PſalmusXVIII
¶ In oēm terrā exiuit ſonus eorū:⁊ in fines orbis terre vba eoꝝ. Id̓o⁊ nos h̓ loquimur. Sonꝰ enī ille ad nos vſqꝫ ꝑuenit: ſonꝰ qͥ in oēm terrā exijt: ⁊ hereticus ad eccl̓iam nō intrat. Iō ſonꝰ in oēmterrā exijt: vt tu in celū intres. O peſtis litigioſa peſſima: ⁊ adhuc errare volēs: o ſuperbe fili: audi teſtamētū patris tui. Ecceqͥd planiꝰ: qͥd aꝑtiꝰ; In oēꝫ terrā exijt ſonꝰeoꝝ: ⁊ in fines orbis terre vba eoꝝ. Nūqͥdexpoſitore opus eſt? Quid ꝯtra te conarꝭ?Partē vis in lite retinere: qͥ potes totū inꝯcordia retinere. ¶ In ſole poſuit tabernaculū ſuū: In manifeſtatiōe eccleſiā ſuā: nō in occulto ne quē lateat: nō velut oꝑta: ne forte fiat ſicut oꝑta ſuꝑ gregeſhereticoꝝ. Dictū eſt ⁊ cuidā in ſcpͥtura ſācta: qm̄ tu in occulto feciſti: patierꝭ in ſole:hoc eſt occl̓te malū feciſti: penas patieris:in oīm manifeſtatiōe. In ſole ergo poſuittabernaculū ſuū. Quid tu heretice fugis ītenebras? Chriſtianꝰ es: audi chriſtū: ſeruus es: audi dn̄m: filiꝰ es: audi patrē: emēdare r̄uiuiſce: Dicamꝰ ⁊ d̓ te: Mortuꝰ erat⁊ reuixit: ꝑierat ⁊ inuētus eſt. Nō mihi dicas: vt qͥd me queriſ ſi perij? Iō em̄ te q̄ro:qꝛ periſti. Noli me inqͥt querere. Hoc ſanevult iniqͥtas: quā diuiſi ſumꝰ: ſꝫ nō vult caritas qͣ frēs ſumꝰ. Improbꝰ nō eēm: ſi q̄rerem ſeruū meū: ⁊ improbꝰ dicor: qꝛ q̄ro fratrē meū. Sic ſapiat in quo fraterna caritaſnō eſt: ego tn̄ q̄ro frēm meū. Iraſcat̉: dumtn̄ q̄rat̉: qͥ inuētꝰ placat̉. Quero inquā fratrē meū ⁊ interpello nō ꝯͣ illū: ſꝫ ꝓ illo dn̄mmeū. Nec dica interpellans: dn̄e dic fratrimeo vt diuidat mecū hęreditatē: ſꝫ dic fratri meo: vt teneat mecū hereditatē. Quidergo erras frater? Quid ꝑ angulos fugis?Quid latitare conarꝭ? In ſole poſuit tabernaculū ſuū. Et ip̄e tāqꝫ ſpōſus ꝓcedes de thalamo ſuo. Puto ꝙ agnoſcas eū: ille tāqͣꝫ ſpōſus ꝓcedēs de thalamo ſuo. ¶ Exultauit vt gigas ad currendā viā: Ip̄e in ſole poſuit tabernaculū ſuū: hͦ eſt ille tāqͣꝫ ſpōſus: cū v̓bū caro factū eſt in vtero virginali thalamū inuenit:atqꝫ inde nature ꝯiūctꝰ hūane: tāqͣꝫ de caſtiſſimo ꝓcedēs cubili: humil̓ miſericordiainfra oēs: fortis maieſtate ſuꝑ oēs. Hoc ēem̄: gigas exultauit ad currrēdā viā: nat̉eſt: creuit: docuit: paſſus ē: reſurrexit: aſcēdit. Cucurrit viā: nō heſit in via. Idē ipſeergo ſpōſus qͥ hec fecit: ipſe poſuit in ſole:hoc eſt manifeſtatiōe tabernaculū ſuū: hͦ ē
ſctām eccl̓iaꝫ ſuā. Quā viā aūt cito cucurrit: vis audire? A ſumo celo ęgreſſioeiꝰ: ⁊ occurſus eiꝰ vſqꝫ ad ſummuꝫeius. Poſtea v̓o qͣꝫ excucurrit inde: ⁊ recurrēdo remeauit: miſit ſpiritū ſuum. Uiſeſunt illis ſuꝑ qͦs venit: lingue diuiſe velutignis. Sic̄ ignis venit ſpūſſanctꝰ: fenū carnis ꝯſumpturꝰ: auꝝ cocturꝰ ⁊ purgaturꝰ.ſic̄ ignis venit: ⁊ iō ſeqͥt̉. Et nō ē qͥ ſe abſcodat a calorē eiꝰ. ¶ Lex dn̄i īmaciata ꝯuertes aīas: Hoc ē ſpūſſāctꝰ.Ceſtimoniū dn̄i fidele ſapiētiā p̄ſtas ꝑuul̓. Nō ſuꝑbis: hͦ ē ſpūſſanctus.¶ Iuſticie dn̄i recte: nō terrētes: ſꝫ: letiſcātes corda. Hoc ē ſpūſſctūs. Preceptū dn̄i lucidū illuminās ocl̓os:Nō hebetās: nō carnis ocl̓os: ſꝫ cordis: n̄exterioris hoīs: ſꝫ interioriſ: hͦ eſt ſpūſſāctꝰ.Timor dn̄i: nō ẜuilis: ſꝫ caſtꝰ: Gratis amāſ: nō puniri timēs ab eo quē tremitſꝫ ſeꝑari ab eo quē diligit: Iſte ē tior caſtꝰ:nō quē ꝯſūmata caritas foras mittit. Sꝫꝑmanes ī ſcl̓m ſcl̓i: Hic ē ſpūſſctūs: ideſt hūc donat: hūc ꝯfert: hūc inſerit ſpūſſanctꝰ. Iudicia dn̄i v̓a iuſtificatā infidip̄m. Nō ad rixas diuiſiōis: ſꝫ ad ꝯgre Alia lr̄a.gationē vnitatꝭ. Hoc ē enī ī idip̄m: hͦ ē ſpiᶠ ſemetipſa.rituſſctūs. Iō linguis oīm loqͥ fec̄: in qͦs p̄mo veīt: qꝛ linguas oīm gētiū in vnitatē ſeꝯgregatuꝝ eē nūciauit. Qd̓ tunc faciebatvnꝰ hō accepto ſpūſctō: vt vnꝰ hō linguisoīm loq̄ret̉. h̓ mō ip̄a vnitas facit: linguisoībꝰ loqͥt̉. Et mō vnꝰ hō in oībꝰ gētibꝰ: linguis oībꝰ loqͥt̉. vnꝰ hō caput ⁊ corpꝰ: vnuſhō chriſtꝰ ⁊ eccīa: vir ꝑfectꝰ: ille ſpōſuſ: illaſpōſa. Sꝫ erūt inqͥt duo ī carne vna. Iudicia dei vera iuſtificata: in idip̄m ꝓpt̓ vnitatē. ¶ Deſiderabilia ſuꝑ auꝝ ⁊ lapide p̄cioſu multū: Aut ml̓tū auꝝ autml̓tū p̄cioſū: aut ml̓tū deſiderabilia: tā ml̓tū hͦ heretico paꝝ. Nō nobiſcū amāt idip̄ꝫ⁊ nobiſcū ꝯfitēt̉ chriſtū. Ip̄m quē mecū cofiterꝭ chriſtū: ip̄m amā mecū. Et qͥ ad ip̄mn̄ vult recuſat: recalcitrat: reſpuit: nō illi ēdeſiderabile hͦ ſuꝑ auꝝ: ⁊ lapidē p̄cioſum:Audi alid̓. Et dulciora: iqͥt: ſuꝑ mel ⁊fauū. Sꝫ hͦ aduerſū ē errāti: mel amaꝝ ēfebriēti: dulce tn̄ ⁊ acceptabile ſanitati: qꝛcaꝝ ē ſanitati: deſiderabilia ſuꝑ auꝝ ⁊ lapidē p̄cioſū ml̓tū ⁊ dulciora ſuꝑ mel ⁊ fauū.¶ Nā ⁊ ẜuꝰ tuꝰ cuſtodit ea: Ꝙͣ dulcia iſta ſint: cuſtodiēdo ꝓbat ẜuꝰ tuꝰ: nō loquēdo. Cuſtodit ea ſeruꝰ tuꝰ: quia ⁊ nuncdulcia ſunt: et in poſterum ſalubria ſunt.