PſalmusXVIII
latus eſt:xultauit ſicut gigas adcurrendam viam: Exultauit ſicut fortiſſimus: ⁊ ceteros homines incōparabiliv̓tute p̄cedēs: non ad habitandā viā: ſꝫ adcurrendā viā. Non em̄ in via peccatoruꝫſtetit. A ſūmo celo egreſſio eius. Apatre egreſſio eius: nō temporaliſ: ſed cterna: qͣ de patre natus eſt. ¶ Et occurſuseius vſqꝫ ad ſummū eius: Et occurrit plenitudine diuinitatis vſqꝫ ad equalitatem patris. Et nō eſt qui ſe abſcondat a calore eius. Cum aūt verbū etiācaro factū eſt: ⁊ habitauit in nobis mortalitatē noſtrā ſuſcipiens: nō ꝑmiſit vllū mortaliū excuſare ſe de vmbra mortis: ⁊ ipſuꝫenim penetrauit verbi calor. ¶ Lex dn̄iīmaculata cōuertens animas: Lexergo dn̄i ipſe eſt: qui venit legē implere nōſoluere. Et īmaculata lex: qͥ peccatū nō fecit: nec inuentꝰ eſt dolus in ore eius. nō p̄mēs animas ſeruitūtis iugo: ſed ad ſe imitandū libertate cōuertēs. Teſtimoniuꝫdn̄i fidele ſapiētiā preſtās ꝑuulis.Teſtimoniuꝫ dn̄i fidele: quia nemo nouitpatreꝫ niſi filiꝰ: ⁊ cui voluerit filiꝰ reuelare:que abſcōdita ſunt a ſapientibꝰ ⁊ reuelataꝑuulis: qm̄ deus ſuꝑbis reſiſtit: humilibꝰautē dat gratiam. ¶ Iuſticie dn̄i recteletificātes corda: Omnes iuſticie dn̄iin illo recte: qui non docuit quod ipſe nonfecit: vt qui imitarēt̉: corde gauderēt. ⁊ ineis que libere cum caritate facerent: nō ſeruilit̓ cū timore. Preceptū dn̄i lucidūilluminās oculos. Preceptuꝫ dn̄i ludum ſine velam̄to carnaliū obſeruationū:Alia lia. illuminans hominis interioris aſpectum.r ſanctus. ¶ Timor dn̄iꝭ caſtus permanes inſeculū ſeculi: Timor domini nō ille ſublege penalis temporalia bona ſibi ſubtrahi perhorreſcens: quoꝝ dilectione aīa fornicatur: ſed caſtus quo eccleſia ſponſū ſuum: quanto ardentius diligit: tāto diligentius cauet offendere. et ideo nō foras mittit conſūmata dilectio timorē hūc: ſed permanet in ſeculū ſeculi. Iudicia dn̄i vera iuſtificataⁱ in idip̄m. Iudicia eius:qui nō iudicat quēqͣꝫ: ſed omnē iudiciū dedit filio vera iuſtificata incōmutabiliter.Neqꝫ em̄ vl̓ minatꝰ vel pollicitꝰ deꝰ quēqͣꝫfallit: aut qͥſqͣꝫ vel īpijs ſuppliciū vel pus p̄miū eius poteſt eripere. Deſiderabilia ſuꝑ aurū et lapide p̄cioſum multum: Siue multū: ſiue ip̄m auꝝ ⁊ lapidē:ſiue multū p̄cioſum: ſiue multū deſiderabi
lia: tn̄ deſiderabilia iudicia dei ſuper pompas huiꝰ ſeculi: quaꝝ deſiderio ſit vt nō deſiderētur: ſed timeant̉ aūt ꝯtempnant̉ autnon credant̉ iudicia dei. Quod ſi qͥſqꝫ ip̄eſit aurū lapis qͣꝫ precioſus vt igne nō conſumatur: ſed aſſumat̉ in thezaurū dei: pluſqͣꝫ ſeip̄m deſiderat iudicia dei cuiꝰ voluntatem p̄ponit ſue. Et dulciora ſuꝑ mel⁊ fauum. Et ſiue quiſqꝫ iam ſit mel: quiiam ſolutꝰ vite huiꝰ vinculis expectat diē:qͦ veniat in epulas dei: ſiue adhuc ſit fauꝰ:vt quaſi cera circūplicet̉: hac vita nō huiccōcretꝰ: ſed implēs eā cui opus ſit aliquap̄ſſura: nō opprimētis: ſed expͥmētis manꝰdei: qͣ de tꝑali vitā in eeternā eliq̄t̉: dulciora illi ſunt iudicia dei: qͣꝫ ſibijpſe ē: qꝛ ſuꝑmel ⁊ fauū illi dulciora ſūt. ¶ Etni ſeruus tuus cuſtodit ea: Nā nō cuſtodi Alia lr̄.enti amarā dies dn̄i. In cuſtodiendoilla retributio multa. Nō in aliquo extrapoſito cōmodo: ſed in eo ipſo quo iudicia dei cuſtodiunt̉ multa retributio. Multa eſt: qꝛ gaudet̉ in eis. ¶ Delicta quisintelligit? In delictis aūt qualis ſuauitas poteſt eſſe: vbi nō eſt intellectꝰ? Quoniā delicta qͥs intelligit: q̄ ip̄um oculū claudūt cui ſuauis eſt veritas: cui deſiderabilia ⁊ dulciora ſunt iudicia dei? Et ſic̄ tenebre oculos: ita delicta menteꝫ: nec lucē ſciunt videre nec ſe. Ab occultꝭ meiſ muda me dn̄e: Acupiditatibꝰ in me latentibꝰ mūda me dn̄e. Et ab alienis parce ſeruo tuo. Ne ſeducar ab alijs. Neqꝫenī alienis capit̉: qui eſt mūdꝰ a ſuis. Parce itaqꝫ ab alienis cupiditatibꝰ: nō ſuꝑbo⁊ in ſua poteſtate eſſe cupiēti: ſed ẜuo tuo.¶ Si mei nō fuerint dn̄ati tūc īmaculatꝰ ero: Si mei non fuerint dn̄ata occulta mea ⁊ aliena peccata: tūc īmaculatꝰero. Nō enī ē certior origo peccati: preteroccultū ſuū: quo cecidit diabolꝰ: ⁊ alienūquo ſeductus eſt hō: vt ꝯſentiēdo ſuū face Alia liret. Et mudabor a delictoʸ magno. maxīoQuo alio niſi ſuꝑbie? Nō em̄ eſt maiꝰ delictū qͣꝫ apoſtatare a deo: qd̓ eſt initiū ſuꝑbie hoīs. Et vere ille īmaculatꝰ ē: qui etiāhoc delicto caret: quia hoc eſt vltimū redeuntibus ad deū: qd̓ recedētibꝰ primū fuit.¶ Et erūt vt cōplaceant eloqͥa orismei: ⁊ meditatio cordis mei in cōſpectu tuo ſemꝑ. Meditatio cordismei: nō ad iactantia placendi hominibuſ:quia iam nulla ſuꝑbia eſt: ſed in cōſpectutuo ſemper: qui cōſcientiā puraꝫ inſpicis.
Alia lr̄a.r̄ in ſemetip̄a.
Alia lr̄a.f nec.
cuſtoodis illis