝝ ⁊ argentū: non ſolūxenia ſunt: neqꝫ oēs qui accipiūt ea accipiunt munera. Aliqn̄ enī accipiunt̉ ab eccleſia. Qd̓ dico Petrꝰ accepit: dn̄s accepit:loculos habuit: ea q̄ mittebāt̉ Iudas auferebat. Sed qͥd eſt acciꝑe munera? Propt̓munera laudare homīeꝫ: adulari homini:palpare blandiēdo: iudicare ꝯtra veritatēꝓpt̓ munera: Propt̓ q̄ munera? Nō ſolūꝓpt̓ aurū ⁊ argētū: ⁊ hmōi aliqͥd: ſꝫ etiā ꝓpter laudē. Qui iudicat male munꝰ accipit: ⁊ munus quo nihil inaniꝰ. Patuit em̄illi manus ad accipienduꝫ iudiciū linguealiene: ⁊ ꝑdidit iudiciū ꝯſcīe ſue. Ergo inquoꝝ manibꝰ iniqͥtates ſunt: dextera eorūrepleta ē muneribꝰ. Uidetis frēs qꝛ coraꝫdeo ſūt: ⁊ ī quoꝝ manibꝰ nō ſūt iniqͥtates:nec dextera eoꝝ repleta ē muneribꝰ: vtiqꝫcorā deo: ⁊ n̄ pn̄t niſi deo dicere: tu ſcis: n̄poſſunt niſi illi dicere: Ne cōperdas cumimpijs aīam meā: ⁊ cū viris ſanguinū vitam meā: qui ſolus pōt videre: qꝛ nō accipiunt munerā. Uerbi cā: cōtingit vt duohoīes habeāt cām apud ſeruuꝫ dei: nemoniſi ſuā iuſtā dicit cauſā. Nā ſi iniquā putaret cāꝫ ſuā: iudicē nō quereret: Et ille ſeputat iuſtā cām habere: ⁊ ille. Ueniunt adiudicē: anteqͣꝫ ꝓferat̉ ſnīa: ambo dicūt: amplectimur iudiciū tuū: quicqͥd iudicaueriſabſit vt reſpuā. Quid ⁊ tu dicis? Iudicaqd̓ vis: tantū iudica: prorſus ſi in aliqͦ repugnauero anathema ſim. Ambo amantiudicē anteqͣꝫ iudicet. Cū enim data fueritſnīa: cōtra vnū erit: ⁊ neuter eoꝝ ſcit cōtraquem futura ē. Ille ergo ſi vtriſqꝫ placerevoluerit: accipit munꝰ laudē hoīm. Sꝫ accepto munere iſto: videte qd̓ munꝰ amit-

tat: accipit qd̓ ſonat ⁊ tranſit: ꝑdit qd̓ dicitur: ⁊ nūqͣꝫ tranſit. verbum dei ſꝑ dicit̉: nūqͣꝫ trāſit. vbū hoīs mox vt dictū fuerit: trāſit: tenet īania: dimittit ſolida. Si aūt deūintueat̉: ꝓlaturꝰ eſt ſnīam cōtra vnū: conſiderato deo ſub quo iudice illā ꝓfert. Illeaūt cōtra quē ꝓlata fuerit: ⁊ ſi iam effringinō pōt: qꝛ tenet̉ iure forte nō eccl̓iaſtico: ſꝫpͥncipum ſeculi: qui tantū detulerūt eccl̓ievt quicquid in ea iudicatū fuerit: diſſoluinō poſſit: Si ergo effringi n̄ pōt: iā nō vultintueri ſe: ⁊ cecos oculos dirigit in iudicē:detrahit quātū pōt. Placere illi inqͥt voluit: diuiti fauit: aut aliquid ab illo accepitaut timuit illū offendere: accuſat qͣſi accepta ſint munera. Si aūt pauꝑ habuerit cōtra diuitē: ⁊ ꝓ paupere fuerit iudicatū: dicit idē diues: accepit munera. Que munera a paupere? Uidit inquit pauperē: ⁊ nerep̄henderet̉: qd̓ cōtra pauperem fecerit:oppreſſit iuſticiā: ⁊ ꝓtulit cōtra veritatemſnīam. Cū gͦ neceſſe ſit vt hoc dicat̉: videte nō poſſe dici ab his qui munera nō accipiunt: niſi corā oculis dei qui ſolus videtqͥs accipiat: ⁊ ꝗͥs nō accipiat. ¶ Ego autem ī innocētia mea ambulaui redime me: ⁊ miſerere mei. Pes meus ſtetit in rectitudine. Cōcuſſus ſuꝫquidē vndiqꝫ ſcādalis ⁊ tēptatiōibꝰ reprehendentiū iudiciū humane temeritatis: ſꝫpes meꝰ ſtetit in rectitudine. Quare ī rectitudine? Quia ſuꝑiꝰ dixerat: ⁊ ī dn̄o ſperāsnō mouebor. Quid gͦ ꝯcludit: In eccleſijs bn̄dicā te dn̄e. Id ē in eccleſijs nōme bn̄dicā: qͣſi certꝰ de hoībus: ſꝫ te bn̄dicā in oꝑibꝰ meis. Hoc ē enī bn̄dicere deūin eccleſijs frēs: ſic viuere vt ꝑ mores cuiuſqꝫ bn̄dicat̉ deꝰ. Nā qͥ bn̄dicit dn̄o lingua: ⁊ factis maledicit: nō ī eccleſijs bn̄dicit dn̄o. Lingua ꝓpe oēs bn̄dicūt: ſꝫ n̄ oēsfactis. Quidā voce bn̄dicūt: quidā moribus. In quoꝝ aūt moribꝰ non inuenit̉ qd̓aiunt: faciunt blaſphemari deū: vt illi quinōdū intrāt eccl̓iaꝫ: qͣꝫuiſ amēt pctā ſua: ⁊iō nolūt eē xp̄iani: tn̄ excuſant ſe ꝑ malosvt blādiant̉ ſibi ſeducētes ſeip̄os ⁊ dicāt:Quid mihi ꝑſuādes vt xp̄ianꝰ ſim? Egofraudē a xp̄iano paſſus ſū: ⁊ nūqͣꝫ feci. Falſū mihi iurauit xp̄ianꝰ: ⁊ ego nūqͣꝫ. Et cuꝫiſta dicūt: impediunt̉ a ſalutē: vt nihil eisꝓſit: nō quidē qd̓ iā boni ſint: ſꝫ qd̓ mediocriter mali. Quomodo enī nihil ꝓdeſt aꝑire oculos ſi ſit qͥſqꝫ in tenebris: ita nihil ꝓdeſt eſſe in luce ſi clauſi ſūt oculi. Ita ⁊ pa