PſalmusXXIIII.

Pauet admirans natura mortalis ⁊ querit: quis eſt iſte rex glorie: Dn̄s fortis etpotens. Dominꝰ fortis ⁊ potens: quē tuinfirmū ⁊ oppreſſuꝫ putaſti. Dn̄s potesfp̄lio. Inbello. Contrecta cicatrices: ⁊ ſentiesreꝑatas: ⁊ īmortalitati redditā infirmitatēhumanā. Perſoluta eſt que debebat̉ terris: vbi cum morte belligerata eſt clarificatio dn̄i. ¶ Tollite portas principesveſtras: Hinc iam ꝑgatur in celū. Exclamet iterum ꝓphetica tuba: Tollite portasetiā celeſtes pͥncipis vr̄i qͣs habetis in animis hominū: qui adorant militiā celi. Eteleuamini porte eternales: Et eleuamini porte eterne iuſticie: caritatis: ⁊ caſtitatis: ꝑ quas anima diligit vnū verū deū:⁊ nō fornicat̉ ſub multis qͥ appellantur dij.Et introibit rex glorie. Et ītroibit rexglorie: vt ad dextera patris interpellet pronobis. Quis ē iſte rex gl̓ie? Quid ⁊tu pͥnceps poteſtatis aeris huiꝰ miraris etqueris: Quis ē iſte rex glorie? Dn̄s virtutū ipſe eſt rex glorie. Et vt iam viuificato corpore ſupra te ꝑgit ille temptatuſ:ſupra om̄es angelos tendit: ab angelo p̄uaricatore ille temptatus. Nemo veſtrū ſeobijciat atqꝫ intercludat iter noſtrū: vt tāqͣꝫ deus colatur a nobis: neqꝫ principatusneqꝫ angelus: neqꝫ virtꝰ nos ſeparet a caritate chriſti. Bonū eſt ſperare in dominoqͣꝫ ſperare in pͥncipe: vt qui gloriat̉: in dn̄ogloriet̉. Sunt quidē iſte in huiꝰ mūdi ordinatione virtutes: ſed dn̄s virtutū ip̄e ē rexglorie. ¶ Explicit Tractatꝰ de psͣ. XxIII.¶ Incipit Tractatus de psͣ. XxIIII.¶ In fine psͣ Dauid.cHriſtus: ſed in ꝑſona eccleſie loquitur. Nam magis ad populū chriſtianū cōuerſum ad deū ꝑtinent q̄ dicunt̉.¶Dte domine leuaui animāmea: Deſiderio ſpirituali: q̄ carnalibus deſiderijs cōculcabat̉ interra. Deus meus in te cōfido nonerubeſca. Deus meus ex eo qd̓ in me cōfidebam: ꝑductus ſum vſqꝫ ad iſtam infirmitatē carnis: ⁊ qui deſerto deo ſicut deuseſſe volui: a minutiſſima beſtiola mortē timens: de ſuꝑbia mea irriſus erubui. Iamergo: in te cōfido non erubeſcā. ¶Neqꝫirrideant me inimici mei? Neqꝫ irrideant ne qui ſerpētinis atqꝫ occultis ſuggeſtionibus inſidiātes: et ſuggerētes eugeeuge: ad hͦ me deiecerūt. Etenī vni uerſiqui teᶠ expectant nō confundent.

¶ Cōfundant̉ inique faciētes va­ Alia lrana. Cōfundant̉ iniqua facientes: ad acqͥrenda que tranſeūt. ¶ Uias tuas domieʸ notas fac mihi: ⁊ ſemitas tuas edoce me. Que nō late ſunt: nec multitudinē ad interitū ducūt: ſed anguſtas ⁊paucis notas: ſemitas tuas edoce me.Dirige me ī veritate tua: Erroresfugientē: dirige me in vitate tua. Et doceme. Et doce me: nam ꝑ meipſum non noui: niſi mēdaciū. ¶ Quoniā tu es deꝰſalutaris meus: et te ſuſtinui tota t ſaluatdie. Neqꝫ enim dimiſſus a te de paradiſo⁊ in longinquā regionē ꝑegrinatus: ꝑ meipſum redire poſſuꝫ: niſi occurras erranti.Nā reditus meus toto tractu tēporis ſecūlaris miſericordiā tuā ſuſtinuit. Reminiſcere miſerationū tuaꝝ domine:Reminiſcere opeꝝ miſericordie tue domine: quia tanqͣꝫ oblitum te homines putāt.Et qꝛ miſericordie tue a ſeculo ſūt.Hoc reminiſcere: quia miſericordie tue aſeculo ſunt. Nunqͣꝫ eniꝫ ſine illis fuiſti: quietiā peccantē hominē vanitati quidē: ſed īſpe ſubieciſti: et tot tantiſqꝫ creature tue cōſolationibꝰ nō deſeruiſti. ¶ Delicta iuuentutis mee ⁊ ignorantie mee: nememineris. Delicta ꝯfidentis audaciemee ⁊ ignorantie mee: ne ad vindictā reſerues: ſed tanqͣꝫ excidāt tibi. ¶ Scd̓m mi Alia lr̄ſericordia tuā memor eſto mei deus. Memor eſto quidē mei nō ẜm iramēego dignus ſum: ſed ẜm miſericordiā tuaꝫque te digna eſt. Propter bonitatemtuā domine. Non ꝓpter meritū meum:ſed ꝓpter bonitatē tuā dominē. ¶ Dulcis ⁊ rectus dominꝰ: Dulcis eſt dominus: quādo quidē ⁊ peccātes ⁊ impios itamiſeratꝰ ē: vt omnia pͥora donaret: ſed etiārectus eſt dominꝰ: qͥ poſt miſericordiā vocationis ⁊ venie: q̄ habet gratiā ſine meritis: digna vltimo iudicio merita requiret.Propter hoc lege ſtatuit delinquetibus in via. Quia miſericordiā p̄roga Aliauit vt ꝑduceret in viam. ¶ Dirigetˣ mi rmāſtes in̄ iudicio: Diriget mites: nec ꝑturbabit in iudicio eos: qui ſequūt̉ voluntatēeius: nec ei reſiſtēdo p̄ponunt ſuā. Doce Alia libit manſuetos vias ſuas. Docebit f mitervias ſuas: nō eos qui p̄currere volunt: qͣſiſeip̄os melius regere poſſint: ſed eos qͥ nōerigunt ceruicem: neqꝫ recalcitrant cū eisiugū lene imponit̉: ⁊ ſarcina leuis. ¶ Uniuerſe die domini mihicordia ⁊ veri

Alia lr̄a.f ſuſtinent.

Alia lr̄a

fagent.ſuꝑuacuAlia lr̄af demōi

Alia li

fmemmei tu.